توصیه به متخلفان

Thread Content

دوست عزیز آیا می دانید یک فرد چند بار در زندگی خود با حوادث احتمالی مضر روبرو می شود؟ پاسخ علمی آمار تصادفات بیش از صد برابر است. برخی از افراد "خوش شانس" هستند و می توانند "خطر را به خوش شانسی تبدیل کنند" و همه حوادثی که با آنها روبرو می شوند نزدیک به اشتباه هستند، در حالی که برخی افراد "بدشانس" هستند و قربانی تصادفات می شوند. در واقع شانس و بدبختی مقدر نیست. تا حدی می توان آنها را توسط خود کنترل کرد. اینکه آیا یک فرد این توانایی برای کنترل را دارد تا حد زیادی به این بستگی دارد که آیا می تواند رفتارهای غیرقانونی را رد کند یا خیر. تخلفات آن دسته از رفتارهایی هستند که "می دانند خطر وجود دارد اما همچنان آن را انجام می دهند." اگرچه هر تخلفی عواقب جدی ایجاد نمی کند، اما توصیه به متخلفان بسیار ضروری است. اولاً تخلفات نتیجه اجتناب ناپذیر تصادفات نیستند. هر تخلفی که مردم انجام می دهند نتیجه اجتناب ناپذیر تصادف نیست. صد تخلف ممکن است باعث حادثه نشود. با این حال، تخلف مستلزم هزینه هنگفتی است. حتی ممکن است پس از یک بار تخلف، شانس پشیمانی نداشته باشید. آیا می توانید تصادفی بودن تصادفات تخلفات رانندگی را درک کنید؟ پاسخ مثبت است: نمی تواند. آیا حاضرید ایمنی خود را بر اساس «شانس» قرار دهید؟ قطعا نه! در تحلیل نهایی، مهمترین چیز این است که بر آگاهی ایمنی و مسئولیت ایمنی خود تکیه کنید. دوم اینکه ضمانت ایمنی شخصی باید برای چه کسی نوشته شود؟ نامه تضمین ایمنی شخصی که ما هر سال می نویسیم در واقع نوعی بررسی آگاهی ایمنی شخصی است. مهم ضمانت رهبری نیست، بلکه تضمین خود و اعضای خانواده است. نکته کلیدی بهبود آگاهی ایمنی شخصی در مورد محافظت از خود و محافظت متقابل است. برخی می گویند این فرمالیسم است، بنابراین ما باید در واقع قوانین و مقررات را رعایت کنیم. ضمان، وفای به عهد است و وفای به ضمان، آزمودن صداقت است. می توان گفت اگر فردی در قبال امنیت خود مسئولیتی نداشته باشد، مسلماً در قبال دیگران هیچ احساس مسئولیتی ندارد و نسبت به خانواده، کسب و کار و جامعه خود نیز احساس مسئولیت ندارد. * * مسئول است سوم، موضوع آگاهی امنیتی وجود دارد. در طول فرآیند تعمیر و نگهداری، اغلب متوجه می شویم که برخی از رفقا هنگام کار در ارتفاع از کمربند ایمنی استفاده نمی کنند و از کلاه ایمنی خود به عنوان نیمکت استفاده می کنند. برخی حتی رهبر تیم را نیز حضور دارند. چرا آنها از این تخلفات اطلاعی ندارند و آیا باید توسط ناظران ایمنی جلوی آنها گرفته شود؟ زندگی انسان مهمتر است یا آسایش و آسایش؟ فکر می کنم همه خیلی واضح هستند. امنیت برای افراد، مشاغل، * * همه بزرگترین مزایا هستند. چرا نمی توانیم آگاهی خود را از مسئولیت های ایمنی بهبود ببخشیم؟ چرا نیاز دارید که دیگران به شما یادآوری کنند؟ سطح آگاهی ایمنی، کیفیت کلی یک فرد را تا حد معینی منعکس می کند. بدخلقی شخصی، توزیع ناعادلانه اجتماعی و برخی پدیده های منفی اجتماعی ممکن است بر برخی از آگاهی ها و رفتارهای ما تأثیر بگذارد، اما اینها دلیلی برای نقض قوانین نیستند. چهارم، هزینه تخلف. ایمنی اولین نیاز در زندگی است و تزلزل ناپذیر است. بدون امنیت شما، چه اتفاقی برای والدین، همسر، فرزندان و خانواده شما خواهد افتاد؟ اگر ناتوان شوید، ممکن است چشم اندازهای توسعه شما خراب شود. کدام شرکت حاضر است از کارکنان دارای معلولیت جسمی به عنوان مدیران ارشد استفاده کند؟ برای برداشتن یک گام به عقب، زمانی که یک حادثه شخصی رخ می دهد، افراد، شرکت ها، * * همه متحمل ضرر شدند. سالانه صدها هزار تلفات ناشی از تصادفات در سراسر کشور وجود دارد. شاید من و شما به چیزی توجه نکرده باشیم. اگر یکی از آنها برای ما اتفاق بیفتد، فاجعه است! آیا تا به حال به آن فکر کرده اید؟ خانواده، تجارت، * * تفاوت در تحمل خسارات تصادف بسیار زیاد است و کارخانه ها و تجهیزات از بین می روند. * * می‌توان آن را بازسازی کرد و شرکت‌ها می‌توانند پرسنل از دست رفته را دوباره استخدام کنند، اما به عنوان افراد، آیا مایلید از ناتوانی خود برای پرداخت هزینه آن استفاده کنید؟ چگونه دردی را که تلفات به خانواده‌تان وارد می‌کند تحمل می‌کنید؟ رفقا می توانند از نظر مالی به شما کمک کنند و از نظر عاطفی به شما اهمیت دهند، اما چه کسی می تواند در درد جسمی و روحی شما شریک باشد؟ پنجم، پیدا کردن یک راه فرار امن. مهم نیست چه کاری انجام می دهید، مهم نیست که اقدامات ایمنی چقدر کامل هستند، ابتدا باید راهی برای خروج پیدا کنید. اگر یک موقعیت غیرقابل پیش بینی در محل کار رخ دهد، کجا فرار می کنم؟ سربازی که از مرگ و جراحت نترسد، سرباز خوبی است و کارمندی که از مرگ و جراحت نترسد، کارمند خوبی نیست. اگر از مرگ یا جراحت بترسد، هوشیاری او نسبتا بالاست و احتمال تصادف کم خواهد بود. هیچ یک از کارهایی که ما انجام می دهیم کاملاً ایمن نیستند و امنیت نسبی تنها با تلاش هر یک از ما حاصل می شود. یعنی سیستم ایمنی و اقدامات ایمنی از طریق من و شما اجرا می شود. ششم، در مورد مجازات تخلفات. چگونه با تخلف از مقررات برخورد کنیم؟ واضح است که نمی توان آن را به حال خود رها کرد. شرکت های مدرن بر اساس سیستم های علمی و رویه های دقیق کار می کنند. همه موظف به رعایت سیستم ها و رویه ها هستند. عدم انجام تعهدات خود مانع از عملکرد شرکت خواهد شد و طرفین درگیر مجازات خواهند شد. در دنیای مردم‌محور امروز، مجازات تصادفات به قیمت جراحات بسیار ظالمانه خواهد بود. هدف از مجازات‌های اقتصادی و افتخاری، تبعیت آگاهانه‌تر مردم از نظام است. اصولاً آنچه مجازات می شود چیزی است نه شخص. به عنوان یک هشدار عمل می کند. در غیر این صورت، تحقیر مسئولیت های کاری و تحقیر زندگی انسان است. ما به عنوان کارمندان یک شرکت، مسئولیت داریم که وظایف خود را به خوبی انجام دهیم و به ایمنی شرکت اهمیت دهیم. کار ایمنی هر یک از ما پایه و اساس ایمنی شرکت است. اگر کارایی بنگاه خوب باشد، درآمد و زندگی ما تضمین می شود. هر یک از ما حلقه ای در تولید ایمنی هستیم. اگر پیوندی خراب شود، کل شرکت در شرایط ناامن قرار می گیرد. بنابراین، دلیلی برای انجام عملیات غیرقانونی نداریم و دلیلی هم وجود ندارد که به دلایل خودمان به خود، دیگران و بنگاه آسیب وارد کنیم. مفهوم مسئولیت ایمنی "من مسئول ایمنی خود هستم، من مسئول ایمنی دیگران هستم و من مسئول ایمنی شرکت هستم" باید به شدت ترویج شود. در میان بسیاری از دلایل تصادفات، عدم آگاهی ایمنی کشنده ترین است. در این مرحله باید همیشه روی یخ نازک راه برویم، با پرتگاه روبرو شویم و کارمان را با دقت انجام دهیم! در اینجا به زبان ساده به شما توصیه می کنم: “کار برای زندگی خوب است، ایمنی برای زندگی تا پیری است. ”