سوال روزانه نسخه تبادل فناوری‌های امنیتی (۱۸.۵.۲۰۱۶)

نقطه اشتعال، که به آن نقطه آتش‌گیری نیز گفته می‌شود، کمترین دمای لازم برای شروع سوختن پیوسته مواد قابل احتراق است. دمای اشتعال، کمترین دمایی است که در آن مواد قابل احتراق، هنگام تماس با هوا و به دلیل رسیدن به چنین دمایی، بدون نیاز به منبع اشتعال، به طور شدید اکسید شده و خودبه‌خود می‌سوزند.

نقطه اشتعال — به معنای کمترین دمایی است که برای گرم شدن ماده قابل اشتعال و روشن شدن آن لازم است؛ این همان «نقطه اشتعال» آن ماده می‌باشد. به آن «نقطه اشتعال» نیز گفته می‌شود. هرچه نقطه اشتعال ماده پایین‌تر باشد، به راحتی‌تری می‌سوزد. نقطه اشتعال خودبه‌خودی — به دمایی گفته می‌شود که در آن، مواد قابل اشتعال با تماس با هوا، بدون نیاز به منبع احتراق، به طور شدید اکسید شده و خودبه‌خود می‌سوزند؛ این دما، کمترین دمایی است که چنین پدیده‌ای رخ می‌دهد.

نقطه اشتعال ماده: دمای پایین‌ترین مقداری که هنگام گرم کردن یک ماده در هوا، باعث شروع و ادامه حرارت‌گیری آن می‌شود، نقطه اشتعال نامیده می‌شود. نقطه اشتعال خودبه‌خودی: به دمای پایین‌تری گفته می‌شود که در شرایط مشخص، مواد قابل اشتعال می‌توانند به طور خودبه‌خودی منفجر شوند.

دمای حداقل لازم برای گرم شدن مواد قابل اشتعال و روشن شدن آن‌ها؛ در این دما، مواد به آرامی اکسیداسیون می‌یابند، گرما تجمع می‌کند و دما به طور مداوم افزایش می‌یابد. اگر دمای اشتعال رسیده شود، ماده می‌سوزد. اگر دما بیش از حد پایین باشد، فرآیند اکسیداسیون آهسته می‌شود و گرمای تولید شده به راحتی از بین می‌رود، بنابراین دما به سختی افزایش می‌یابد. در دمای پایین‌تر از یک مقدار خاص، نمی‌تواند به طور خودبه‌خودی اشتعال پیدا کند. این دمای بحرانی، نقطه خودافزایش است

نقطه اشتعال – به معنای کمترین دمایی است که برای گرم شدن ماده قابل اشتعال و روشن شدن آن لازم است؛ این همان «نقطه اشتعال» آن ماده می‌باشد. به آن «نقطه اشتعال» نیز گفته می‌شود. هرچه نقطه اشتعال ماده پایین‌تر باشد، به راحتی‌تری می‌سوزد. نقطه اشتعال خودبه‌خودی – به دمایی گفته می‌شود که در آن، مواد قابل اشتعال با تماس با هوا، بدون نیاز به منبع احتراق، به طور شدید اکسید شده و خودبه‌خود می‌سوزند؛ این دما، کمترین دمایی است که چنین پدیده‌ای رخ می‌دهد.

(۱) نقطه اشتعال – به معنای کمترین دمایی است که برای گرم شدن ماده قابل اشتعال و روشن شدن آن لازم است؛ این همان «نقطه اشتعال» آن ماده می‌باشد. به آن «نقطه اشتعال» نیز گفته می‌شود. هرچه نقطه اشتعال ماده پایین‌تر باشد، به راحتی‌تری می‌سوزد. (۲) نقطه اشتعال خودبه‌خودی – به دمایی گفته می‌شود که در آن، مواد قابل اشتعال با تماس با هوا، بدون نیاز به منبع احتراق، به طور شدید اکسید شده و خودبه‌خود می‌سوزند؛ این دما، کمترین دمایی است که چنین پدیده‌ای رخ می‌دهد.

نقطه اشتعال — گازها، مایعات و جامدات قابل اشتعال در تماس با هوا، هنگامی که به دمای مشخصی برسند، با تماس با منبع آتش، خودبه‌خود می‌سوزند. دمای حداقلی که در آن، پس از برداشتن منبع حرارت، ماده همچنان می‌تواند سوزد، نقطه اشتعال آن ماده نامیده می‌شود. نقطه اشتعال خودبه‌خودی: دمای حداقلی است که در شرایط مشخص، مواد قابل اشتعال می‌توانند به طور خودبه‌خودی منفجر شوند

دمای اشتعال، کمترین دمایی است که برای گرم شدن مواد قابل احتراق و روشن شدن آن‌ها لازم است. دمای اشتعال، کمترین دمایی است که در آن مواد قابل احتراق، هنگام رسیدن به چنین دمایی و در تماس با هوا، بدون نیاز به منبع اشتعال، به طور شدید اکسید شده و خودبه‌خود می‌سوزند.

