۱۰ اشتباه رایج کارکنان ایمنی؛ بررسی کنید آیا شما هم دچار آن‌ها هستید یا نه!

Thread Content

آخرین بار، این پست توسط q2774594 در تاریخ ۲۴-۸-۲۰۱۶ ساعت ۱۰:۵۲ ویرایش شد. وقتی صحبت از مدیریت امنیت می‌شود، قطعاً افراد زیادی تجربیات فراوانی برای به اشتراک گذاشتن دارند. اما وقتی صحبت از اشتباهات کاری است که ناظران ایمنی باید از آن‌ها اجتناب کنند، احتمالاً بسیاری نمی‌توانند پاسخ دهند. امروز اینجا ۱۰ اشتباه رایج کاری ناظران ایمنی را معرفی می‌کنیم؛ هر مورد به درستی به موضوع اصلی اشاره دارد! امیدواریم که کارکنان ایمنی بتوانند در فعالیت‌های روزمره خود از اشتباه کردن پرهیز کرده و ایمنی تولید را تضمین نمایند. ۱. خود را رهبر می‌دانستن؛ مأموران نظارت بر ایمنی تولید، اغلب توسط مدیران کارخانه و کارگران به عنوان رهبران شناخته می‌شوند، اما برای یک مأمور نظارت بر ایمنی تولید، خود را رهبر می‌دانستن، دشمن بزرگ کار است. باید همواره هوشیار باشیم و مرتب به تقویت آگاهی خود در زمینه خدمت‌رسانی توجه کنیم. به عنوان بخشی از تیم مدیریت ایمنی تولید، باید به صورت عمیق به محل‌های کاری سر بزنیم، تحقیقات انجام دهیم، با فروتنی نظرات افراد مختلف را بشنویم، هوش جمعی را گرد هم آوریم و مشکلاتی را که در زمینه مدیریت ایمنی پیش می‌آید، برای کارخانه حل کنیم. دوم، عدم وجود روش مناسب برای انجام کار: کلید خلاص شدن مسئولان نظارت بر ایمنی تولید از این اشتباه، این است که ابتدا روش‌های کاری خود را تغییر دهند؛ یعنی به جای روش «یکپارچه»، از روش نظارت لایه‌بندی‌شده بر مسیرهای کلیدی و افراد کلیدی استفاده کنند. برای تغییر در نحوه نظارت بر ایمنی کار، تمرکز فقط بر مسائل سطحی مانند عدم استفاده از کلاه ایمنی و پوشیدن لباس کار مناسب است. به عنوان مدیران نظارت بر ایمنی، باید همواره مسائل کلیدی که در هر بخش و در هر مرحله و دوره‌ای بر ایمنی تولید تأثیر می‌گذارند را درک کنند؛ از اجرای وظایف افراد کلیدی نظارت کنند، به مسئولان اصلی ایمنی در هر بخش کمک کنند تا وضعیت کلی ایمنی تولید را درک کنند، و به موقع اطلاعات لازم را به مدیران گزارش دهند. نکته دوم در زمینه ایمنی، نظارت بر این است که مسئول اصلی ایمنی در کارخانه، به کارکنان مسئول ایمنی، اختیارات لازم را به‌طور مناسب اعطا کند. این امر هم معیاری برای ارزیابی اجرای تعهدات ایمنی توسط مسئول اصلی ایمنی در سطوح مختلف است و هم شرط ضروری برای انجام کار توسط کارکنان مسئول ایمنی در بخش‌های مختلف. سوم: عدم وجود اصول در کار؛ مدیران نظارت بر ایمنی در حین انجام کار با افراد مختلفی روبرو هستند و همواره تحت فشار منافع و احساسات طرف‌های مختلف قرار دارند. اگر در کار خود اصولی را رعایت نکنند، جرأت مدیریت جدی نداشته باشند، نتوانند انتقاد کنند، یا حتی تمایل به تملق به مدیران داشته باشند، در مجازات‌ها سهل‌انگاری کنند، لطف و محبت زیادی نشان دهند، گروه‌های کوچکی تشکیل دهند و به «دوستان صمیمی» اولویت دهند، و در گزارش‌های خود احساسات شخصی را نیز وارد کنند. این رویکردهای بی‌اصول، نه تنها باعث می‌شود کار نظارت و مدیریت ایمنی تولید به صورت تشریفاتی باقی بماند. چهارم: رویکرد سطحی و مشغولیت به کارهای روزمره؛ مسئولان نظارت بر ایمنی تولید، دارای وظایف دوگانه‌ای یعنی مدیریت و نظارت هستند. برخی از این مسئولان، فکر می‌کنند که با قرار گرفتن در این سمت، دیگر در محل کار حضور ندارند و وظیفه اصلی آن‌ها، رفت و آمد در دفتر است و آن‌ها با انجام کارهای روزمره راضی می‌شوند. رفتن به محل، صرفاً یک نگاه سطحی است؛ بدون بررسی دقیق مفاد قوانین و مقررات و نحوه اجرای آن‌ها در شرایط واقعی، و همچنین بدون بررسی مشکلات جدیدی که فناوری‌ها و روش‌های جدید ایجاد می‌کنند. فقط شعارهای توخالی می‌دهند؛ سخنانشان نه هدفمند است و نه قابل اجرا. در زمینه مدیریت، تنها کارهای سطحی انجام می‌شود و از نظر فنی و تخصصی، عقب‌تر از روزگار هستند. پنجم: گزارش دادن خبرهای خوب و نادیده