چقدر از آن شور و اشتیاق گذشته باقی مانده است؟
Thread Content
دیروز یک پست خواندم که تأثیر زیادی بر من گذاشت: نوشتهی یک کارمند بود، «من برای درآمدزایی کار میکنم، دربارهی آرمانهایم با من صحبت نکنید، آرمان من این است که کار نکنم.» «اگرچه به نظر میرسد که این رفتار نوعی بیتفاوتی و پذیرش سرنوشت است، اما با تأمل میبینیم که چه تعداد انسانهای عادی نیز همین زندگی را تکرار میکنند... کار رفتن و برگشتن از کار... به طور مداوم. اگر به گذشته فکر کنیم، چه تعداد انسانهایی پرانرژی و پرشور بودند که امیدهای زیادی داشتند؛ اما اکنون، پس از گذر زمان، چه تعداد از آنها تردیدگر و سرشار از اندوه و غم هستند.»
هر خواستهی سرکشانهای نیاز به پشتوانهای دارد؛ پول و توانایی هم همینطور
فقط با پول است که میتوان درباره آرمانها و آرزوها صحبت کرد؛ بدون پول چطور؟ سریع پول دربیاور. . .
همه میگویند باید پول درآورد، اما به نظر میرسد افراد کمی وجود دارند که واقعاً درباره اینکه پول چگونه به دست میآید فکر کرده باشند. آرمانها و اهداف آن زمان، تنها موضوعاتی برای صحبت بودند؛ هیچ تفکر واقعیای وجود نداشت، چه رسد به اجرای آنها. باید به خوبی درباره این موضوع تأمل کرد~
موافق کسی هستم که در بالا نوشت؛ صرفنظر از سن، توانایی اجرای اهداف بسیار مهم است. یک زن مسن در دهه شصت زندگیاش نیز یاد گرفت که شنا کند؛ باید رویایها را عملی کرد و پایدار باقی ماند