غیرفعال: هر دو، FMEE و FMES، حاوی مقدار زیادی APEO هستند

Thread Content

مشتریانی که از متیل استرهای اسیدهای چرب، یعنی FMEE و FMES، به عنوان آنزیم‌های تصفیه یا کمک‌کننده‌های پیش‌پردازش استفاده می‌کنند، توجه داشته باشند؛ اخیراً تعداد فزاینده‌ای از مشتریان گزارش داده‌اند که FMEE و FMES حاوی مقادیر زیادی نونیل‌فنول (APEO) هستند که این موضوع باعث مشکلات جدی برای شرکت‌های چاپ و رنگرزی می‌شود. در حال حاضر، لباس‌های کودکانه و تجهیزات پزشکی که به اتحادیه اروپا، ایالات متحده، ژاپن صادر می‌شوند یا در بازار داخلی عرضه می‌گردند، نیازمند استانداردهای بسیار سختگیرانه‌ای برای آزمایش APEO در پارچه‌ها هستند؛ بنابراین، صنعت افزودنی‌های نساجی در کشور باید از استفاده FMEE و FMES با احتیاط عمل کند. سولفات متیل استر اسیدهای چرب FMES، علاوه بر داشتن APEO، حاوی مقدار زیادی فسفر نیز هست؛ میزان کل فسفر در این محصول تا ۵۵۰۰ پی‌پی‌ام می‌رسد. استفاده بیش از حد از آن باعث می‌شود میزان فسفر در فاضلاب بالاتر از استانداردهای مجاز تخلیه باشد. همان‌طور که در «استانداردهای مربوط به آلاینده‌های آبی صنعت نساجی و رنگرزی» تدوین شده توسط اداره حفاظت از محیط زیست شهر هانگژو، میزان مجاز انتشار فسفر کلی ۰.۵ پی‌پی‌ام است؛ در حالی که میزان فسفر موجود در FMES ۱۱۰۰۰ برابر این مقدار است. FMEE و FMES از نظر نسبت کیفیت به قیمت نیز چندان خوب نیستند؛ این دو ماده معمولاً به عنوان موادی برای حذف روغن از پارچه‌ها استفاده می‌شوند. پارچه‌هایی که با FMEE شسته می‌شوند، دارای سفیدی کمتری هستند و کیفیت آن‌ها نسبت به AEO و الکل‌های ایزومری کمتر است؛ در عین حال، قیمت آن‌ها بسیار بالاتر است ； بهره‌وری FMES کمتر است و قیمت مواد اولیه آن بالاست؛ بنابراین استفاده از FMEE و FMES به عنوان مواد اولیه برای فرآیندهای پیش‌پردازش نیز منجر به افزایش قابل توجه هزینه‌ها می‌شود. FMEE و FMES محصولات سازگار با محیط زیست را تبلیغ می‌کنند، اما در واقع چنین نیستند؛ برخی از ویژگی‌های آن‌ها مانند قدرت حذف روغن و موم نیز به شدت بزرگ‌نمایی شده است. تبلیغات بیش از حد باعث شده که نسبت کیفیت به قیمت آن‌ها بسیار پایین باشد؛ استفاده از FMEE و FMES تنها منجر به افزایش هزینه‌ها می‌شود.