سوزاندن کاه باعث ایجاد مه شدید در مناطق وسیعی از چین می شود: چرا بارها ممنوع شده است؟

کاه بالاخره کجا رفت؟ کاه بقایای کشاورزی است. در طول فصل برداشت، هر کشاورز کاه تولید می کند. در گذشته کاه را می‌توان به عنوان سوخت آتش‌سوزی و کنگ در خانه‌های کشاورزان، خوراک دام‌ها و کود برای بازگشت به مزارع استفاده کرد. امروزه اکثر خانوارهای روستایی برای پخت و پز و گرمایش از زغال سنگ، گاز و سایر سوخت ها نیز استفاده می کنند که راحت و صرفه جویی در کار است. تعداد راه های کشاورزان برای مصرف خود کاه به تدریج در حال کاهش است. برای کشاورزان، سوزاندن کاه فواید خاصی برای کشت زمین دارد. علاوه بر راحت‌تر بودن کار کردن، می‌تواند آفات باقی مانده در کاه و زمین را نیز بسوزاند. خاکستر پس از سوزاندن یک کود پتاسیم خوب است و می توان از آن برای کود دادن به خاک استفاده کرد. برخی از کشاورزان علاوه بر سوزاندن، کاه را به مزرعه برگردانند. بازگرداندن کاه به مزرعه می تواند به عنوان کود برای دستیابی به بازیافت کاه استفاده شود که می تواند بخشی از هزینه کود را برای کشاورزان صرفه جویی کند. برای بازگرداندن کاه به مزرعه می توانید از کمباین استفاده کنید. اگر مساحت زمین کوچک است، می توانید از امکانات مکانیکی برای بازگرداندن کاه به مزرعه استفاده کنید. با این حال، این نیز ده ها یوان به هزینه کشاورز برای هر مو زمین اضافه می کند. عیب بازگرداندن کاه به مزارع این است که آفات را برای محصولات سال آینده به ارمغان می آورد. یک کشاورز در Hengshui در استان هبی گفت که از آنجایی که کاه پس از له شدن و بازگرداندن به مزرعه دارای اثر عایق حرارتی است، تخم حشرات در زمین و در خود کاه به دلیل دمای پایین در زمستان تا حد مرگ منجمد نمی شود که این امر باعث افزایش بار کنترل آفات در بهار آینده می شود. اگر کشاورزان محلی کاه را به مزارع خود برگردانند، باید در فصل زمستان برای کشتن حشرات، سم پاشی روی زمین بپاشند یا در هنگام یخ زدن، زمین را آبیاری کنند تا تخم‌ها منجمد شوند، اما بدون شک هزینه‌های فیزیکی و مالی کشاورزان افزایش می‌یابد. صنعت دام محلی یکی دیگر از راه های مصرف کاه است. در فصل برداشت هر سال، کشاورزان می توانند این کاه ها را به خریداران فردی که برای جمع آوری کاه می آیند بفروشند. این خریداران برای دسته‌بندی و بسته‌بندی نی به مزارع می‌روند و قیمت هر مو 30 یوان را دریافت می‌کنند. سپس کاه برداشت شده را به کارخانه های پرورش دام برای استفاده به عنوان خوراک دام، یا به کارخانه های فرآوری مواد غذایی برای تصفیه زایلیتول و غیره می فروشند. در مقایسه با سوزاندن کاه، کشاورزان مجبورند دستمزد کارگر را خودشان به خریدار بپردازند.

