การจัดการอุปกรณ์ของนักเรียนในสถาบันอาชีวศึกษา — ทำไปทีละขั้นตอน

Thread Content

เมื่อว่างก็ไม่สนใจอะไร แต่ก็อยากหางานที่ดีๆ ทำ ชีวิตมันช่างซับซ้อนจริงๆ อายุ 40 แล้ว แม้จะยังไม่ถึงวัยนั้น แต่ก็ยังรู้สึกสับสนอยู่ดี ควรเปลี่ยนอาชีพดีไหม หรือควรพยายามทำงานต่อไปดี? ขวดหมึกหนึ่งขวด ครึ่งขวดดังกระทบกัน. มีความมั่นใจสูง ได้มีส่วนร่วมในการก่อสร้างโครงการของลูกค้าทั้งหมด 3 โครงการ แม้ว่าขนาดโครงการจะไม่ใหญ่มาก แต่มูลค่าก็เกิน 100 ล้านบาทเช่นกัน คิดว่าได้ใบประกาศนียบัตรวิศวกรระดับหนึ่งมาแล้วก็เก่งมาก ก็ส่งประวัติส่วนตัวไปทั่ว แต่ไม่มีใครสนใจเลย! เจ๋งตรงไหน? ดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายมา 13 ปีแล้ว ต้องทนอยู่ในตำแหน่งรองมาตลอด แต่จริงๆ แล้วก็ชอบตำแหน่งนี้มากเลย แม้จะพยายามอย่างหนักจนได้เป็นผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อ แต่สุดท้ายกลับไม่เป็นไปตามที่หวัง อุปกรณ์รุ่นที่สองนั้นเหมาะสมกว่า ฮ่าๆ ผู้ชายที่มีอายุพันปี… ฉันชอบเลย! จบการศึกษาจากโรงเรียนอาชีวะด้านเครื่องจักรอุตสาหกรรมเคมี พอเข้าไปทำงานในบริษัท ก็ไม่มีใครสนใจเลย ถูกมองว่าเป็นเพียงผู้ช่วยในการปฏิบัติงานเท่านั้น งานที่สกปรก งานที่เหนื่อยล้า งานที่อันตราย ก็ล้วนเป็นหน้าที่ของพวกเราที่จบจากโรงเรียนอาชีวะ ถือว่าเป็นพวกมือใหม่ที่สุดในบรรดามือใหม่เลยทีเดียว. จะให้เรายอมรับว่าความสามารถของเราด้อยกว่าคนอื่นเหรอ? บาดเจ็บสาหัส! ! ! พวกที่ไม่เข้าใจเรื่องนี้ในครอบครัว ก็คิดว่าการสร้างตำแหน่งงานปลอดภัยแบบนี้เป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมมาก คิดว่าเป็นตำแหน่งข้าราชการที่ไม่ใหญ่ไม่เล็กอะไรหรอก! (อย่างน้อยพวกพี่น้องที่อายุเท่ากันก็จบการศึกษาแล้ว แต่ไม่มีใครได้งานดีๆ เหมือนที่ฉันได้รับ… ที่โรงงานปุ๋ย XX) เฮฮะ! พี่ชายก็แค่พยายามสร้างภาพให้ตัวเองดูดี เพื่อข่มขู่พวกน้องๆ ในหมู่บ้านเท่านั้นเอง ฮ่าๆ! ตอนเข้ามาในทีมใหม่ สิ่งแรกที่ต้องทำก็คือการรับหน้าที่เป็นผู้นำทีม ฉันรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้รับมอบหมายให้ดูแลทีมที่สอง (ในบริษัทมีทีมใหญ่ๆ อยู่ 4 ทีม โดยทีมนี้มักจะได้อันดับหนึ่งในเรื่องปริมาณการผลิต การใช้พลังงาน การจัดการประจำวัน และระเบียบวินัยในการทำงาน เป็นต้น) ครูคนนี้มีฉายาว่า “บายู” (สำหรับโรงงานผลิตปุ๋ยไนโตรเจนขนาดเล็กนี้ มีพนักงานประมาณ 300 คน และแทบทุกคนก็มีฉายากันทั้งนั้น) เขาเป็นครูคนแรกในชีวิตของฉัน แม้ว่าเขาจะมีส่วนสูงเท่ากับพวกน้องๆ ในทีมที่สี่ แต่ครูบายูก็มีจิตใจดีมาก ไม่เคยมีความคิดร้ายในใจเลย. แม้ว่าจะเรียนกับอาจารย์บายูมาเป็นเวลาสามเดือน แต่ก็ไม่ได้เรียนรู้ความรู้ด้านกระบวนการผลิตอะไรเลย สิ่งเดียวที่เรียนรู้ได้ก็คือการทำงานในช่วงกลางคืน ตั้งแต่เวลา 6.00 น. โดยต้องออกไปทำความสะอาดระบบบำบัดน้ำเสีย จนกระทั่งเครื่องจักรหยุดทำงาน แล้วจึงปิดวาล์ว ก็เพราะได้เรียนรู้เกี่ยวกับวิธีการปฏิบัติตัวในสังคม และวิธีการติดต่อกับผู้อื่นจากท่านนั้นเอง โดยเขาสอนให้ปฏิบัติต่อเพื่อนร่วมงานรุ่นเดียวกันเหมือนพี่น้อง ส่วนการปฏิบัติต่อผู้บังคับบัญชาก็ต้องมีความสุภาพและมีเหตุผล (สิ่งสำคัญคือต้องมีความรู้และทักษะที่ดี) เขาบอกว่า “ในโรงเรียน หน้าที่หลักคือการเรียนรู้ทฤษฎี แต่เมื่อเริ่มทำงาน สิ่งแรกที่ต้องทำคือการเรียนรู้วิธีการปฏิบัติตัว คนหนุ่มสาวควรขยันขันแข็ง (ทำความสะอาด ชงชาให้คนอื่น) ไม่ควรสนใจเรื่องเล็กน้อย ควรเป็นคนที่กล้าทำงานก่อนใคร” นั่นก็เพราะการแนะนำที่ถูกต้องจากครูบายู รวมถึงความห่วงใยและการดูแลเหมือนครอบครัว บวกกับความกล้าหาญของคนหนุ่มสาวที่ไม่กลัวอะไรเลย จึงทำให้พวกเขากล้าที่จะทำงานหนักโดยไม่มีความกลัวเลย! โดยสรุปแล้ว หากคุณอยากพัฒนาตัวเองและพยายามก้าวไปในทิศทางที่ดีขึ้น คุณก็จำเป็นต้องทำงานหนักกว่าเพื่อนร่วมงานที่มีประสบการณ์มากกว่า หรือแม้แต่ผู้ที่มีอายุมากกว่าคุณ ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องการทำงานหรือชีวิตประจำวันก็ตาม คุณต้องพยายามมากกว่านั้นอีกมาก เพื่อที่คุณจะได้รับผลตอบแทนที่สมควร! ความพยายามในวันนี้ คือผลลัพธ์ในวันพรุ่งนี้ ด้วยความพยายามของตัวเองในหลายๆ ด้าน บวกกับความช่วยเหลือจากหัวหน้างาน และการสร้างโครงการต่างๆ รวมถึงทัศนคติที่มีความมุ่งมั่นและไม่มีข้อร้องเรียนใดๆ ในการทำงาน ในที่สุด ผมก็ได้เริ่มทำงานในกะกลางวัน จากการเป็นผู้ช่วยในการปฏิบัติการ ผมก็เปลี่ยนมาเป็นช่างซ่อมบำรุงแทน และสามารถหลุดพ้นจากการทำงานในระบบกะสลับกัน 4 กะ 3 กะ ซึ่งทำให้ชีวิตวุ่นวายได้ในที่สุด (นับตั้งแต่วันที่เริ่มทำงานกะกลางคืนมา ฉันก็อิจฉามากว่าเมื่อไหร่เราจะได้มาทำงานกะกลางวันบ้างนะ?) แม้จะทำงานด้านรักษาความปลอดภัยไปจนเกษียณก็ได้นะ! วันนั้นก็ให้รางวัลตัวเองสักหน่อยเถอะ… ดื่มเหล้าอี้หมงเล่าไป่กันหนึ่งขวด บวกกับแพนเค้กอีกสามชิ้นในราคา 50 สตางค์ และเมนูเนื้อผัดพริกในราคา 20 บาท ดื่มเหล้าเบาๆ จนในที่สุดก็เมาจนหลับไปเลย. หวังว่าความฝันจะไม่จบลง การเป็นช่างซ่อมบำรุงคือความฝันของฉัน ต้องทำงานกะกลางวันตลอดเลย! ฉันมาแล้ว! ! !