دستاوردهای ۲۰ ساله شراکت کارخانه فرآوری نفت شی‌تای در دالیان چیست؟ [همراه با تحلیل عمیق]

Thread Content

دستاوردهای ۲۰ سال همکاری در کارخانه فرآوری نفت دالیان غرب اقیانوس آرام چیست؟ [همراه با تحلیل عمیق] اطلاعات انرژی: در ۲۰ سالگی فعالیت این کارخانه، شرکت صنایع نفت و شیمیایی دالیان غرب اقیانوس آرام، گزارشی موفقیت‌آمیز را به دولت، جامعه و سهامداران ارائه کرده است. تا ماه اوت امسال، این شرکت مجموعاً بیش از ۱۴۰ میلیون تن نفت خام را پردازش کرده است؛ درآمد حاصل از فروش آن ۵۲۰ میلیارد یوان بوده، مالیات پرداختی نیز ۷۸۵ میلیارد یوان بوده است. همچنین، سهامداران این شرکت ۲۱.۵ میلیارد یوان سود دریافت کرده‌اند. این شرکت موفق شده است وضعیت مالی خود را بهبود بخشد؛ انتظار می‌رود که در طول سال جاری، سودی معادل ۱۰ میلیارد یوان کسب کند و اینگونه سال خوبی را در چارچوب برنامه «سیزدهم» آغاز کند. 　　دالیان شی‌تای، با تأیید شورای دولت و با سرمایه‌گذاری مشترک سهامداران چینی و فرانسوی، اولین شرکت بزرگ پتروشیمیی مشترک‌المنافع چین و خارج است. سرمایه ثبت‌شده آن ۱.۰۱۳ میلیارد دلار است؛ ساخت آن در سال ۱۹۹۶ آغاز شد و در پایان سال ۱۹۹۷ وارد فاز تولید عادی شد. سهامداران این شرکت عبارتند از: شرکت نفت چین، گروه صنایع شیمیایی چین، شرکت توتال فرانسه، شرکت شیمیایی (**) و شرکت سرمایه‌گذاری ساختمانی دالیان. بر اساس تصمیم جلسه هیئت دولت شماره ۱۰۲، مدیریت کامل این شرکت به شرکت نفت چین واگذار شد و این شرکت به یکی از شرکت‌های پتروشیمیایی مشترک سرمایه‌گذاری چینی-خارجی با نفوذ و اهمیت زیاد در این صنعت تبدیل گردید. این شرکت در فرآیند اصلاحات و بازگشایی کشورمان نقش داشته و شاهد آن بوده است؛ همچنین بیش از ده تن از رهبران کشور برای بازدید از آن به اینجا آمده‌اند. 　　از زمان تأسیس این شرکت، همواره «نوآوری، برتری و عملکرد خوب» را به عنوان اهداف خود در نظر گرفته است. این شرکت با هدف تبدیل شدن به یکی از بهترین شرکت‌های تولید روغن در کشور و در سطح جهان، از طریق نوآوری در سیستم‌ها و مکانیسم‌های مدیریتی، الگوهای عملیاتی و روش‌های مدیریت تولید، به دنبال راه‌های توسعه کارخانه‌های تولید روغن با سرمایه‌گذاری مشترک بین کشورها بوده است. در نتیجه، سیستم مدیریتی کنترل‌شده‌ای شکل گرفته که بر پایه «روش کاری چهارگانه» استوار است و شامل دستورالعمل‌های عملیاتی، تغییرات تولیدی و مدیریت وضعیت‌های اضطراری می‌باشد. همچنین، سیستم مدیریتی برای عملکرد طولانی‌مدت تجهیزات نیز وجود دارد که شامل کارهای منظم، تعمیرات وسیع و توقف کارخانه برای بررسی‌های لازم می‌باشد. این اقدامات، تجربیات ارزشمندی را برای پیشرفت صنعت فراهم کرده و نقش الگوسازی را ایفا کرده‌اند. در عین حال، این شرکت بر اولویت دادن به منافع ** و گروه تأکید دارد، به طور فعال در وظایف تنظیم بازار مشارکت می‌کند و تمامی مسئولیت‌های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی خود را به طور کامل انجام می‌دهد. این شرکت در جامعه، تصویر یک سازمان صادق و مسئولیت‌پذیر را ایجاد کرده است و در حوزه فعالیت خود، شهرت و اعتبار بالایی دارد. 　　