عوامل مؤثر بر مصرف واحد محلول قلیایی در دستگاه‌های کاتالیزوری برای گرفتن گوگرد از دوده‌های صنعتی

مرتبط با کنترل مقدار pH در چرخه محلول قلیایی و حجم چرخش آن است، اما نکته کلیدی میزان گوگرد موجود در دود است

در واقع، مهم‌ترین عامل، ویژگی‌های نفت خام است؛ یعنی مقدار زیاد گوگرد که یا در دوده‌ها وجود دارد یا در محصولات نهایی. برای رسیدن به استانداردها، لازم است این مشکل برطرف شود.

آیا افزایش حجم چرخش محلول قلیایی باعث افزایش مصرف تنی آن می‌شود؟

حجم چرخش افزایش می‌یابد، pH محلول در حین چرخش ثابت می‌ماند؛ بنابراین کارایی حذف گوگرد توسط محلول قلیایی قطعاً بهتر خواهد بود، اما مصرف مواد نیز قطعاً افزایش خواهد یافت

میزان چرخش، در محدوده ۶۰۰ تا ۱۰۰۰، باعث ایجاد میزان یکسانی از دی‌اکسید گوگرد در گازهای خروجی می‌شود. آیا این موضوع رابطه‌ای با میزان مصرف قلیا نیز دارد؟

میزان مصرف محلول قلیایی نیز با کنترل میزان گوگرد در دوده‌های احتراق مرتبط است؛ کنترل مقدار pH مایع چرخشی، نکته کلیدی است. در واقع، هدف اصلی کنترل مقدار pH است؛ چرا که حجم آب تأمین‌شده و آب دفع‌شده بسیار زیاد است. بنابراین، کنترل مقدار قلیا بر اساس مقدار pH، روشی قابل قبول محسوب می‌شود.

من موافق افزایش حجم چرخش و مصرف خطی نیستم؛ زیرا افزایش حجم چرخش، تأثیر خوب آن در گرفتن گوگرد تا یک حد مشخص ادامه دارد. حتی اگر عملکرد خوبی داشته باشد، باید اطمینان حاصل کنیم که گازهای خروجی تصفیه شده و مطابق استانداردها باشند و میزان مصرف قلیا نیز تغییر نکند. اگر معیارهای انتشار گازهای آلاینده تحت کنترل عامل W قرار نگیرند، من موافقم.

حجم آب تخلیه‌شده نیز بستگی به مقدار pH آب تخلیه‌شده دارد، درست است؟ اگر مقدار pH آب تخلیه تغییر نکند، تأثیری نخواهد داشت.

به نظر من، برای تحلیل عوامل مؤثر بر مصرف واحد، بهتر است چند شرط را به عنوان مقادیر ثابت کنترل کرد. در غیر این صورت، عوامل مؤثر بسیار زیاد هستند.

ما مقدار pH خود را بین ۸ تا ۹ کنترل می‌کنیم

این بستگی به کنترل مقدار pH آب تخلیه‌شده دارد؛ اگر کنترل pH آب تخلیه‌شده در حد بالای مجاز باشد، من با نظر شما موافقم. مقدار pH برابر ۸ است؛ فقط مقدار قلیا اضافه‌شده برای تصفیه آب کم بوده است.

PH نباید خیلی بالا باشد؛ در غیر این صورت، محلول قلیایی ممکن است مقدار کمی دی‌اکسید کربن را جذب کند و منجر به افزایش مصرف قلیا شود.

آخرین بار، این پست توسط «یونگ‌آن محیط زیست» در تاریخ ۳۱-۱۰-۲۰۱۶ ساعت ۱۶:۵۷ ویرایش شد. از نظر تئوری، افزایش دبی مایع چرخشی می‌تواند به بهبود کارایی فرآیند حذف گوگرد کمک کند، اما این امر تنها در یک محدوده خاص امکان‌پذیر است. علاوه بر این، مقدار مایع خارج‌شونده نه تنها به مقدار pH بستگی دارد، بلکه احتمالاً به میزان مواد جامد موجود در مایع چرخشی نیز وابسته است. در چند دستگاه حذف گوگرد از گازهای دودی که من با آن‌ها سروکار داشته‌ام، به طور کلی چگالی مایع چرخشی حدود ۱.۰۵ است. اگر بیش از حد بزرگ باشد، فرسایش نازل بسیار زیاد خواهد بود.

من به تازگی به مطالعه فرآیند گرفتن گوگرد از دودهای ناشی از فرآیند کاتالیتیک فرآوری نفت پرداخته‌ام و امیدوارم استادان و بزرگان حاضر، راهنمایی‌های لازم را در اختیارم قرار دهند.

تحلیل شخصی به شرح زیر است؛ در صورت اشتباه، لطفاً راهنمایی کنید. میزان مصرف باز، به میزان گوگرد در گازهای ورودی و مقدار pH محلول‌های زائد تخلیه‌شده بستگی دارد؛ سایر عوامل تأثیری ندارند. به عنوان مثال، برای یک دستگاه با توان ۱۰۰ وات در ساعت، میزان گازهای خروجی ۱۵ وات-متر مکعب در ساعت است؛ میزان SO2 ورودی نیز ۱۰۰۰ میلی‌گرم بر متر مکعب است. این دستگاه سالانه ۸۴۰۰ ساعت کار می‌کند. بر اساس فرمول‌های شیمیایی، از نظر تئوری برای پردازش هر کیلوگرم SO2، به ۱.۲۵ کیلوگرم NaOH نیاز است. با در نظر گرفتن بازدهی ۹۵٪ در حذف گوگرد، مقدار NaOH مورد نیاز این دستگاه در سال به صورت زیر محاسبه می‌شود:
۱۵ × ۱۰۰۰۰ × ۱۰۰۰ × ۱.۲۵ × ۰.۹۵ × ۸۴۰۰ / ۱۰۰۰۰۰۰ = ۱۵۰۰ تن.
یعنی از نظر تئوری، برای هر تن نفت خام، به ۱.۵ کیلوگرم قلیا نیاز است. به یاد دارم که در جای دیگری خوانده بودم که برای پردازش واقعی نفت خام با میزان SO2 ۱۰۰۰ میلی‌گرم بر متر مکعب، به ۴ کیلوگرم NaOH بر تن نفت خام نیاز است

کنترل چگالی محلول، عمدتاً نشان‌دهنده تأثیر میزان مواد جامد در گازهای خروجی بر میزان جریان محلول وارد شده به واحد تصفیه فاضلاب حاوی گوگرد است； اما محلولی که وارد واحد تصفیه فاضلاب می‌شود، پس از فیلتراسیون، ابتدا به برج جذب بازگردانده می‌شود؛ معمولاً نیازی به دفع آن به بیرون نیست و تمام آن دفع نمی‌شود.