روش هفت‌مرحله‌ای بررسی ایمنی”

Thread Content

بازرسی ایمنی یکی از کارهای روتین ادارات نظارت بر ایمنی است؛ بنابراین، نویسنده به طور خلاصه هفت روش بازرسی را برشمرده است، یعنی «شنیدن، دیدن، بررسی کردن، پرسیدن، اطلاع‌رسانی، اصلاح کردن و بررسی مجدد». 　　شنیدن: منظور، گوش دادن به توضیحات مربوط به وضعیت شرکت است. شرکت‌ها دارای چه تجهیزات خطرناک و محیط‌های پرخطری هستند، از چه **مواد شیمیایی**ی استفاده می‌کنند، چه عوامل خطر شغلی وجود دارد و غیره. در صورت انجام بازرسی ویژه، باید به شرکت یادآوری شود که گزارش آن باید عمدتاً حول هدف این بازرسی تنظیم شود. پس از شنیدن توضیحات شرکت، می‌توانیم در حین بازرسی بر نکات کلیدی تمرکز کنیم و از هدر رفتن زمان زیاد جلوگیری کنیم. دوم اینکه، هنگام بازرسی محل کار، به دقت گوش دهید تا ببینید آیا از ماشین‌آلات صدای غیرعادیی می‌آید یا خیر؛ اگر صدای غیرعادی شنیده شد، احتمالاً به معنای خرابی ماشین است. هنگامی که مسئله‌ی سر و صدا پیش می‌آید، می‌توان از دستگاه سنجش سطح صدا برای بررسی استفاده کرد تا مشخص شود آیا سطح صدا از **استانداردها فراتر رفته است یا خیر. در صورتی که چنین باشد، باید از شرکت مربوطه خواسته شود تا اقداماتی برای کاهش سر و صدا انجام دهد. 　　نکته دوم: عمدتاً به بررسی محل انجام فعالیت‌های تولیدی اشاره دارد؛ بر اساس قوانین، مقررات و استانداردهای مربوط به ایمنی کار، باید بررسی شود که آیا چیدمان فضای کاری مناسب است یا خیر؛ آیا ساختار ساختمانی مطابق با الزامات است یا خیر؛ آیا تدابیر حفاظتی لازم برای تجهیزات وجود دارد یا خیر؛ آیا نصب تجهیزات الکتریکی و کابل‌کشی مطابق با استانداردها است یا خیر؛ آیا فرآیندهای تولید منطقی هستند یا خیر؛ آیا تجهیزات الکتریکی و ابزارهای اندازه‌گیری مطابق با استانداردها هستند یا خیر؛ آیا تجهیزات الکتریکی از نظر مقاومت در برابر آتش و انفجار مطابق با الزامات هستند یا خیر؛ آیا شرایط سلامت شغلی مطابق با مقررات است یا خیر؛ آیا کارکنانی که در کارهای ویژه فعالیت می‌کنند، دارای گواهینامه لازم هستند یا خیر؛ آیا تجهیزات حفاظت فردی مطابق با الزامات استفاده می‌شوند یا خیر؛ آیا تجهیزات ویژه در مدت اعتبار خود هستند یا خیر؛ آیا تدابیر لازم برای جلوگیری از خطرات در کارهای پرخطر وجود دارد یا خیر؛ آیا نحوه استفاده و نگهداری مواد شیمیایی مطابق با مقررات است یا خیر؛ آیا علائم هشداردهنده ایمنی وجود دارد یا خیر؛ آیا تجهیزات آتش‌نشانی در دسترس هستند یا خیر. 　　سه بررسی: اول، بررسی اینکه آیا سیستم‌های مدیریت ایمنی تعیین‌شده توسط شرکت، مطابق با قوانین مربوطه هستند یا خیر و آیا منتشر شده‌اند یا خیر. دوم: بررسی محتوای ثبت‌های دفاتر حسابداری. محتوای ثبت‌نام‌ها، همان وضعیت اجرای مقررات مختلف است. موارد بررسی شامل سوابق جلسات ایمنی، سوابق آموزش‌های ایمنی، سوابق بازرسی‌های ایمنی، سوابق توزیع تجهیزات حفاظت فردی، نتایج تمرینات برنامه‌های اضطراری، وضعیت بررسی تجهیزات ویژه، و وضعیت مدارک کارکنانی که در کارهای ویژه فعالیت می‌کنند، می‌باشد. 　　