چرا سوزاندن کاه بارها ممنوع است؟ نی "همیشه" می سوزد، * * سیاست ها و اقدامات حمایتی مربوطه برای به حداقل رساندن کاه سوزی ارائه شده است و شدت آن سال به سال افزایش می یابد. در سال 2008، دفتر کل شورای دولتی "نظرات مربوط به تسریع استفاده جامع از کاه های زراعی" (که از این پس "نظرات" نامیده می شود) را برای ترویج فعال استفاده جامع از کاه، تحقق منابع و تجاری سازی کاه، ترویج حفظ منابع و بازیافت و در عین حال افزایش درآمد مزارع صادر کرد. در همان سال، وزارت دارایی اخطاریه ای در مورد "اقدامات موقت برای مدیریت وجوه یارانه ای برای استفاده از انرژی کاه" صادر کرد که به شرکت ها یارانه 150 یوان برای یک وعده کاه و همچنین به منظور توسعه بازار کاربردی محصولات انرژی کاه ارائه می دهد. محقق منگ هایبو، معاون پژوهشکده انرژی روستایی و حفاظت از محیط زیست موسسه برنامه ریزی و طراحی وزارت کشاورزی گفت:: “هفت سال از انتشار «نظرات» می گذرد. هدف در آن زمان این بود که تا سال 2015 میزان استفاده جامع از کاه از 80 درصد فراتر رود. تا آنجا که من می دانم، تا آمار سال 1392، میزان استفاده جامع از کاه در اکثر استان ها و مناطق از 70 درصد فراتر رفته است. ” اگر سیاستی وجود دارد، باید نظارت وجود داشته باشد. با این حال، اعمال نظارت دشوارتر از تدوین سیاست‌ها است. به عنوان مثال، در سیاست یارانه انرژی کاه در سال 2008، به دلیل دشواری نظارت، برخی از شرکت ها به تقلب و آربیتراژ روی آوردند. * * پدیده تامین مالی به عنوان مثال، شرکتی که از کاه برای تولید برق استفاده می کند، می تواند یارانه کامل دریافت کند، اما به آن گزارش می شود * * میزان کاه سوزانده شده بسیار بیشتر از مقدار واقعی بود، اما مدیران راهی برای تایید آن نداشتند و همین امر باعث شد تا اثربخشی سیاست یارانه ها با مشکل مواجه شود، نظم بازار به هم بخورد و اجرای سیاست های خوب با مشکل مواجه شود. در نهایت هیچکس به این سیاست یارانه ای اهمیت نداد. روزنامه نانجینگ دیلی روزی از وضعیت کاه سوزی محلی خبر داد و اشاره کرد که به دلیل وسعت مزارع و کشاورزان پراکنده، محدود است. * * منع کامل کاه سوزی توسط نیروی انسانی و شهرها و روستاها غیرممکن است * * این نهاد اصلی مجری قانون نیست و اقدامات مجازات طبق قانون مؤثر نیست. همچنین هماهنگی با چندین شهر دشوار است. بدون همکاری نمی توان مشکل را به طور جامع حل کرد. بالاخره به یک نتیجه برسید: کار تبلیغاتی در مورد استفاده همه جانبه از کاه و ممنوعیت سوزاندن یک کار طولانی مدت است و قوانین و مقررات جاری در مورد ممنوعیت سوزاندن کاه از کاربرد پایینی برخوردار است. به گزارش شبکه خبری چین، با در نظر گرفتن هنان به عنوان مثال، در 21 سپتامبر امسال، شهرستان تایکانگ دفتر ممنوعیت سوزاندن کاه پاییزی و دفتر فرماندهی جامع کار را تأسیس کرد. مطابق با الزامات دفتر فرماندهی، امسال تلاش خواهیم کرد تا "آتش و دود ایجاد نکنیم". به همین منظور، شهرستان شش گروه نظارتی را برای بازرسی روستاها راه اندازی کرده است. کادرهای شهرستان درخواست کرده اند که همه آنها به روستاها بروند و هر روستا نیز یک ستاد ممنوعیت آتش زدن متشکل از کادر روستا و اعضای حزب ایجاد کرده است. چن هوی‌جوان، معاون اداره حفاظت از محیط زیست شهرستان تایکانگ، شهر ژوکو، استان هنان، چندین بار از ساعت 9 صبح تا 11 شب فعالیت می‌کند. او هر روز در چهار شهر مسئول نظارت است. او صحبت می کند و تحقیق می کند، انسدادها را برطرف می کند، و وضعیت کادرهای شهرستان را در ستاد ممنوعیت سوختگی بررسی می کند. او تنها یکی از کادرهایی بود که این کار را انجام داد، اما نتایج چندان چشمگیر نبود. اشتیاق کشاورزان برای رشد محصولات هنوز مورد نیاز است * * تلاش‌ها برای حفاظت و ناگفته نماند مزایای اقتصادی این کاه «ضایعات کشاورزی» حتی کمتر خواهد بود. لی گوئینگ، محقق موسسه علوم زراعی، آکادمی علوم کشاورزی چین، گفت:: “از دیدگاه کشاورزان، امکان بازگرداندن زمین وجود ندارد و خروجی مناسبی برای مصرف وجود ندارد، بنابراین فقط می توانند آن را بسوزانند. ”وی گفت: تبدیل انرژی کاه، چه به انرژی زیستی مانند بیوگاز یا قالب گیری فشرده سازی نی، نیازمند * * فشار قوی به معنای قوی تر از راهنمایی و نیاز است.

