【روزانه① بهروزرسانی】CPU یک سختافزار خودخواه است، اگر مشکلی پیش آمد چه کار کنیم؟
Thread Content
۱. خاموش شدن مکرر: این نوع مشکل بسیار رایج است و دلایل اصلی آن معمولاً عبارتند از عملکرد نامناسب سیستم خنککننده، تماس نامناسب CPU با سوکت، و تنظیمات اشتباه مربوط به هشدار دمای بالای CPU در BIOS. اقدامات اتخاذشده عمدتاً حول خنککردن CPU، قابلیت اطمینان کارکرد کانکتورها و بررسی تنظیمات BIOS است. برای مثال: بررسی اینکه آیا فن به درستی کار میکند یا خیر (در صورت لزوم حتی میتوان فنی با توان تهویه بالاتر جایگزین کرد)، بررسی اینکه آیا ردیفهای خنککننده به خوبی با CPU در تماس هستند یا خیر، بررسی اینکه آیا ژل رسانای حرارت به طور یکنواخت پخش شده است یا خیر، برداشتن CPU برای بررسی اینکه آیا پینها به خوبی با سوکتها در تماس هستند یا خیر، ورود به تنظیمات BIOS برای تنظیم نقاط محافظت در برابر دما و غیره. ۲. فرکانس کاری نمایش داده شده در بررسی اولیه هنگام راهاندازی، غیرطبیعی است. علائم مشخص آن کاهش فرکانس کاری CPU پس از راهاندازی و نمایش پیام «Defaults CMOS Setup Loaded» است؛ پس از تنظیم مجدد پارامترهای CPU در CMOS، سیستم میتواند دوباره به حالت عادی برگردد، اما این مشکل دوباره رخ خواهد داد. بوجود آمدن این وضعیت مرتبط با سلولهای CMOS یا مدارهای مربوطه در برد اصلی است. در صورت بروز این مشکل، میتوانید از اصل تعمیر ابتدا مسائل آسان و سپس مسائل دشوار پیروی کنید؛ ابتدا ولتاژ باتری مادربرد را اندازهگیری کنید. اگر مقدار ولتاژ کمتر از ۳ ولت باشد، باید در نظر گرفت که باتری CMOS را تعویض کنید. اگر پس از تعویض باتری، مشکل دوباره رخ دهد، به این معناست که یکی از قطعات مربوط به مدار تأمین برق CMOS در مادربرد دارای نشت الکتریکی است؛ در چنین صورتی، لازم است مادربرد برای تعمیر ارسال شود. ۳. عدم راهاندازی کامپیوتر به دلیل اوورکلاک بیش از حد: پس از اوورکلاک بیش از حد، ممکن است هنگام راهاندازی کامپیوتر، فنهای خنککننده به درستی کار کنند؛ اما چراغ هارددیسک تنها یک بار روشن شده و سپس دیگر واکنشی نشان ندهد. همچنین، مانیتور نیز در حالت استندبای باقی میماند. از آنجایی که در این مرحله دیگر نمیتوان به گزینههای تنظیمات BIOS دسترسی پیدا کرد، بنابراین امکان کاهش فرکانس CPU نیز وجود ندارد. برای مقابله با این وضعیت، دو روش وجود دارد:(۱) جعبه کامپیوتر را باز کرده و سوئیچ مربوط به تخلیه باتری CMOS را در برد مادری پیدا کنید (معمولاً در نزدیکی باتریهای دکمهای قرار دارد). آن را در حالت «تخلیه CMOS» قرار دهید یا باتری را خارج کنید؛ سپس چند دقیقه صبر کنید، بعد سوئیچ یا باتری را دوباره در جای خود قرار داده و کامپیوتر را راهاندازی کنید. (۲) اکثر مادربردهای جدیدتر، اقدامات خاصی برای بازیابی در صورت شکست فرکانس بالاتر دارند. به عنوان مثال: میتوانید هنگام راهاندازی کامپیوتر، کلید Insert را فشار داده و آن را رها نکنید؛ در این صورت پس از راهاندازی سیستم، به طور خودکار وارد گزینههای تنظیمات BIOS خواهید شد و سپس میتوانید فرکانس سیستم را کاهش دهید. در برخی از مادربردهای پیشرفتهتر، حتی پس از شکست در فرکانسبالا بردن، میتوان فرکانس عملکردی پیشفرض CPU را به طور خودکار «بازیابی» کرد. بنابراین، برای خوانندگان عادی که به اوورکلاکینگ علاقه دارند اما تجربه عملی ندارند، انتخاب مادربردهایی با ویژگیهای کاربرپسند مانند «اوورکلاکینگ تدریجی» و «بازگشت خودکار در صورت شکست اوورکلاکینگ»، کار اوورکلاک کردن CPU را بسیار ساده و آسان میکند.