سؤال چهارم: به معنای مطرح کردن سؤالات از افراد مربوطه و درخواست پاسخ آن‌ها است تا بتوان از طریق آن از وضعیت مربوطه آگاه شد. با پرسیدن از کارکنان درباره توانایی آن‌ها در استفاده از تجهیزات اطفای حریق، می‌توان فهمید که آیا شرکت آموزش‌های لازم در زمینه ایمنی را ارائه می‌دهد یا خیر. از کارکنان بپرسید که در صورت نشت گاز سمی، چگونه اقدامات اضطراری را انجام می‌دهند یا چگونه فرار می‌کنند؛ به این ترتیب می‌توانید بفهمید که آیا شرکت تمرینات مربوط به برنامه‌های پاسخگویی در مواقع اضطراری را انجام داده است یا خیر. با پرسیدن از مدیران شرکت‌ها درباره نحوه گزارش‌دهی و ارائه کمک در صورت وقوع حادثه، می‌توان فهمید که آیا آن‌ها آموزش‌های ایمنی دریافت کرده‌اند یا به درستی وظایف خود را انجام می‌دهند یا خیر. به طور کلی، با پرس‌وجو می‌توان وضعیت واقعی ایمنی تولید در یک شرکت را درک کرد. 　　گزارش پنجم: به معنای ارائه یافتن نتایج بررسی، پس از اتمام آن و پس از تجمیع آن‌ها، به مسئولان شرکت درباره مشکلات اصلی موجود در این بازرسی قانونی است. اطلاع‌رسانی از طریق دوستی، می‌تواند باعث شود مدیران شرکت‌ها به‌موقع از مشکلات موجود در زمینه ایمنی تولید آگاه شوند؛ این امر توجه آن‌ها را جلب کرده و به اصلاحات لازم در شرکت کمک می‌کند. 　　تغییر ششم: برای مشکلات و خطرات ناشی از بازرسی‌ها، پیشنهاداتی برای رفع آن‌ها و مهلت‌های مشخصی برای انجام اقدامات لازم ارائه می‌شود. در چنین موارد اصلاحی، که توسط ادارات نظارت بر ایمنی پیشنهاد می‌شود، لازم است دستور کتبی برای انجام اصلاحات صادر شود؛ اگر پس از اتمام مهلت، شرکت همچنان نتواند اصلاحات لازم را انجام دهد، می‌توان به روند اجرای قانون روی آورد؛ در غیر این صورت، امکان اقدام قانونی وجود نخواهد داشت، البته به جز در موارد رویه‌های ساده. 　　بازرسی هفتم: پس از دریافت گزارش پایان کارهای اصلاحات توسط شرکت، اداره نظارت بر ایمنی باید افراد مربوطه را برای بررسی مجدد وارزیابی وضعیت اصلاحات تعیین کند؛ در صورت تأیید، گزارشی درباره بررسی مجدد صادر می‌شود یا اجازه ادامه فعالیت‌های تولیدی شرکت داده می‌شود؛ در غیر این صورت، روند اجرای قوانین آغاز خواهد شد. افراد دعوت‌شده را می‌توان بر اساس وضعیت واقعی بازرسی شرکت تعیین کرد. 　　علاوه بر استفاده هوشمندانه از هفت روش فوق در بازرسی‌های ایمنی، باید به موارد زیر نیز توجه کرد: اولاً، تعداد افراد مشغول به بازرسی باید به‌خوبی کنترل شود؛ تعداد زیادی از آن‌ها مناسب نیست تا تأثیری بر فرآیندهای تولیدی شرکت نداشته باشد. دوماً، پیش از شروع بازرسی، باید هدف و نکات کلیدی آن مشخص شود. سوماً، نگرش افراد مسئول بازرسی باید صحیح باشد. چهارماً، بازرسی باید مبتنی بر انسان‌محوری و کمک به حل مشکلات باشد. پنجماً، باید به واحد مورد بازرسی از دو جنبه نگاه کرد؛ هم به مشکلات موجود و هم به جنبه‌های مثبت آن. ششماً، در مورد مسائل مهم، نباید به سرعت نتیجه‌گیری کرد؛ به‌ویژه نباید از عبارات «قطعی» استفاده کرد، در غیر این صورت، خود فرد در موقعیت دشواری قرار خواهد گرفت.