زندگی تنها در شش کلمه خلاصه می‌شود: توانایی خوابیدن و بیدار شدن!

Thread Content

خوشبخت بودن یا نبودن یک انسان، اول به این بستگی دارد که آیا می‌تواند بخوابد یا نه؛ و دوم به این که آیا می‌خواهد بیدار شود یا نه. توانایی خوابیدن، نشانه‌ی آرامش قلب است؛ یعنی فرد پیش از آن، هیچ گناهی در کار نداشته است. تمایل به بیدار شدن نیز نشانه‌ی زیبایی قلب است؛ یعنی فرد در حال حاضر، همان زندگی مورد نظر خود را دارد. در واقع، خوشبختی همان لذتی است که از این شش کلمه حاصل می‌شود. متأسفانه، افراد زیادی تا اواخر عمرشان متوجه حقیقت نمی‌شوند. نکته‌ی بی‌رحمانه‌ی زمان این است که شما را تا رسیدن به حقیقت صبر می‌دهد، اما هیچ جبرانی در اختیارتان قرار نمی‌دهد. هیچ‌کس حساب خودش را محاسبه نکرده است. در واقع، به جز چیزهای ضروری، بسیاری از چیزهای زندگی، محصول تمایلات حریصانه هستند که انسان را تا حد خستگی کامل درگیر می‌کنند. نمی‌توانم بخوابم، به خاطر آن باقی‌مانده‌هاست ； نمی‌خواهم بیدار شوم، همچنین به خاطر ترسی است که آن ارواح وحشتناک به من دادند. نگرانی‌ها و رنج‌های زندگی، همگی از شکوفایی بیش از حد ناشی می‌شوند. دست انسان، همیشه می‌خواهد چیزی را بردارد. کرم‌های خاکی می‌توانند تا اعماق زیادی در زیر زمین نفوذ کنند، زیرا آن‌ها فاقد هرگونه اندام برای حرکت هستند و کاملاً بی‌پوشش‌اند؛ با کمترین مانع و فکر، می‌توانند به اعماق بیشتری نفوذ کنند. خواسته‌های پیچیده نیز می‌توانند آدم را رنج دهند. اغلب، زندگی پربار خود را خسته‌کننده، بی‌روح و تکراری می‌کنیم. بزرگترین ویژگی زندگی تکراری و خسته‌کننده این است که تنها در گذر زمان می‌گذرد، اما ردی در اعماق قلب باقی نمی‌گذارد. خالی بودن و بی‌حوصلگی زندگی، همان تکرار خود توسط فرد است تا جایی که دیگر احساس وجود نمی‌کند. چه تعداد انسان‌هاست که تنها پس از پایان زندگی، به طور کامل به هوش می‌آیند. تنها پس از آرام شدن هیاهو و از بین رفتن طمع، است که متوجه می‌شویم در واقع چه چیزی می‌خواهیم. یعنی، هیچ‌کس بهتر از این نیست که خودش به خودش درس بدهد. زندگی، درست زمانی زیباترین حالت خود را دارد که شلوغی‌ها فروکش کرده‌اند. زیرا، در همین لحظه بود که فهمیدم چگونه زندگی مورد نظر خودم را داشته باشم!