۴. سیستم هنگام روشن شدن واکنشی نشان نمیدهد. معمولاً در صورت بروز چنین مشکلی، میتوان از روش «جایگزینی» برای تعیین محل دقیق خرابی استفاده کرد. اگر احتمال خرابی ناشی از مادربرد و منبع تغذیه رفع شود، میتوان مشکل را در CPU دانست که اغلب ناشی از آسیب به مدارهای داخلی است. در چنین صورتی، تنها راه حل، جایگزینی CPU است. ۵. پینهای CPU: CPU یک قطعه بسیار حساس در کامپیوتر است؛ ممکن است به دلیل حمل و نقل نادرست یا نگهداری نامناسب، یا همچنین به خاطر اشتباهات افرادی که سعی در افزایش فرکانس CPU دارند، پینهای آن شکسته شوند. اگرچه مدارهای داخلی آن سالم هستند، آیا فقط به خاطر عدم قابلیت استفاده باید مجازات «مرگ» دریافت کند؟ در واقع اوضاع اینقدر جدی نیست؛ نویسنده از طریق تجربه، دو روش را خلاصه کرده و آنها را به طور ویژه برای شما معرفی میکند. ابتدا، همه باید یک اپراتور الکتریکی ۲۰ واتی آماده کنند؛ سر فلزی آن را باید تیز کرد تا جوشکاری آسانتر شود. همچنین باید مطمئن شد که اپراتور دارای اتصال خوب به زمین باشد؛ در صورت عدم وجود چنین اتصالی، تنها میتوان پس از خارج کردن پریز اپراتور، از گرمای باقیمانده برای جوشکاری استفاده کرد؛ در غیر این صورت، CPU در معرض خطر آسیب ناشی از جریان الکتریکی قرار خواهد گرفت. روش ۱: روش جوشکاری پینها
۱. سطح ناحیه پین CPU را تمیز کنید، سپس با استفاده از قلع و رزین، آن را به سرعت جوش دهید تا قلع به طور یکنواخت روی سطح مربوطه بچسبد. ۲. پینهای CPU را کاملاً تمیز کنید (در صورت گم شدن، میتوان از سوزن یا پینهای قطعات الکترونیکی جایگزین آنها استفاده کرد) و به همان روش، روی آنها قلع بزنید. ۳. از چسب دوطرفه برای ثابت کردن CPU روی میز استفاده کنید؛ با دست چپ، پینهای شکسته را با پنس بگیرید تا سر قلعدار آنها به نقطهی شکستهی CPU متصل شود. سپس با دست راست، از اپراتور حرارتی برای جوشاندن سریع این دو نقطه استفاده کنید. میتوانید از مقدار بیشتری رزین استفاده کنید تا نقاط جوش ریز و صاف باشند. ۴. CPU را با احتیاط در سوکت آن قرار دهید؛ اگر نتوانستید آن را وارد کنید، میتوانید با استفاده از یک تیغه، قسمتهای جوش خورده را به آرامی تراشید. پس از قرار دادن صحیح، دستگاه را روشن کرده و آن را آزمایش کنید. روش ۲: روش اتصال مستقیم
۱. سیم پوشیده شده با رزین با طول ۵ تا ۱۵ سانتیمتر (طول بستگی به شرایط دارد؛ اگر CPU از طریق کارت اتصال استفاده میشود، البته باید طول سیم کوتاهتر باشد؛ در هر صورت، هرچه کوتاهتر بهتر است!) و قطر حدود ۰.۲ میلیمتر را بردارید (میتوان آن را از ترانسفورماتورهای خراب به دست آورد). سپس، یک سر آن را با همان روش قبلی به پینهای قطع شده CPU جوش دهید؛ لازم است نقطه جوش صاف و کوچک باشد. ۲. CPU را در جایگاه آن (یا کارت اتصال) قرار دهید تا سیمهای پوشیده شده با رزین، از فاصله بین آنها بیرون بیایند. ۳. پشت برد اصلی و جایگاه CPU (یا کارت انتقال) را به دقت بررسی کنید؛ متوجه خواهید شد که تعداد زیادی نقطهی لحیمکاری در صفوف و ردیفهای مختلف وجود دارد که متناظر با قسمتهای CPU هستند. نقطهی لحیمکاری مربوط به پینهای شکسته را پیدا کرده، سپس سر دیگر سیم را با احتیاط به آن لحیم کنید. ۴. پس از اطمینان از صحت جوشکاری، دستگاه را مونتاژ کرده و برق آن را وصل کنید؛ صفحه نمایش نشان میدهد که CPU شناسایی شده است، تعمیر با موفقیت انجام شد!
