تأثیرات مقدار بیش از حد یا کمتر از حد اکسیژنرسانی به فاضلاب
Thread Content
دوستان عزیز، میخواهم بپرسم که در فاز تنظیم سیستم فاضلاب یا در حین کارکرد آن، اگر میزان اکسیژن موجود در آب بیشتر از ۴ میلیگرم بر لیتر باشد، در حالی که سایر شرایط مانند pH و SVI در محدوده طراحی طبیعی قرار دارند، آیا این میزان بالای اکسیژن میتواند باعث تجزیه کلوئیدهای باکتریایی شود؟ این امر منجر به خرد شدن لجن و کاهش کیفیت رسوب لجن در هنگام اندازهگیری خواهد شد؟ اگر میزان اکسیژن کافی نباشد، آیا لجن سیاه میشود؟
اگر میزان اکسیژنرسانی کافی نباشد، قطعاً لجن تیره رنگ خواهد شد. میزان اکسیژنرسانی همراه با فرآیند تولید نیز مؤثر است؛ در فرآیند AO، کنترل سطح DO بین ۲ تا ۴ میلیگرم بر لیتر است، در حالی که در فرآیند SBR، کنترل سطح DO بین ۲ تا ۸ میلیگرم بر لیتر است.
فکر میکنم روش لجن فعال به معنای حفظ تعادل بین میزان آب ورودی، غلظت آب ورودی، مواد مغذی و میزان اکسیژنرسانی باشد؛ تا زمانی که این تعادل برقرار باشد، مشکلی نیست و نیازی به جلوگیری از پراکسیداسیون نیست. اما در روش SBR اوضاع متفاوت است؛ بار ارگانیک آن با افزایش زمان اکسیژنرسانی کاهش مییابد. در مراحل پایانی واکنش، میزان بالای اکسیژنرسانی برای میکروارگانیسمها مضر است. اکسیژن محلول، مقدار اکسیژن باقیمانده پس از استفاده میکروارگانیسمهاست؛ کنترل بالاتر اکسیژن محلول باعث افزایش سرعت واکنش میشود. تا زمانی که در مخزن بیوشیمیایی گوشهی خالی وجود نداشته باشد، حتی اگر میزان اکسیژن محلول پایین باشد، لجن نباید تیره شود