درباره‌ی این جامعه، چه بگویم؟

Thread Content

آخرین بار، این پست توسط Kitty-لیو در تاریخ ۳۰-۹-۲۰۱۶ ساعت ۰۹:۰۸ ویرایش شد. مدت‌هاست که پستی منتشر نکرده‌ام؛ در اوقات فراغت، در سایت هایچوان قدم زدم و متوجه شدم که برخی از پست‌ها واقعاً ناخوشایند هستند. امروز در فواصل کار، کمی گپ زدیم. حالا که چین تا اینجا پیشرفت کرده، همه فکر می‌کنند خیلی خوب زندگی می‌کنند؛ اما آن دهقانان و کارگران عادی، آیا شما هم خوشبختید؟ خب، کارشناسان و افرادی که نظر می‌دهند، آیا شما خوشبخت هستید؟ جامعه در واقع یک هرم است؛ بدون پایه‌ای محکم و استوار، امکان وجود آن وجود ندارد. ما کسانی که سخت کار می‌کنیم، تنها وظیفه‌مان جمع کردن سنگ‌ها و آجرها در گوشه‌های این هرم است ； شما از من پرسیدید راه خروج کجاست، من گفتم: در این دنیای کوچک راه خروجی وجود ندارد؛ بهتر است با سرنوشت خود کنار بیاییم. البته به دنبال ثروت و مقام بزرگ نیستیم، فقط آرزوی زندگی آرام و بدون مشکل داریم. زیرا، زمانی بود که امنیت نیز به یک توهم تبدیل شد. امروزه رسانه‌های خبری همواره پر از نور و زیبایی هستند، اما هر بار که به آن وب‌سایت‌های آشنا مراجعه می‌کنیم، یا سرگرمی وجود دارد یا تاریکی و افسردگی. من هم مطمئن نیستم که این‌ها درست هستند یا نه، اما می‌دانم که وقتی رو به خورشید هستید، پشت سرتان همیشه تاریک است. در دنیای اینترنت، ما عادت کرده‌ایم که پشت خود را به آن تاریکی بی‌پایان بگردانیم و در خواب فرو برویم ； اما نمی‌خواهد چشمانش را باز کند تا مناظر زیبای آن آفتاب گرم را ببیند. شاید، ذات انسان شرور باشد؛ کسی که می‌گوید «در ابتدا، ذات انسان نیکوست»، حرف بی‌معنایی می‌زند. زیرا با وجود اخلاق و تفکر، شرارت ذات انسان تا حدی مهار می‌شود. اگر بخواهیم بگوییم که آن چیز خفته در درون شما یک هلو کیتی است، این هم حرف بی‌معنایی است. می‌خواهم بگویم، دوستان، جامعه تا این حد پیشرفت کرده، اما توزیع منابع به شکلی ناعادلانه است. شما تمام عمرتان را برای ورود به دانشگاه‌های معتبر مانند چینگهوا و پکین تلاش کردید، در حالی که آن‌ها بی‌هدف زندگی کردند و در نهایت برای تحصیل به خارج رفتند؛ حالا باید به چه کسی سرزنش کرد؟ تحصیل می‌تواند سرنوشت را تغییر دهد، اما در نهایت هیچ چیز تغییر نمی‌کند. آیا باید عصبانی شد؟ این. اما لطفاً با نگاه یک فرد بی‌ارتباط به موضوع فکر کنید؛ کسانی که در مناطق فقیر، حتی دبستان هم ندارند، چطور می‌توانند سرنوشت خود را تغییر دهند؟ فقط پرورش گوسفند، ازدواج، فرزندآوری، پرورش گوسفند، ازدواج، فرزندآوری؛ همین‌طور، یک چرخه بی‌پایان. راه‌حلی نیست. جامعه چین، جامعه‌ای خودخواهانه است؛ انسان باید همواره راضی باشد، زیرا تنها با رضایت است که می‌توان احساس خوشبختی کرد. همان‌طور که وانگ جیانلین می‌گوید، باید مدام یک هدف کوچک تعیین کرد و به تدریج به دستیابی به اهداف بزرگ پیش رفت. انسان نیز گاهی باید به آن تاریکی پشت سرش نگاهی بیندازد؛ گاهی متوجه می‌شود که در آن تاریکی‌هایی که جرأت رویارویی با آن‌ها را ندارد، همیشه چند دست مهربان وجود دارد که او را هدایت کرده و حمایت می‌کنند تا بتواند از نور زیبای خورشید لذت ببرد. ای انسان‌های بی‌قرار، گاهی گام‌های تعقیب خود را متوقف کنید، نگاهی به عقب بیندازید و به عزیزانی که دوستشان دارید فکر کنید. این روحیه‌ی شوم جامعه‌ی بی‌قرار، احساسات ما را تا حدی تضعیف کرده است؛ به تدریج، ذات «شر» در حال شکستن قیود است و روح شما را می‌خورد. ای انسان‌های بی‌قرار و خشمگین، گاهی گام‌های شتاب‌زده‌تان را متوقف کنید، سر والای خود را پایین آورید، سخنان پرشمارتان را خاموش کنید، مکث کنید تا خودتان را مرتب کنید، به ریشه‌هایتان نگاهی بیندازید، خودتان را سامان دهید و سپس دوباره به راه بروید. @ماهی‌های سرگردان در بیابان