کاهش ظرفیت تولید کودهای شیمیایی: چه کسانی حذف خواهند شد؟

Thread Content

کاهش ظرفیت تولید کودهای شیمیایی: چه کسانی حذف خواهند شد؟ نویسنده/منبع: روزنامه راهنمای کودهای کشاورزی؛ تاریخ: ۲۰۱۶-۰۸-۰۲؛ تعداد کلیک‌ها: ۱۹. امسال قیمت کودهای شیمیایی مدام به پایین‌ترین سطح خود رسیده است و وجود مازاد شدید در ظرفیت تولید، به یک امر مورد توافق در این صنعت تبدیل شده است. نویسنده امروز می‌خواهد بر سه موضوع تمرکز کند: کاهش ظرفیت برای چه کسانی، چگونگی کاهش ظرفیت و نتایج کاهش ظرفیت. 　　سؤال اول: ظرفیت چه کسی کم می‌شود؟ 　　این مسئله باید هم از منظر جهانی و هم از منظر داخلی بررسی شود. 　　از دیدگاه جهانی، برای کاهش ظرفیت تولید می‌توان به سه بعد توجه کرد: سهم ظرفیت تولید، اهمیت صنعت، و مزیت قیمتی. به عنوان مثال، در زمینه فولاد، چین ۵۰ درصد از تولید جهان را در اختیار دارد؛ اگر چین تولید خود را کاهش ندهد، حتی تغییرات ناشی از کاهش تولید در سایر کشورها نیز تأثیر چندانی نخواهد داشت ； به عنوان مهم‌ترین صنایع پایه، هیچ‌کدام نمی‌توانند به راحتی کاملاً به واردات وابسته شوند؛ بنابراین هر کدام توان تولید اساسی خود را حفظ خواهند کرد (توان تولید ثابت) ； اگرچه صنعت فولاد چین پیش‌تر از طریق زیان‌دهی، مزیت قیمتی کسب کرده و به مقدار زیاد صادرات داشته است، اما در نهایت باید به مسیر کاهش تولید خود بازگردد. 　　مثال دیگر، کاهش تولید در چین است: مانند پنبه و ذرت؛ ویژگی این محصولات این است که تأثیر چندانی بر امنیت استراتژیک ** ندارند و همچنین از نظر قیمتی رقابت‌پذیری جهانی ندارند. بر اساس این چند بعد، نویسنده معتقد است کاهش تولید کودهای شیمیایی در سطح جهان دارای ویژگی‌های زیر است: کودهای نیتروژنی باید در چین کاهش تولید پیدا کنند؛ کودهای فسفاتی باید به طور مشترک توسط کل جهان و چین مورد توجه قرار گیرند؛ و کودهای پتاسیمی باید در خارج از کشور کاهش تولید پیدا کنند. 　　فروشندگان عموماً نگران این هستند که در فرآیند کاهش ظرفیت تولید، پولی که پرداخت شده، بازگردانده نشود و محصولات نیز تحویل داده نشوند؛ در نتیجه، تمام سرمایه‌شان از بین خواهد رفت. بنابراین، تعیین اینکه ظرفیت تولید به چه کسی در داخل کشور واگذار شود، موضوعی بسیار حساس است. 　　سؤال دوم: روش‌های کاهش ظرفیت تولید چه هستند؟ 　　نویسنده سه الگوی کاهش ظرفیت تولید را خلاصه کرده است: کاهش ظرفیت از طریق توافق، کاهش ظرفیت از طریق رقابت، و کاهش ظرفیت از طریق مقررات اداری. 　　توافقات برای کاهش ظرفیت تولید تنها در بازارهای اولیگوپولی، مانند OPEC در گذشته و صنعت کلرید پتاسیم، اعمال می‌شود؛ اما با کاهش میزان تمرکز در بازار، احتمال برقراری چنین توافقاتی نیز کاهش می‌یابد. به همین دلیل شاهدیم که حتی در کمترین سطح قیمت نفت، OPEC نتوانست توافقی برای محدود کردن تولید منعقد کند، و شرکت کلرید پتاسیم اورال نیز از اتحادیه فروش BPC خارج شد. 　　رقابت برای کاهش ظرفیت تولید، به ابزارهای قیمتی وابسته است؛ نمونه‌ای بارز از آن، کاهش شدید قیمت نفت است که منجر به کاهش چشمگیر تولید نفت شیل در آمریکا شد. همچنین در چین نیز برخی از میدان‌های نفتی با هزینه بالا تعطیل شدند و در نهایت قیمت نفت دوباره افزایش یافت. 　　نمونه‌ای کلاسیک از کاهش ظرفیت تولید در حوزه اداری، صنعت زغال‌سنگ چین است؛ اهداف کاهش ظرفیت تولید در این صنعت مشخص بوده و اقدامات لازم نیز به خوبی اجرا شده است (محدودیت در تولید، محدودیت زمانی و تأییدیه‌های لازم). نتایج این اقدامات قابل توجه بوده است: در ماه‌های ۱ تا ۶، تولید زغال‌سنگ نسبت به سال قبل ۹.۷ درصد کاهش یافت؛ در ماه ۶ نیز کاهش تولید زغال‌سنگ به طور چشمگیری، ۱۶.۶ درصد بود. قیمت زغال‌سنگ نیز از روند کاهشی خارج شد و صنعت زغال‌سنگ توانست سودآور شود. 　　کاهش حدود ۱۰ درصدی تولید در صنعت زغال‌سنگ، در واقع منجر به سودآوری کل این صنعت شد؛ همچنین این موضوع نشان داد که دلیل زیان‌ده بودن صنعت کودهای شیمیایی ممکن است همین «بیش‌برداشت» باشد. 　　سؤال سوم: پیامد کاهش ظرفیت تولید چیست؟ 　　بخشی از آن‌ها به صورت موقت تعطیل می‌شوند و به ظرفیت بالقوه تبدیل می‌گردند؛ هنگام افزایش قیمت‌ها، به ظرفیت واقعی تبدیل می‌شوند ； بخش دیگر به طور دائم تعطیل خواهد شد. 　　بنابراین، حذف ۲۰٪ یا حتی ۱۰٪ از ظرفیت تولید می‌تواند بازار کودهای شیمیایی را تغییر دهد؛ اما اگر از روش رقابت برای کاهش ظرفیت تولید استفاده شود، قطعاً همه طرف‌ها ضرر خواهند کرد (صنایع فولاد و زغال‌سنگ سال‌هاست که در رقابت هستند، اما هنوز برنده‌ای مشخص نشده است). امیدواریم صنعت کودهای شیمیایی بتواند راه‌های بهتری برای کاهش ظرفیت تولید پیدا کند. (صدای رعد باقی‌مانده)