مقصد گازهای خروجی پس از حذف گوگرد در گاز مایع تصفیه‌شده

گازهای خروجی مربوط به فرآیند حذف گوگرد از گاز مایع: فشار آن‌ها باید کمتر از فشار سیستم‌های با فشار پایین باشد؛ همچنین، بخش عمده‌ای از این گازها از جنس هوا است. احتمالاً نمی‌توان از آن‌ها به عنوان سوخت استفاده کرد

در آزمایش گازهای خروجی پس از حذف گوگرد از بنزین، در محدوده انفجاری قرار دارد؛ آیا برای جلوگیری از احتراق این گازها و به وجود آمدن انفجار، اقدامات ایمنی ویژه‌ای برای ورود آن‌ها به دودکش‌ها وجود دارد؟

آخرین بار این پست توسط ylb913 در تاریخ ۱۶-۶-۲۰۱۶ ساعت ۱۲:۴۷ ویرایش شد. این گاز بسیار خورنده است؛ در حال حاضر ما از گازهای با توان پایین استفاده می‌کنیم، زیرا لوله‌ها نمی‌توانند بیش از ۲ دوره کار کنند. این گاز نمی‌تواند مستقیماً در تماس با آتش قرار گیرد، در غیر این صورت منفجر خواهد شد. ما آن را در مسیر جریان گازهای خروجی از کوره‌های سوزاندن گازهای خروجی قرار دادیم؛ اما پس از سال‌ها، یک بار به دلیل وجود گاز مایع در گازهای خروجی، انفجاری رخ داد. از آن پس، سیستم را بهبود بخشیدیم. یک نکته دیگر در مورد ورود به کوره سوزاندن، تأثیر زیادی بر دی‌اکسید گوگرد در گازهای خروجی دارد. در کارخانه‌های دیگر، گاز را با مواد دیگر ترکیب کرده و پس از عبور از حد مجاز انفجار، آن را به عنوان سوخت برای کوره‌های گرمایشی استفاده می‌کنند.

گازهای خروجی حاصل از گسیل گوگرد از گاز مایع، حاوی اکسیژنی هستند که به طور کامل واکنش نداده‌اند؛ بنابراین نمی‌توان آن‌ها را مستقیماً وارد شبکه‌های لوله‌کشی با فشار پایین کرد. معمولاً در طراحی، این گازها مستقیماً وارد دودکش‌های کاتالیستی می‌شوند؛ اما می‌توان آن‌ها را پس از شستشو با قلیا یا آمین نیز در ارتفاعات بالا تخلیه کرد.

آن بخش از لوله‌کشی خیلی فرسوده شده است؛ آیا مربوط به لوله‌های گازهای خروجی است یا لوله‌های اصلی با توان پایین؟ آیا آن را تعویض کرده‌اید؟

ورود به سیستم گاز با فشار پایین، منجر به رفتن گاز به مشعل می‌شود؛ در حالی که گاز در سیستم گاز با فشار بالا، به عنوان سوخت استفاده می‌شود

