کسی در رویا که به یاد نمی‌آورم

متشکرم برای این اثر خلاقانه. نامش را تغییر می‌دهم: شخص رویایی که فراموش شده است

ناخودآگاه به آن ترانه‌ی لو داییو با عنوان «دنبال‌کننده‌ی رویاها» فکر می‌کنم.
دنبال‌کننده‌ی رویاها، بگذار جوانی موهای بلندت را به حرکت درآورد و رویاهایت را هدایت کند.
بی‌آنکه متوجه شویم، تاریخ این شهر لبخندت را به خاطر سپرده است.
قلبی سرخ و آسمانی آبی، آغاز یک زندگی است.
باران بهاری، تو که شب‌ها بیدار می‌مانی… روزهایی که تنها می‌خوابیدی…
بگذار گل‌های زیبای جوانی، زیبایی پنهان درونت را نمایان کنند.
پره‌هایی که در آسمان پرواز می‌کنند، تصویر لبخندت هستند.
با فرا رسیدن پاییز و رفتن بهار، در این دنیای پر از غبار، چه کسی در سرنوشت، همه چیز را ترتیب داده است؟
تو که در شب‌های سرد سکوت می‌کنی… آن درخششی که پنهان نمی‌شود…
نگاهم کن، اجازه نده زیبایی در تخت خالی بماند.
جوانی بدون پشیمانی، هرگز نمی‌میرد… عشق ابدی…
بگذار ردپاهای سرگردان، در بیابان، خاطراتی جاودانه بنویسند.
خطوطی که در هوا پرواز می‌کنند، نشانه‌های شور و اشتیاق پنهان در قلبت هستند.
در چرخه‌ی زندگی، چه کسی در صداها سرگردان است؟
کسانی که عاشقم، مرا انسانی ساده می‌دانند… محبتی که هرگز قابل درک نیست…
بگذار گل‌های زیبای جوانی، زیبایی پنهان درونت را نمایان کنند.
پره‌هایی که در آسمان پرواز می‌کنند، تصویر لبخندت هستند.
با فرا رسیدن پاییز و رفتن بهار، در این دنیای پر از غبار، چه کسی در سرنوشت، همه چیز را ترتیب داده است؟
تو که در شب‌های سرد سکوت می‌کنی… آن درخششی که پنهان نمی‌شود…

این آهنگ اغلب با آهنگ تیتراژ «عشق و جنگ باستان و مدرن: سربازان آجری» اشتباه گرفته می‌شود

گفته می‌شود که لائو لو آن را برای یادبود سانمائو نوشته است.

مگر نمی‌گویند، یعنی تأثیرپذیری از رویدادها

فکر می‌کنم برخی از هنرمندان نسل قدیم تایوان، از جمله لو دايو، از آن دسته هنرمندان چینی هستند که در میان هنرمندان امروزی، به ندرت دچار طمع و منفعت‌طلبی شده‌اند؛ در حال حاضر، روحیه منفعت‌جویی در دنیای هنر بسیار زیاد است و دیگر ساختن آثار کلاسیک و محبوب مانند آن‌ها دشوار شده است.