[บทความด้านความปลอดภัย] จงจดจำเรื่องความปลอดภัยไว้เสมอ และห่วงใยชีวิตของตนเอง | เรื่องราว

Thread Content

จงจดจำเรื่องความปลอดภัยไว้ให้ดี และห่วงใยชีวิตของตนเอง | เรื่องราวสร้างสรรค์โดย ทียาน เซว่เหลียน วันที่ 28 กันยายน 2016 เรื่องความปลอดภัยในทีมงาน นั่นคือบ่ายวันหนึ่งในฤดูใบไม้ร่วงปี 2005 ซึ่งเป็นช่วงที่มีกระแสการสร้าง “ธงสีแดง” กันอย่างมาก ในฐานะหัวหน้ากลุ่มที่ยังอายุน้อย การได้ร่วมสร้าง “ฮ่องกี้เปียน” ทำให้เขามีความกระตือรือร้นในการทำงานอย่างมาก สายไฟสำหรับให้แสงสว่างในบริเวณอาคารนั้น ด้วยพายุที่พัดแรงเมื่อคืนก่อน ทำให้สายไฟโผล่ออกมาจากหลังคา เขาจึงตัดสินใจทำงานล่วงเวลาเพื่อขึ้นไปยึดสายไฟนั้นไว้ให้แน่น ถึงเวลาเลิกงานแล้ว พนักงานเวรที่ประมาทก็ไม่ได้สังเกตเห็นเขา จึงนำบันไดไปเก็บไว้ในคลัง เมื่อเขาติดตั้งสายไฟเรียบร้อยและกำลังจะลงมาจากหลังคา ก็พบว่าบันไดหายไปแล้ว เพื่อไม่ให้รบกวนทุกคน เขาจึงตัดสินใจปีนลงมาทางหน้าต่าง โดยใช้ส่วนที่ยื่นออกมาจากหลังคาเป็นที่พยุงตัว ขณะที่เขากำลังเคลื่อนตัวจากหลังคากันฝนไปยังหน้าต่าง เท้าขวาของเขาก็เหยียบลงไปในพื้นที่ว่าง ทำให้เขาตกลงมากระแทกพื้นคอนกรีตอย่างแรง ทุกคนเรียกรถพยาบาลมา แล้วนำเขาส่งไปยังโรงพยาบาล หลังจากการรักษาอย่างเร่งด่วนเป็นเวลาเจ็ดวัน ก็ยังไม่สามารถช่วยชีวิตไว้ได้ หัวหน้าทีมที่คอยดูแลพนักงานอย่างดีเสมอ คนร่วมงานที่เราเจอทุกวันเมื่อเริ่มทำงาน คนที่เพิ่งคุยกับเราอย่างสนุกสนานเมื่อครู่นี้… ก็ต้องมาสูญเสียชีวิตเพราะการกระทำที่ผิดกฎหมายของคนชั่วร้ายนั้น. ภรรยาของเขา ลูกที่เพิ่งเกิดมา และพ่อแม่ที่มีอายุมากแล้ว ถูกเขาทอดทิ้งไปอย่างไร้ความปรานี ครอบครัวอันมีความสุขที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยความพยายาม รวมถึงอาชีพการงานที่เขาพยายามสร้างขึ้นมา ก็กลายเป็นเพียงภาพลวงตาในชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น ชีวิตของมนุษย์นั้นช่างเปราะบางเหลือเกิน. เรื่องราวที่กล่าวมาข้างต้นนี้ เป็นเรื่องที่หัวหน้างานของฉันเล่าให้ฟังตอนที่ฉันทำงานอยู่ที่นั่น ใช่แล้ว คุณเดาถูกแล้ว… เรื่องราวนี้เกิดขึ้นที่สถานที่ทำงานของฉันจริงๆ ส่วนหัวหน้างานหนุ่มคนนั้นก็คือหัวหน้างานคนแรกที่หัวหน้างานของฉันเคยร่วมงานด้วยนั่นเอง. อาจารย์ทำงานอย่างละเอียดและตั้งใจมาก บางครั้งก็ดูเหมือนจะเป็นคนที่พิถีพิถันเกินไปด้วยซ้ำ แต่ฉันเข้าใจนะ เข้าใจคนที่เคยผ่านการจากลามาแล้วคนนี้. คนหนุ่มสาวที่มาทำงานที่สถานีแห่งนี้ ต่างก็เคยฟังเขาเล่าเรื่องนี้กันทั้งนั้น เขาต้องการใช้วิธีนี้เพื่อบอกเราว่า “หากไม่มีชีวิต ทุกสิ่งก็จะกลายเป็นเรื่องไร้สาระไปหมด” เมื่อสูญเสียความปลอดภัยไป จะไม่มีอะไรมาชดเชยได้อีกแล้ว ”คนโง่ใช้เลือดเนื้อแลกกับบทเรียน ส่วนคนฉลาดใช้บทเรียนเพื่อหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุ ทั้งหมดนี้คืออุบัติเหตุร้ายแรงที่เกิดขึ้นรอบตัวเรา วันเวลาก็ผ่านไปเหมือนน้ำที่ไหลไปเรื่อยๆ แต่ผู้เสียชีวิตก็ไม่มีทางฟื้นคืนชีพได้อีก เราควรจดจำบทเรียนเหล่านี้ไว้ เพื่อเตือนใจตัวเองอยู่เสมอ “ฉันรับผิดชอบความปลอดภัยของตัวเอง ส่วนความปลอดภัยของคุณก็เป็นหน้าที่ของฉันเช่นกัน. เราควรจดจำความเชื่อนี้ไว้เสมอ นั่นคือ ทุกคนต้องปฏิบัติตัวอย่างปลอดภัย และทำสิ่งต่างๆ ให้ปลอดภัยด้วย. ชีวิตจำเป็นต้องได้รับการปกป้องอย่างปลอดภัย มีเพียงการให้ความสำคัญกับความปลอดภัย และถือมันไว้ในใจเท่านั้น ชีวิตจึงจะได้รับการคุ้มครองอย่างแท้จริงและมีประสิทธิภาพที่สุด