۱. سطح ناحیه پین CPU را تمیز کنید، سپس با استفاده از قلع و رزین، آن را به سرعت جوش دهید تا قلع به طور یکنواخت روی سطح مربوطه بچسبد. ۲. پینهای CPU را کاملاً تمیز کنید (در صورت گم شدن، میتوان از سوزن یا پینهای قطعات الکترونیکی جایگزین آنها استفاده کرد) و به همان روش، روی آنها قلع بزنید. ۳. از چسب دوطرفه برای ثابت کردن CPU روی میز استفاده کنید؛ با دست چپ، پینهای شکسته را با پنس بگیرید تا سر قلعدار آنها به نقطهی شکستهی CPU متصل شود. سپس با دست راست، از اپراتور حرارتی برای جوشاندن سریع این دو نقطه استفاده کنید. میتوانید از مقدار بیشتری رزین استفاده کنید تا نقاط جوش ریز و صاف باشند. ۴. CPU را با احتیاط در سوکت آن قرار دهید؛ اگر نتوانستید آن را وارد کنید، میتوانید با استفاده از یک تیغه، قسمتهای جوش خورده را به آرامی تراشید. پس از قرار دادن صحیح، دستگاه را روشن کرده و آن را آزمایش کنید. روش ۲: روش اتصال مستقیم
۱. سیم پوشیده شده با رزین با طول ۵ تا ۱۵ سانتیمتر (طول بستگی به شرایط دارد؛ اگر CPU از طریق کارت اتصال استفاده میشود، البته باید طول سیم کوتاهتر باشد؛ در هر صورت، هرچه کوتاهتر بهتر است!) و قطر حدود ۰.۲ میلیمتر را بردارید (میتوان آن را از ترانسفورماتورهای خراب به دست آورد). سپس، یک سر آن را با همان روش قبلی به پینهای قطع شده CPU جوش دهید؛ لازم است نقطه جوش صاف و کوچک باشد. ۲. CPU را در جایگاه آن (یا کارت اتصال) قرار دهید تا سیمهای پوشیده شده با رزین، از فاصله بین آنها بیرون بیایند. ۳. پشت برد اصلی و جایگاه CPU (یا کارت انتقال) را به دقت بررسی کنید؛ متوجه خواهید شد که تعداد زیادی نقطهی لحیمکاری در صفوف و ردیفهای مختلف وجود دارد که متناظر با قسمتهای CPU هستند. نقطهی لحیمکاری مربوط به پینهای شکسته را پیدا کرده، سپس سر دیگر سیم را با احتیاط به آن لحیم کنید. ۴. پس از اطمینان از صحت جوشکاری، دستگاه را مونتاژ کرده و برق آن را وصل کنید؛ صفحه نمایش نشان میدهد که CPU شناسایی شده است، تعمیر با موفقیت انجام شد!
خب، در مورد کامپیوتر مطالب زیادی وجود دارد
اگر CPU خراب شود، تنها راه جایگزینی آن است؛ اما امروزه پیکربندی کامپیوترها نسبتاً بالاست و معمولاً چنین مشکلی رخ نمیدهد.