نقطه اشتعال – به معنای دمایی است که در آن، ماده قابل احتراق با گرم شدن و اشتعال، گرمای حاصل از احتراق به اندازه‌ای است که بتواند مقدار کافی از بخارات قابل احتراق را تولید کند تا احتراق ادامه یابد. در این حالت، کمترین دمای مورد نیاز برای گرم کردن آن ماده، همان «نقطه اشتعال» آن ماده است؛ که به آن «نقطه آتش‌گیری» نیز گفته می‌شود. هرچه نقطه اشتعال ماده پایین‌تر باشد، به راحتی‌تری می‌سوزد. نقطه اشتعال خودبه‌خودی – به دمایی گفته می‌شود که در آن، مواد قابل اشتعال با تماس با هوا، بدون نیاز به منبع احتراق، به طور شدید اکسید شده و خودبه‌خود می‌سوزند؛ این دما، کمترین دمایی است که چنین پدیده‌ای رخ می‌دهد.

نقطه اشتعال — به معنای کمترین دمایی است که برای گرم شدن ماده قابل اشتعال و روشن شدن آن لازم است؛ این همان «نقطه اشتعال» آن ماده می‌باشد. نقطه اشتعال خودبه‌خودی — به دمایی گفته می‌شود که در آن، مواد قابل اشتعال با تماس با هوا، بدون نیاز به منبع احتراق، به طور شدید اکسید شده و خودبه‌خود می‌سوزند؛ این دما، کمترین دمایی است که چنین پدیده‌ای رخ می‌دهد.

دمای اشتعال: کمترین دمایی که در آن ماده شروع به سوختن می‌کند. دمای خودافزایی: کمترین دمایی که در آن ماده به طور خودبه‌خود شروع به سوختن می‌کند

نقطه اشتعال – به معنای دمایی است که در آن، ماده قابل احتراق با گرم شدن و اشتعال، گرمای حاصل از احتراق به اندازه‌ای است که بتواند مقدار کافی از بخارات قابل احتراق را تولید کند تا احتراق ادامه یابد. در این حالت، کمترین دمای مورد نیاز برای گرم کردن آن ماده، همان «نقطه اشتعال» آن ماده است؛ که به آن «نقطه آتش‌گیری» نیز گفته می‌شود. هرچه نقطه اشتعال ماده پایین‌تر باشد، به راحتی‌تری می‌سوزد. نقطه اشتعال خودبه‌خودی – به دمایی گفته می‌شود که در آن، مواد قابل اشتعال با تماس با هوا، بدون نیاز به منبع احتراق، به طور شدید اکسید شده و خودبه‌خود می‌سوزند؛ این دما، کمترین دمایی است که چنین پدیده‌ای رخ می‌دهد.

نقطه اشتعال: نقطه اشتعال یک ماده، کمترین دمایی است که هنگام گرم کردن آن در هوا، باعث شروع و ادامهٔ احتراق آن می‌شود. نقطه اشتعال خودبه‌خودی: به دمای پایین‌تری گفته می‌شود که در شرایط مشخص، مواد قابل اشتعال می‌توانند به طور خودبه‌خودی منفجر شوند.

(۱) نقطه اشتعال — به معنای کمترین دمایی است که برای گرم شدن ماده قابل اشتعال و روشن شدن آن لازم است؛ این همان «نقطه اشتعال» آن ماده می‌باشد. به آن «نقطه اشتعال» نیز گفته می‌شود. هرچه نقطه اشتعال ماده پایین‌تر باشد، به راحتی‌تری می‌سوزد. (۲) کمترین دمایی که با گرم شدن یک ماده، باعث خودافزایش آتش در آن می‌شود، نقطه خودافزایش آن ماده است که به آن دمای خودافزایش نیز گفته می‌شود.

نقطه‌ای که تحت تأثیر عوامل خارجی می‌تواند به طور پایدار بسوزد، نقطه اشتعال نامیده می‌شود. نیازی به منبع خارجی نیست، نقطه اشتعال خودبه‌خودی است

نقطه اشتعال — به معنای کمترین دمایی است که برای گرم شدن ماده قابل اشتعال و روشن شدن آن لازم است؛ این همان «نقطه اشتعال» آن ماده می‌باشد. به آن «نقطه اشتعال» نیز گفته می‌شود. هرچه نقطه اشتعال ماده پایین‌تر باشد، به راحتی‌تری می‌سوزد. نقطه اشتعال خودبه‌خودی — به دمایی گفته می‌شود که در آن، مواد قابل اشتعال با تماس با هوا، بدون نیاز به منبع احتراق، به طور شدید اکسید شده و خودبه‌خود می‌سوزند؛ این دما، کمترین دمایی است که چنین پدیده‌ای رخ می‌دهد.

