วิธีการสร้างบทกวีที่มีคุณสมบัติด้าน “ความถูกต้อง ความชัดเจน และความงดงาม” ได
Thread Content
โพสต์นี้ถูกแก้ไขครั้งสุดท้ายโดย “ปลาในทะเลทราย” เมื่อวันที่ 30 กันยายน 2016 เวลา 10:04 ขอให้เพื่อนๆ ชาวทะเลมีความสุขในวันหยุดนี้นะครับ มีเพื่อนชาวต่างชาติคนหนึ่ง อายุประมาณห้าสิบกว่าปี เขาชื่นชอบประเทศจีนมาก เพราะเขาชอบอาหารและบทกวีของจีนครับ. ครั้งหนึ่ง ขณะที่กำลังรับประทานอาหารอร่อยๆ พร้อมกับพูดคุยเรื่องบทกวีกันอยู่นั้น ชายชาวต่างชาติคนหนึ่งก็บอกว่า เขาชื่นชมกวีผู้รักชาติในยุคใหม่ของจีนที่มาจากบ้านเกิดของขงจื๊อมาก ชื่อของกวีคนนั้นคือ จวงจงเฉียน (เป็นการออกเสียงตามภาษาจีน) ฉันบอกว่าไม่เคยได้ยินชื่อคนนี้มาก่อน ชาวต่างชาติจึงร้องบทกวีของกวีคนนี้ให้ฉันฟังเป็นภาษาจีนทันที: “ภูเขาไท่ซานอันห่างไกล ปรากฏเป็นเงามืด” ； รากฐานที่แข็งแกร่ง คอยรองรับส่วนที่อยู่ด้านบนที่มีความบางเบา ； สมมติว่าวันหนึ่ง มีใครสักคนทำให้โลกนี้พลิกกลับไปมา ； ประเพณีที่ล้าสมัย ย่อมต้องเผชิญกับความพินาศ นี่คือสิ่งที่เขาแปลจากบทกวีภาษาอังกฤษมาเป็นภาษาจีนด้วยตัวเอง เขาบอกว่านี่ไม่ใช่ข้อความต้นฉบับ แต่ความหมายน่าจะใกล้เคียงกัน จากนั้นยังกล่าวอีกว่า บทกวีนี้มีความหมายที่ลึกซึ้งมาก (ชาวต่างชาติจริงๆ แล้วไม่เข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของคนจีนเลย ทั้งที่มันชัดเจนขนาดนี้ แถมยังบอกอีกว่ามีความหมายที่ลึกซึ้ง) ซึ่งสะท้อนถึงความรักชาติของเขาที่ต้องการโค่นล้มระบอบเก่าและสร้างระบอบใหม่ขึ้นมา ผมรู้สึกอับอายมากที่ต้องบอกอีกครั้งว่า ผมก็ไม่เคยได้ยินบทกวีนี้มาก่อนเช่นกัน. ชายชราชาวต่างชาติก็เล่าเรื่องราวน่าสนใจเกี่ยวกับกวีคนนี้ให้ฉันฟังอีกครั้ง. ตัวอย่างเช่น ชีวิตของเขานั้นประมาทเลินเล่อ มีความสัมพันธ์กับผู้หญิงหลายคน แต่เขาก็ให้ความเคารพผู้หญิงเหล่านั้นมาก เมื่อเขาทราบว่านางสนมคนหนึ่งของเขามีความสัมพันธ์ลับกับลูกน้องของเขา เขาไม่เพียงแต่จะไม่ลงโทษพวกเขาเท่านั้น แต่ยังให้เงินค่าเดินทางเพื่อให้พวกเขาไปได้อีกด้วย (นี่มันใจกว้างกว่างานเลี้ยงของกษัตริย์ชูจวงหวังเสียอีก) ยังบอกอีกว่าเขาให้ความสำคัญกับหน้าที่ลูกที่ดีต่อพ่อแม่มาก ตอนเด็กๆ แม่ของเขาทิ้งเขาไปแต่งงานใหม่ แต่เมื่อเขากลายเป็นขุนนางแล้ว เขาไม่เพียงแต่ไม่โกรธแม่เท่านั้น แต่ยังตั้งใจไปหาเธอ และพาเธอพร้อมกับพ่อเลี้ยงมาอยู่ด้วยกันเพื่อให้พวกเขามีชีวิตที่สุขสบายตลอดชีวิต ยังบอกอีกว่าเขาเคยเป็นขุนนางระดับสูงที่มีอำนาจเหนือหลายจังหวัด แต่ไม่เข้าใจเรื่องการปกครอง จึงพ่ายแพ้ในสงครามกลางเมือง และต่อมาก็ถูกลอบสังหาร อย่างที่ควรจะเป็นแล้ว ด้วยเงื่อนไขต่างๆ ที่กล่าวมาข้างต้น ก็น่าจะหาตัวคนคนนั้นได้ไม่ยากเลยนะ แต่ฉันก็ยังหาตัวคนคนนั้นและบทกวีนั้นไม่เจออยู่ดี. จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันได้อ่านบทกวีของจางจงชาง: เมื่อมองจากระยะไกล ภูเขาไท่ซานดูมืดครึ้ม ส่วนด้านบนแคบ ส่วนด้านล่างกว้าง. ถ้าพลิกภูเขาไท่ซานให้หัวกลับลงมา ส่วนล่างจะเล็กและส่วนบนจะใหญ่
ฮ่าๆ:D ฉันหัวเราะจนแทบไม่หยุดเลย มันเหมือนพายุโคลนในวงการกวีนิพนธ์เลย แล้วก็มีบทกวีอีกบทหนึ่งที่ทำให้ฉันหัวเราะจนแทบทนไม่ไหวเช่นกัน นั่นก็คือ “ทะเลสาบต้าหมิงหู” ทะเลสาบต้าหมิงหู… ทะเลสาบที่ใหญ่มาก ในทะเลสาบต้าหมิงหูมีดอกบัวด้วย. บนดอกบัวมีกบอยู่ กระโดดไปมาเมื่อถูกแตะ
บทกวีนี้มีอารมณ์ความรู้สึกที่ดีอยู่แล้ว แต่มันตรงไปตรงมาเกินไป หากให้ชาวต่างชาติมาปรับแก้ดู ก็อาจกลายเป็นบทกวีที่ดีขึ้นก็ได้
ส่วนบทกวีนั้น ก็เพื่อมอบหัวข้อสนุกๆ ให้กับเหล่าสมาชิกทุกคนครับ ยินดีต้อนรับให้เข้าร่วมด้วยครับ
ฉันก็ขอแต่งเพลงเพิ่มอีกหนึ่งเพลงนะ… ปืนใหญ่ยิงออกไปเถอะ เพื่อทำลายศัตรูให้สิ้นซาก… ขอให้ชื่อเสียงขจรขจายไปทั่วแผ่นดิน… แล้วก็กลับบ้านเกิดกันเถอะ. ขอสรรเสริญวีรบุรุษอย่างจาง จงชางเถิด ขอให้มีปลาวาฬยักษ์มากลืนกินเกาะฟูซังเสียที. แค่ดูประโยคแรกๆ ก็คงจะหัวเราะออกมาแน่ๆ 。 。 แต่ประโยคสุดท้ายนั้น โทนของคำพูดเปลี่ยนไป ทำให้บรรยากาศดีขึ้นมากเลย 。
O(∩_∩)Oฮ่าๆๆ~ ความชำนาญก็คือบทความนั่นเอง! ! ! :ชัยชนะ::ชัยชนะ::ชัยชนะ:
ทะเลสาบต้าหมิง ทะเลสาบขนาดใหญ่ ทะเลสาบต้าหมิงที่เต็มไปด้วยดอกบัว ดอกบัวพร้อมกับกบ มีกบกระโดดขึ้นมา
โพสต์นี้ถูกแก้ไขครั้งสุดท้ายโดย wang*neng เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 2016 เวลา 14:47 ซือปันเป็นตัวละครที่ไม่มีความรู้อะไรเลยในนิยาย “ห้องแดง” เขาไม่เคยอ่านหนังสือ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถแต่งบทกวีได้เลย บทกวีที่เขาแต่งออกมาจึงไร้รสนิยมโดยสิ้นเชิง ก็เหมือนกับบทกวีแบบขำๆ ที่ไร้เหตุผลเลย!