بهتر است فارغ‌التحصیلان تازه فارغ‌التحصیل وارد شرکت‌های خصوصی نشوند. (نظر شخصی.) بحث را خوشامد می‌گوییم! )

Thread Content

خودم را معرفی می‌کنم: فارغ‌التحصیل رشته پتروشیمی از یکی از دانشگاه‌های درجه ۲۱۱ کشور؛ ۶ سال است که مشغول کار هستم. پس از فارغ‌التحصیلی، ۴ شغل را عوض کردم؛ در اولین شغل ۴ سال کار کردم و در سه شغل بعدی، هر کدام را نیم سال ادامه دادم و سپس استعفا دادم؛ واقعاً دیگر تحمل نمی‌کردم. اکنون قصد دارم برای دریافت شغل دولتی آزمون بدهم. در زمان فارغ‌التحصیلی، پر از شور و اشتیاق بودم؛ وقتی معلمان درباره سیستم ترتیب‌بندی کارکنان در شرکت‌های دولتی صحبت می‌کردند، گفتند که هر نفر جای خاص خودش را دارد و رفتن جوانان به آنجا، هدر دادن زندگی است. من در آن زمان اهل یک روستای کوچک بودم و تنها فکرم این بود که به دنیای بیرون بروم و تجربه کسب کنم؛ بنابراین بدون تردید، یکی از ۵۰ شرکت برتر صنعت شیمیایی کشور را انتخاب کردم. یادم می‌آید که روز استخدام، صف افراد در راهروها بسیار طولانی بود؛ وقتی نوبت من رسید، کارمند منابع انسانی نیز بسیار بی‌صبر بود. خوشبختانه، پس از ۸ یا ۹ دقیقه گفتگو و تحسین‌های زیاد، سرانجام توانستم وارد آن شرکت شوم. وقتی واقعاً وارد محیط کار شدم، فهمیدم که در شرکت‌های خصوصی نیز همینطور است؛ رهبران بخش‌های کلیدی، همگی از خویشاوندان نزدیک صاحب‌کار هستند. دانشجویان تازه فارغ‌التحصیل حتی فرصت شرکت در جلسات بخش خود را هم ندارند، چه برسد به مشارکت در تصمیم‌گیری‌های آن‌ها. در شرکت‌های دولتی، افراد بر اساس سابقه و تجربه رتبه‌بندی می‌شوند؛ هرچند صبر زیادی لازم است، اما در نهایت می‌توان به رتبه‌های بالاتر رسید. اما در شرکت‌های خصوصی، خب، بستگی دارد که آیا بتوانید رئیس خود را شکست دهید یا نه؛ زیرا طبق مشاهدات من، مدیران میانی شرکت‌های پتروشیمی خصوصی معمولاً از شرکت‌های دولتی استخدام می‌شوند. حقوق و مزایای این مدیران میانی در شرکت‌های خصوصی بسیار بالاتر از شرکت‌های دولتی است؛ بنابراین آن‌ها به راحتی استعفا نمی‌دهند. بعداً فهمیدم که این شرکت هنوز جزو ۵۰ شرکت برتر است؛ شرکت‌هایی که خارج از رتبه‌های صد اول قرار دارند، واقعاً غیرقابل تصور هستند. علاوه بر این، تفاوت بین چنین شرکت‌های خصوصی و شرکت‌های دولتی چندان کم نیست. درباره سیستم‌های مربوطه حرفی نمی‌زنم، فقط درباره شرایط کاری که برای همه مهم‌تر است، صحبت می‌کنم. کارمندان سطح پایین شرکت‌های خصوصی به شدت رنج می‌برند. هر روز در مسیر رفت و برگشت از سر کار، کارهای تمام‌نشدنی زیادی وجود دارد که هرگز به شما فرصت استراحت نمی‌دهد. آموزش برای کارکنان شرکت‌های خصوصی نیز وجود ندارد؛ مدیران عموماً نمی‌خواهند که کارکنان آموزش ببینند و ترجیح می‌دهند که همه چیز را خودشان یاد دهند. کارکنان جدید بدون هیچ آموزشی، فوراً وارد کار می‌شوند. بعضی‌ها می‌گویند بدون آموزش هم می‌شود یاد گرفت، من می‌گویم بله، اما در این صورت رشد شما خیلی سریع نخواهد بود. تجهیزات در محیط واقعی مدت‌ها کار می‌کنند؛ مشکلات هم یک‌روزه پیش نمی‌آیند. شما یک جوان بی‌تجربه با موهای زرد، چطور می‌توانید رازهای پنهان آن‌ها را درک کنید؟ در کسب‌وکارهای خصوصی، تعداد افراد کم و کارها زیاد است؛ می‌دانم حتماً می‌خواهید بگویید: اگر کار زیادی دارم، پس چرا چیزهای زیادی یاد نمی‌گیرم؟ فقط می‌توانم خنده کنم. آن موقع خواهی فهمید که کاری که انجام می‌دهی چقدر مکانیکی و ساده است، و این نوع کارها چقدر زیادند، آنقدر زیاد که اصلاً وقتی برای یادگیری نخواهی داشت*. هر روز مثل کارگران روستایی، کارهای تکراری انجام می‌دهی؛ برای کار اضافه‌وقت هیچ پاداشی دریافت نمی‌کنی و تمام کردن کار در ساعت مقرر تقریباً غیرممکن است. در زمان تعمیرات اضطراری بزرگ، حتی فکر استراحت چند روزه هم نکنید؛ مرخصی دیدن خانواده و سایر مرخصی‌های سالانه نیز از شما گرفته می‌شود. مزایای کارکنان در شرکت‌های خصوصی واقعاً بسیار پایین است؛ دلیل نوسانات زیاد کارکنان در این شرکت‌ها نیز همین مزایای پایین است. اگر حقوق‌هایی که طبق قوانین باید پرداخت شود را جزو مزایا در نظر بگیریم، آنگاه تنها چیزی که شرکت‌های خصوصی به کارکنان خود ارائه می‌دهند، همین است. می‌گویی خوبه؟ درباره نرخ بالای تغییرات نیروی کار، می‌خواهم چند کلمه دیگر بگویم. به طور کلی، در شرکت‌های خصوصی تعداد کارکنان کمتر است و نرخ تغییرات نیروی کار نیز بالاتر می‌باشد. از آنجایی که تعداد کارکنان کم است، هر کسی کارهای بیشتری بر عهده دارد؛ وقتی کسی استعفا می‌دهد، کارهای او را چه کسی انجام خواهد داد؟ همان کسانی نیستند که مانده‌اند؟ بنابراین کار شما هرگز تمام نخواهد شد؛ یادتان باشد که در آن زمان، در شرکت ما هر هفته افرادی استعفا می‌دادند. البته شما به زیبایی می‌گویید؛ می‌توانید بگویید که این باعث کارایی بالا و تولیدات زیاد می‌شود. البته، منظورم این است که اکثر شرکت‌های خصوصی چنین هستند؛ شاید موارد استثنایی نیز وجود داشته باشد، اما در هر شرکت خصوصی خوبی، تنها چیز ثابت این است که «شما پول شرکت را می‌خواهید، و شرکت جان شما را می‌خواهد». دلیلش را نپرسید. سرمایه‌داران فقط به دنبال سود هستند! در کل، چرا ما کار می‌کنیم؟ مگر نه برای زندگی شادتر؟ در جامعه واقعی، خوشبختی بدون حمایت پولی غیرعملی است. بنابراین، ساده‌ترین، صریح‌ترین و مستقیم‌ترین ایده ما این است که کار کمتری انجام دهیم، پول بیشتری دریافت کنیم و در عین حال چیزهایی نیز یاد بگیریم. فکر می‌کنم این همان شغل خوب باشد؛ در مورد دستیابی به ارزش شخصی و چیزهایی از این قبیل، آیا دستیابی به ارزش نه برای کسب پول بیشتر است؟ برخی می‌گویند که من فقط می‌خواهم ارزش شخصی‌ام را محقق کنم و کار بزرگی انجام دهم؛ شجاعت شما را تحسین می‌کنم، اما وقتی به آن فکر می‌کنم، شاید در یک شرکت در حال ورشکستگی، قبل از اینکه بتوانیم ارزشی کسب کنیم، حتی نتوانیم نودل آب‌پز بخوریم؛ چرا خودمان را فریب دهیم؟ وقتی حتی پول خرید کاندوم هم نداری، چطور می‌خواهی به آرمان‌ها فکر کنی؟ وقتی از نان مونتو سیر نمی‌شوی، هنوز به فکر این هستی که با یک شرکت خصوصی ارزش خودت را محقق کنی؟ شاید من آدم خیلی عملگرا‌ای هستم. در هر صورت، بیایید واقع‌بین باشیم؛ بدون پول چطور می‌توان زندگی کرد؟ می‌توانم تحمل سختی‌ها و خستگی‌ها را داشته باشم، اما اگر پولی نباشد و چیزی یاد نگرفته باشم، چطور باید چنین کاری را انجام دهم؟ چطور باید چنین شرکتی را دوست داشته باشم؟ برای یک شرکت خصوصی، گفتن «دوستت دارم» آسان نیست! البته شرکت‌های خصوصی نیز کاملاً بی‌فایده نیستند؛ مثلاً روابط انسانی در آن‌ها ساده‌تر است و غیره.