(۱) نقطه اشتعال — به معنای کمترین دمایی است که برای گرم شدن ماده قابل اشتعال و روشن شدن آن لازم است؛ این همان «نقطه اشتعال» آن ماده می‌باشد. (۲) نقطه اشتعال خودبه‌خودی — به دمایی گفته می‌شود که در آن، مواد قابل اشتعال با تماس با هوا، بدون نیاز به منبع احتراق، به‌طور شدید اکسید شده و خودبه‌خود می‌سوزند.

نقطه اشتعال – به معنای دمایی است که در آن، ماده قابل احتراق با گرم شدن و اشتعال، گرمای حاصل از احتراق به اندازه‌ای است که بتواند مقدار کافی از بخارات قابل احتراق را تولید کند تا احتراق ادامه یابد. در این حالت، کمترین دمای مورد نیاز برای گرم کردن آن ماده، همان «نقطه اشتعال» آن ماده است؛ که به آن «نقطه آتش‌گیری» نیز گفته می‌شود. هرچه نقطه اشتعال ماده پایین‌تر باشد، به راحتی‌تری می‌سوزد. نقطه اشتعال خودبه‌خودی – به دمایی گفته می‌شود که در آن، مواد قابل اشتعال با تماس با هوا، بدون نیاز به منبع احتراق، به طور شدید اکسید شده و خودبه‌خود می‌سوزند؛ این دما، کمترین دمایی است که چنین پدیده‌ای رخ می‌دهد.

نقطه اشتعال: نقطه اشتعال یک ماده، کمترین دمایی است که هنگام گرم کردن آن در هوا، باعث شروع و ادامهٔ احتراق آن می‌شود. نقطه اشتعال – گازها، مایعات و جامدات قابل اشتعال، هنگامی که در کنار هوا قرار می‌گیرند، با رسیدن به دمای مشخصی، در تماس با منبع آتش، خودبه‌خود می‌سوزند. دمای حداقلی که ماده پس از برداشتن منبع آتش، همچنان می‌تواند بسوزد، نقطه اشتعال یا نقطه آتش‌گیری آن ماده نامیده می‌شود. برای برخی مواد ماه، نقطه اشتعال آن‌ها در فشارهای جوی مختلف تغییر می‌کند؛ به طور کلی، هرچه فشار جو کمتر باشد، نقطه اشتعال بالاتر خواهد بود، مانند موتورهای دیزلی. موتورهای دیزلی، با فشرده کردن هوا، نقطه اشتعال دیزل را کاهش داده و به این ترتیب باعث احتراق آن می‌شوند. نقطه اشتعال خودبه‌خودی: به دمای پایین‌تری گفته می‌شود که در شرایط مشخص، مواد قابل اشتعال می‌توانند به طور خودبه‌خودی منفجر شوند. دونیانگی که هم دوستش دارم و هم ازش متنفرم، لطفاً کمی دقیق‌تر باش: L توضیحات زیر، اصلاً چه ربطی به هم دارند: Q . . . فشار: هرچه فشار بیشتر باشد، نقطه اشتعال خودبه‌خودی پایین‌تر می‌شود ； غلظت اکسیژن: هرچه غلظت اکسیژن در مخلوط بالاتر باشد، نقطه اشتعال خودبه‌خودی پایین‌تر خواهد بود ； کاتالیز: کاتالیزورهای فعال می‌توانند نقطه خودافزایش را کاهش دهند، در حالی که کاتالیزورهای غیرفعال می‌توانند آن را افزایش دهند ； مواد تشکیل‌دهنده ظرف و قطر داخلی: مواد مختلف دیواره ظرف، اثرات کاتالیزوری متفاوتی دارند ； هرچه قطر محفظه کوچکتر باشد، نقطه اشتعال خودبه‌خودی آن بالاتر می‌رود. . .

نقطه اشتعال — به معنای کمترین دمایی است که برای گرم شدن ماده قابل اشتعال و روشن شدن آن لازم است؛ این همان «نقطه اشتعال» آن ماده می‌باشد. به آن «نقطه اشتعال» نیز گفته می‌شود. هرچه نقطه اشتعال ماده پایین‌تر باشد، به راحتی‌تری می‌سوزد. «دمای اشتعال»، کمترین دمایی است که در آن، مواد قابل اشتعال پس از مخلوط شدن با هوا، به طور یکنواخت گرم شده و بدون نیاز به شعله مستقیم، خودبه‌خود می‌سوزند.