آخرین بار، این پست توسط ylb913 در تاریخ ۱۶-۶-۲۰۱۶ ساعت ۲۱:۵۶ ویرایش شد. ۱. لوله‌های خروجی گازهای آلاینده را ما سال‌ها پیش با لوله‌های فولاد ضدزنگ جایگزین کردیم؛ دلیل اصلی این کار، جلوگیری از انسداد لوله‌ها به دلیل رسوبات ناشی از زنگ‌زدگی بود، نه نشت گازها به دلیل خوردگی. ۲. بعداً، پس از ورود به سیستم لووا، متوجه شدیم که خوردگی در آن بسیار شدید است. لوله‌کشی‌های جدید مربوط به سال ۲۰۰۷ بودند؛ در اکتبر سال ۲۰۱۰ وارد سیستم لووا شدند. در سال ۲۰۱۲، نقاط نشت زیادی در بخش‌های بالایی لوله‌کشی‌های لووا پدیدار شد. در آوریل سال ۲۰۱۳، تعمیرات گسترده‌ای انجام شد و بخش‌های خاصی از لوله‌کشی‌ها تعویض گردیدند. اما در سال ۲۰۱۵، دوباره نقاط نشت متعددی در لوله‌کشی‌هایی که تعویض نشده بودند، مشاهده شد. ——همان‌طور که گفته شد، لوله‌های DN200 و 150 باید حداقل دارای ضخامت ۶ تا ۷ میلی‌متر باشند؛ اما تاکنون، نشت‌ها و خوردگی‌ها فقط در لوله‌های اصلی سیستم گازیابی گازهای مایع رخ داده است. در لوله‌های مربوط به فرآیند گازیابی گازها، هیچ مشکلی وجود نداشته است (گازهای ناشی از فرآیند گازیابی، به طور مداوم وارد لوله‌های مربوطه می‌شوند). ——میزان مایعات همراه با گازهای خروجی ناشی از حذف گوگرد در گاز مایع، بسیار زیاد است؛ ما به طور منظم این مایعات را جدا می‌کنیم و در واقع مایعات تقریباً وارد لوله‌های اصلی سیستم حذف گوگرد در گاز مایع نمی‌شوند. ۳. مخزن جداسازی دی‌سولفیدها؛ در واقع، نام مناسب‌تر آن مخزن جداسازی محلول قلیایی از گازهای خروجی است. این مخزن در سال ۲۰۰۴ به‌روزرسانی شد؛ در سال ۲۰۱۵، بخش بالایی بدنه مخزن دچار خوردگی و سوراخ شد و یک قطعه با قطر ۲۶۰۰ میلی‌متر در آن نصب شد. سپس، سر بالای ستون جداسازی نیز دچار خوردگی و نشت شد و در آن نیز یک قطعه نصب گردید؛ اما به دلیل عدم توانایی در اعمال فشار کافی، همچنان نشت‌های جزئی وجود داشت. این وضعیت بیش از نیم سال ادامه داشت؛ تا روز قبل، یعنی ۱۴ ژوئن ۲۰۱۶، اولین روز پس از پایان امتحانات میانی، ما با بدون توقف فعالیت تأسیسات، سر بالای مخزن را تعویض کردیم (با استفاده از اتصالات فلنجی).

پس حالا، علاوه بر تعویض دوره‌ای لوله‌های کم‌توان، راه خوب دیگری برای آن‌ها وجود دارد؟

ما قبلاً بخشی از آن‌ها را با فولاد ضدزنگ (لوله‌های DN40 و DN80) جایگزین کردیم که عملکرد خوبی داشت، اما در آن زمان دلیل آن نشت به خاطر خوردگی نبود، بلکه به دلیل انسداد بود. اما پس از رسیدن به توان پایین، لوله اصلی سیستم با توان پایین دارای قطر DN200 یا بزرگتر است و برای آن نیاز به استفاده از فولاد ضدزنگ وجود دارد، اما هنوز کسی تصمیمی در این مورد نگرفته است. مجبوریم به طور منظم آن را تعویض کنیم. زمانی، موسسه تحقیقاتی قصد داشت روشی برای جذب دیزل در دماهای پایین ارائه دهد و در همه جا روی آن کار می‌کرد؛ اما به نظر من این روش چندان قابل اعتماد نبود، چون چیز زیادی برای بازیابی وجود نداشت و به همین دلیل مصرف انرژی بسیار زیادی صورت می‌گرفت. اما در نهایت، دلیل اصلی عدم امکان نصب بود، بنابراین مستقیماً آن را کنار گذاشتیم.

محصولات اصلی فرسایش‌زا در گازهای خروجی، دی‌سولفیدها هستند؛ همچنین مقدار زیادی اکسیژن نیز وجود دارد. روش‌هایی وجود دارد که به موجب آن‌ها می‌توان گازهای خروجی را در بخاری‌های سوزاندن تصفیه کرد؛ یا اینکه مستقیماً در کوره‌های حرارتی کاتالیزوری برای تجزیه در دماهای بالا استفاده شوند و در نهایت، گازهای حاصل تحت فرآیند گیاه گوگردزدایی قرار گیرند.