در تحلیل نهایی، کشاورزان هنوز از مزایای ممنوعیت سوزاندن کاه بهره مند نشده اند. از * * سطح، * * مدیریت جامع و کاربرد کاه، روند کلی است. "پنج نوسازی" کود، خوراک، انرژی، مواد پایه و مواد خام هنوز راه های اصلی استفاده از کاه هستند. بر خلاف زغال سنگ، کاه نسبتا شل است و برای حمل و نقل در مسافت های طولانی مناسب نیست. “بر اساس داده های موجود، اگر مسافت حمل و نقل کاه از 30 کیلومتر بیشتر شود، هزینه های لجستیکی آن به سرعت افزایش می یابد و منافع اقتصادی آن تحت تاثیر قرار می گیرد. بنابراین بهتر است از نی به صورت محلی استفاده شود. ”منگ هایبو گفت. منگ هایبو گفت از نظر فنی کنونی تبدیل کاه به محصولات انرژی کار دشواری نیست و فناوری نسبتاً بالغ است، مانند ساخت بریکت های زیست توده برای جایگزینی زغال سنگ، یا ساخت بیوگاز و غیره. از نظر انتشار، ذرات معلق را می توان از طریق فناوری نیز کنترل کرد. با این حال، در طول سال ها، آتش کاه "به طور کامل خاموش نشده است" و یک صنعت بالغ شکل نگرفته است. یک دلیل مهم این است که حمایت از سیاست کافی نیست. علاوه بر این، سیاست های حمایتی ناقص و اجرای ناپیوسته نیز از دلایل آن است. بنابراین، یک سیستم تجاری قابل مقایسه با زغال سنگ و سایر منابع انرژی فسیلی شکل نگرفته است. در عین حال، * * یارانه ها فقط برای مصرف کنندگان در نظر گرفته شده است، اما برای کشاورزان تولید کننده کاه و مصرف کنندگان نهایی یارانه ای وجود ندارد. انرژی زیستی می تواند به عنوان یک صنعت در حال ظهور توسعه یابد. یک صنعت در حال ظهور بالغ نه تنها می تواند زباله ها را به گنج تبدیل کند، بلکه توسعه مناطق روستایی و ثروت کشاورزان را نیز تسریع می بخشد. مهمترین چیز این است که واقعاً بتواند به توسعه پایدار دست یابد. با این حال، ظهور، ثبات و پایداری یک صنعت جدید جدایی ناپذیر است * * حمایت، حمایت به تنهایی کافی نیست. “برای * * از نظر منافع اقتصادی نمی توانیم فقط منافع اقتصادی را در نظر بگیریم. در ساخت مناطق جدید روستایی باید از کاه استفاده شود. مدیریت کافی نیست تنها با ترکیب رفع انسداد می‌توان به علائم و علل ریشه‌ای آن اشاره کرد. ”منگ هایبو گفت. به طور کلی، 50 درصد کاه را می توان از طریق «پنج نوسازی» مصرف کرد، 30 درصد را می توان با روش های دیگر مصرف کرد و 20 درصد کاه هر ساله به طور کامل رها می شود. سال گذشته 4.2 میلیارد تن زغال سنگ استاندارد در سطح کشور استفاده شده است. اگر 800 میلیون تن کاه به زغال سنگ تبدیل شود، معادل 400 میلیون تن زغال سنگ استاندارد خواهد بود. سهم 10 درصد خواهد بود. اگرچه بزرگ نیست، اما بسیار ضروری است. * * تکیه بر انگیزه سرمایه گذاری کارخانه ها و پروژه های نمایشی زیادی را به همراه داشته است، اما کاربران از مزایای آن بهره مند نشده اند. معیار ارزیابی آنها فقط قیمت است. بنابراین، یارانه های سرمایه گذاری برای ساخت و ساز معنادار است، اما معنای کمی برای عملیات دارد.

