Thread Content
آخرین بار، این پست توسط ljtjbx در تاریخ ۲۵-۶-۲۰۱۶ ساعت ۰۹:۲۷ ویرایش شد. سه «انقلاب» در تاریخچه توسعه رزینهای آبی؛ با نگاهی به فرآیند توسعه رزینهای آبی، میتوان گفت که این رزینها عموماً از سه مرحله مهم عبور کردهاند: مرحله اول: روش امولسیونسازی خارجی؛ که در آن از امولسیفایرهای خارجی برای پراکندن مکانیکی قوی رزین استفاده میشود تا رزین به حالت آبی درآید. ویژگیها: به صورت آبی شده است، اما رزین بسیار ناپایدار بوده و عملکرد ضعیفی دارد. بار دوم: روش خودآبزایی، که از طریق افزودن گروههای هیدروفیلی در هنگام سنتز رزین، باعث آبی شدن رزین میشود. ویژگیها: پایداری رزین خوب است، اما پس از تشکیل لایه، گروههای هیدروفیلی همچنان در لایه رنگ باقی میمانند؛ بنابراین مقاومت آن در برابر آب ضعیف است و عملکرد آن متوسط است. سوم: روش پیوند خودی، که از طریق افزودن گروههای عملکردی هیدروفیلی پیوندخودی در هنگام سنتز رزین، باعث آبیشدن رزین میشود. ویژگیها: رزین حاوی گروههای عملکردی هیدروفیلی و خودپیوندده است؛ بنابراین به راحتی در آب پراکنده و حل میشود و این امر کاربرد آن را آسان میکند ； اما این گروه عملکردی هیدروفیلی و خودبافتساز، هنگام خشک شدن رزین و تشکیل لایه، خود را با یکدیگر پیوند میزند و واکنش نشان میدهد؛ در نتیجه یک شبکه محافظتی محکم و ساختار سهبعدی ایجاد میشود. به همین دلیل، مقاومت خوبی در برابر آب دارد، چسبندگی خوبی از خود نشان میدهد، براقیت بالایی دارد و عملکردهای کلی آن بسیار جامع است. در حال حاضر، رزین آکریلیک آبی خودپیوندی، رزینی است که از نظر فنی در این زمینه بالغ شده است