گرفتن خبرهای بد. برخی از بخش‌ها واقعاً دارای مشکلات مختلفی در زمینه مدیریت ایمنی هستند، اما کارکنان ناظر بر ایمنی در هنگام گزارش دادن به مدیران، تنها به گفتن حرف‌های خوشایند پرداخته و به مزایا توجه بیشتری می‌کنند و به معایب کمتر ； تأکید بیشتر بر دستاوردها و کمتر بر مشکلات، باعث می‌شود مقامات بالاتر وضعیت را بسیار خوب بدانند؛ این امر منجر به تصمیمات ناعادلانه می‌شود و مشکلاتی که باید زودتر حل شوند، مورد توجه و رسیدگی لازم قرار نمی‌گیرند. در نتیجه، تناقضات و واقعیت‌ها پنهان می‌مانند. ششم: کاهش فعالیت‌ها و فریب دادن مقامات بالاتر و پایین‌تر. ادارات نظارت بر ایمنی تولید، در برابر رفتارها یا افرادی که قوانین و مقررات را نقض می‌کنند، جرأت مقابله، اصلاح و مدیریت جدی ندارند؛ بلکه سعی می‌کنند تعادل برقرار کنند یا حتی موضوع را نادیده بگیرند. در برخی از کارهای خاص، از روش‌های فریبکارانه و کلاهبردارانه برای فریب مقامات بالاتر و پایین‌تر استفاده می‌کنند؛ در نتیجه، پدیده‌های نقض قوانین بیشتر شده و حتی منجر به وقوع حوادث می‌گردد. کار ایمنی، یک فعالیت فنی جامع، علمی و بسیار عملی است. برای تحقق ایمنی در کار، صرفاً با صدور چند سند، برگزاری چند جلسه یا جمع‌آوری اعداد و ارقام نمی‌توان مشکلات را حل کرد؛ بلکه باید تلاش زیادی صورت گیرد تا کارها به طور واقعی انجام شوند. باید به شدت از رفتارهای تظاهری، مانند استفاده زیاد از شعارها، کم کار عملی، فریاد زیاد و کار کم، و ایده‌های زیاد اما عملیاتی‌شدن کم، جلوگیری کرد. هفتم: غیرمتخصصان راهنمایی متخصصان. مدیریت ایمنی یک علم جدی است که هم شامل جنبه‌های فنی و هم هنر مدیریتی می‌شود؛ لذا نیاز به یادگیری مداوم، بهبود و نوآوری وجود دارد. تنها در این صورت است که جلسات، سخنرانی‌ها و اقدامات در مسیر درست انجام می‌شود، مردم گوش می‌دهند و فرماندهی از کار نمی‌افتد. مدیریت ایمنی نمی‌تواند صرفاً بر روی کاغذ باشد؛ بلکه باید واقعاً درک خوبی از فرآیندها، تجهیزات، محیط و انسان‌ها وجود داشته باشد. تنها با شناخت خود و دشمن، می‌توان کنترل اوضاع مدیریت ایمنی را در دست گرفت. هشتم: بدون بررسی و پایش، مدیریت ایمنی کاری طولانی‌مدت و دشوار است و نمی‌توان حتی برای لحظه‌ای تساهل کرد؛ این امر مستلزم آن است که مسئولان به طور مداوم بررسی‌ها انجام دهند، اجرای تدابیر را تضمین کنند و به اصلاحات کمک کنند. زیرا بدون بررسی، نمی‌توان مشخص کرد که خطرات در کجا هستند؛ همچنین نمی‌توان از بخش‌های مربوطه خواست تا مشکلات را برطرف کنند. علاوه بر این، صرفاً بررسی کردن بدون پیگیری وضعیت رفع مشکلات، معادل عدم انجام بررسی است. در نهایت فقط یک تشریفات بود و صرفاً شکلی انجام شد. نهم: غیرعملی بودن. در خصوص مقررات و سیاست‌هایی که از سوی مقامات بالاتر تعیین می‌شود، واحدها باید در فرآیند اجرا، آن‌ها را با شرایط واقعی خود تلفیق کرده و قوانین عملی و قابل اجرا تدوین کنند؛ تنها به این ترتیب است که می‌توان آن‌ها را به خوبی اجرا کرد، نتایج مطلوبی کسب کرد. نباید از واقعیت فاصله گرفت یا به دلیل هیجان یا ایده‌های ناگهانی، ایده‌های ناکاملی را با عجله پیاده کرد؛ زیرا این کار منجر به هدر رفتن انرژی زیادی می‌شود و در نهایت هیچ نتیجه‌ای حاصل نخواهد شد. دهم: نقض قوانین توسط مدیران ایمنی؛ نقض قوانین توسط مدیران ایمنی، چه عمدی و چه غیرعمدی، موضوعی است که نباید نادیده گرفته شود؛ زیرا پیامدهای آن بسیار منفی و خطرناک است. وقتی کارکنان تخلفات مربوط به ایمنی را می‌بینند، اگر شما هم سعی کنید آن‌ها را مورد کنترل قرار دهید، کارکنان نسبت به شما رفتار مخالفانه‌ای از خود نشان خواهند داد. مثل می‌گوید: «برای آهنگری، ابتدا خود باید استوار باشد.» اگر خودمان نمی‌توانیم، چطور می‌توانیم با حقانیت از دیگران بخواهیم؟ وقتی چنین واقعیتی شکل بگیرد، جبران آثار آن دشوار است و در نهایت منجر به شل شدن مدیریت می‌شود که خطرات نامرئی برای ایمنی تولید ایجاد می‌کند.