چگونه با کاه در خارج از کشور برخورد کنیم؟ مشکل دفع کاه سرسخت است و از دو جنبه بسیار مرتبط است. یکی ساختار صنعتی کشاورزی چین و دیگری مدل کاشت کشاورزی چین است. برخی از کشورهای توسعه یافته در خارج از کشور * * و مناطق، با مشکل کاه به طور معقولی برخورد شده است، نه تنها باعث آلودگی نمی شود، بلکه در توسعه پایدار مشارکت می کند. در آلمان استفاده همه جانبه از کاه صنعتی شده و زنجیره صنعتی بسته تشکیل شده است. * * حمایت ها و یارانه ها بنگاه ها را به مصرف کاه تشویق کرده است. به عنوان مثال، یک پروژه بیوگاز کاه در آلمان در حال ساخت است تا از بیوگاز برای تولید برق استفاده کند. * * این نه تنها پروژه های ساختمانی را تامین مالی می کند و به شرکت های تولید برق سبز یارانه می دهد، بلکه به کاربرانی که از انرژی بیوگاز استفاده می کنند یارانه می دهد. به عنوان مثال، اگر 30 درصد برق مصرفی یک خانوار از نیروگاهی باشد که از کاه به عنوان ماده اولیه استفاده می کند، از تخفیف خاصی در قیمت برق برخوردار می شود. بنابراین، از تولیدکنندگان گرفته تا توزیع کنندگان میانی تا استفاده کنندگان، صنعت انرژی سبز که در اصل هیچ مزیت رقابتی در مقایسه با زغال سنگ یا گاز طبیعی نداشت، رقابتی شده است و به طور طبیعی سوزاندن کاه و کلش را از بین می برد و آلودگی را کاهش می دهد. در ایالات متحده، کشاورزی تقریباً به عملیات کاملاً مکانیزه به سبک مزرعه دست یافته است و بازگرداندن کاه به مزارع نیز یکی از روش های عمده مصرف کاه است. در سال 2010، لی گوئینگ و تیم تحقیقاتی اش برای بازرسی پروژه های انرژی زیستی به ایالات متحده رفتند. آنها از خانه یک کشاورز بازدید کردند، جایی که فقط سه یا چهار نفر 20000 هکتار محصول را مدیریت می کردند و کشاورزی کاملاً مکانیزه بود. کشاورز گفت که اگر * * برای خرید کاه خود علاوه بر هزینه خرید، نیاز به پرداخت یارانه اضافی نیز دارد، زیرا با بازگرداندن کاه به مزرعه، بخشی از هزینه کود برای او صرفه جویی می شود و محصول دارای مدل چرخه کامل است. اگر می خواهید این مدل را بشکنید، * * غرامت مربوطه باید پرداخت شود. البته خلبانان و مناطق موفق زیادی در چین وجود دارد. منگ هایبو گفت که در پایان سال 2014، تیم تحقیقاتی علمی وی یک برنامه مدیریت جامع برای سوزاندن کاه در 18 شهرستان و شهرستان هاربین تدوین کرد. آنها کاه را بر اساس مناطق منطقه ای برای پردازش قراردادی به مناطق مسئول تقسیم کردند و شرکت هایی که کاه را مصرف می کردند مسئول "خشک خوردن و فشار دادن آن" بودند، با مسئولیت ها و حقوق برابر. به عنوان مثال، یک نیروگاه کاه می تواند سالانه 300000 تن کاه مصرف کند. می تواند منابع کاه دو روستای همجوار را به اشتراک بگذارد و یارانه دریافت کند. در صورت وقوع آتش سوزی در این دو روستا، شرکت بررسی و یارانه ها لغو می شود. این سیستم مسئولیت قرارداد همچنین می تواند به طور موثر مشکل سوزاندن کاه را کنترل کند. پس‌نوشته مصاحبه: مشکل کاه‌سوزی نه در آینده نزدیک به وجود آمد و نه می‌توان آن را در آینده نزدیک حل کرد. اگرچه چین یک کشور کشاورزی بزرگ است، اما هنوز راه درازی در جهت محبوبیت و کاربرد فناوری کشاورزی و مدیریت استاندارد کشاورزی در پیش دارد. در واقع این موضوع نشان دهنده یک موضوع اجتماعی است. کشاورزان برخی از ایده‌های سنتی را کنار می‌گذارند و شرکت‌ها از برخی ایده‌های سنتی دست می‌کشند * * منفعت، * * ما باید مسئولیت‌پذیرتر باشیم و سه طرف می‌توانند با هم همکاری کنند تا به کاه «مقصد» خوبی بدهند، که چشم‌اندازی زیبا برای تحقق کشاورزی سبز است.

این خوب است، اما نمی توان آن را اجرا کرد.

فکرش را بکنید وقتی جوان بودیم، کاه را برای لقاح به خانه می بردیم. کشاورزان حتی نتوانستند آن را پاک کنند. حالا هیچ کس نمی خواهد آن را ببیند.

همچنین، مفاهیم امروزی مردم با مفاهیم قبلی متفاوت است.