پس از ۲۰ سال ساخت‌وساز و توسعه، این شرکت ویژگی‌ها و مزایای برجسته‌ای کسب کرده است: نخست، سیستم و مکانیسم آن پیشرفته است و با رعایت کامل الگوهای سازمانی مدرن، تفکیک قدرت تصمیم‌گیری از قدرت مدیریتی اعمال می‌شود ； دارای قدرت تعیین قیمت انعطاف‌پذیر است و می‌تواند به طور مؤثر با تغییرات بازار مقابله کند. دوم اینکه، بازدهی ناشی از مقیاس بالا قابل توجه است؛ ۱۸ دستگاه فرآوری اصلی وجود دارد و فرآیندهای تولید بر اساس سری‌های جداگانه، روندهای تولیدی منفرد و هیدروژناسیون کامل طراحی شده‌اند. ظرفیت فرآوری هر دستگاه بالا بوده و میزان تمرکز تولید نیز زیاد است. سوم اینکه، عملکرد HSE آن در سطح برتری قرار دارد؛ این شرکت سیستم مدیریت کنترل‌شده تولید مبتنی بر «روش کار چهارگانه» را ایجاد کرده است. همچنین، به طور مداوم سه بار تعمیرات سالانه و دو بار تعمیرات چهارسالانه را انجام داده است؛ بنابراین عملکرد HSE آن در میان کارخانه‌های تصفیه نفت جهانی دوتال در صدر قرار دارد. چهارم، عملکرد مدیریتی آن انعطاف‌پذیر است؛ نفت خام و فرآورده‌های نفتی در دو سوی جهان تولید می‌شوند. این شرکت تجربه‌های فراوانی در استفاده از «دو نوع منبع و دو بازار» کسب کرده است و در خارج از کشور، مشتریان بزرگ و پایداری دارد. پنجم، ساختار سازمانی ساده و کارآمد است؛ از مدل مدیریت تخت و کنترل متمرکز استفاده می‌شود. سازمان ساده و نیروی کار کمی دارد؛ فعالیت‌های حمل‌ونقل، تعمیرات و خدمات لجستیکی، از طریق خدمات اجتماعی انجام می‌شود. تعداد کل کارکنان همواره در حد ۱۰۰۰ نفر نگه داشته شده است. ششم این است که مزیت موقعیتی آن بسیار واضح است؛ با قرارگیری در منطقه شمال‌شرق، و با رویارویی با منطقه آسیا-اقیانوسیه، از سه طرف توسط دریا احاطه شده است. همچنین، نزدیک به بنادر عمیقی مانند بندر داییائووان و بندر بیلیانگ است؛ بنابراین از امکانات مناسبی برای حمل و نقل دریایی و زمینی برخوردار بوده و شرایط مساعدی برای مشارکت در رقابت‌های بین‌المللی دارد. 　　“در دوره «دوازدهم»، این شرکت بیش از ۲ میلیارد یوان سرمایه‌گذاری کرد تا پروژه توسعه‌ای با عنوان «دو ساخت، دو زیرساخت و دو بهبود» را به پایان برساند؛ این پروژه شامل تأسیس واحدهای تصفیه مداوم با ظرفیت ۱.۵ میلیون تن در سال و واحدهای هیدروژناسیون بنزین با ظرفیت ۱.۲ میلیون تن در سال بود. این شرکت موفق شد به ظرفیت تولید ۱۰ میلیون تن در سال دست یابد؛ کیفیت بنزین و دیزل نیز کاملاً مطابق استانداردهای ملی شماره V بود. فرآیندهای تولید بهبود یافت، روش‌های پردازش منعطف‌تر شد، ساختار محصولات منطقی‌تر شد، مدیریت عملیاتی کارآمدتر شد، شاخص‌های اصلی پیشرفته‌تر شدند و توانایی سودآوری این شرکت نیز بیشتر شد؛ بنابراین، این شرکت دارای پتانسیل رشد و توسعه خوبی است. شرکت پتروشیمی دالیان غرب اقیانوس آرام چگونه سودآوری کارخانه‌های تصفیه نفت را به حداکثر می‌رساند؟ / نوشته: لیو چوچون، شرکت پتروشیمی دالیان غرب اقیانوس آرام. شرکت پتروشیمی دالیان غرب اقیانوس آرام (که در ادامه با نام «غرب اقیانوس آرام» خوانده می‌شود)، یک شرکت پتروشیمی مشترک بین چین و فرانسه است که تحت مدیریت شرکت صنایع نفت و گاز چین قرار دارد. ظرفیت تصفیه نفت خام این شرکت ۱۰ میلیون تن در سال است. از سال ۱۹۹۶، این شرکت مدام از روش‌ها و تجربیات مدیریتی پیشرفته صنعت تصفیه نفت در کشورهای غربی الهام گرفته و آن‌ها را با شرایط کشور چین و دستاوردهای صنعت تصفیه نفت در چین تلفیق کرده است؛ در نتیجه، الگوهای مدیریتی و کسب‌وکاری ترکیبی از سبک‌های چینی و غربی شکل گرفته است. این مقاله، با تکیه بر بیش از ۱۰ سال تحقیق و عمل در حوزه غرب اقیانوس آرام، به بررسی راه‌هایی می‌پردازد که صنعت پالایش نفت می‌تواند از طریق ایجاد ساختارهای سازمانی مناسب برای اقتصاد بازار، الگوهای مدیریتی مبتنی بر بازار، و سازماندهی بهینه فعالیت‌ها با هدف کسب حداکثر سود، به این هدف دست یابد. ۱. ایجاد سیستم مدیریتی و عملیاتی که مطابق با قوانین بازار باشد و کارایی بالایی داشته باشد. برای اینکه شرکت‌های پالایش نفت بتوانند به طور واقعی به حداکثرسازی سود خود برسند، به نظر نویسنده، ابتدا باید الگوی مدیریتی مبتنی بر تولید را تغییر داد و به الگوی مدیریتی مبتنی بر فعالیت‌های تجاری رسید. گروه‌ها و شرکت‌های تولیدی نیاز مبرمی به ایجاد مراکز هدایتی دارند تا بتوانند مفهوم مدیریتی و عملیاتی مبتنی بر بازار و تولید را پیاده کنند و در نتیجه سود خود را به حداکثر برسانند. در زمینه بازطراحی فرآیندهای کسب‌وکار، باید از طریق ساختارها و مکانیسم‌های مناسب، تحقق این ایده‌ها تضمین شود تا جریان مناسبی از اطلاعات مربوط به مدیریت تولید و عملیات ایجاد گردد (به شکل‌های ۱ و ۲ مراجعه کنید). این روش، روش رایج شرکت‌های بزرگ تولید نفت در کشورهای غربی نیز هست. همان‌طور که از نامش پیداست، مرکز «ناوبری» راهنمای سازمان است و وظایف آن شامل پیش‌بینی بازار (تحلیل و پیش‌بینی وضعیت بازار در بلندمدت، کوتاه‌مدت و فعلی)، بهینه‌سازی طرح‌ها (استفاده از مدل‌های ریاضی برای ارزیابی کارآمد طرح‌ها و انتخاب بهترین گزینه)، تدوین برنامه‌ها (تهیه برنامه‌های سالانه، ماهانه و روزانه، تدوین دستورالعمل‌های تولید و تنظیمات لازم)، راهنمایی در خرید (خرید نفت خام ارزان‌تر) و هماهنگی فروش (تحقق انتظارات بازار و ارائه خدمات مناسب) می‌باشد. سه وظیفه اول، وظایف ضروری این مرکز هستند. وظیفه‌ی مرکز «ناوبری» در شرکت‌های تحت مالکیت این گروه، اجرا و هماهنگی است؛ همچنین می‌تواند برنامه‌ها را نیز دقیق‌تر کند. در بازار، اغلب با مشکل عدم تعادل بین عرضه و تقاضا روبرو هستیم؛ حتی گاهی پدیده‌های وحشت اجتماعی نیز به دلیل این عدم تعادل رخ می‌دهد. ریشه این مشکل، خطاهای پیش‌بینی‌کننده مدیران درباره بازار است؛ همچنین، آن‌ها فاقد توانایی واکنش سریع و توانایی سازگاری در تنظیم ساختار محصولات خود هستند. برای کارخانه‌های رفیناسیونی که از قبل ساخته شده‌اند، مسیر فرآوری مشخص است و هدف کار آن‌ها، تحلیل دقیق تغییرات تقاضا در بازارهای کوتاه‌مدت و آینده، استفاده بهینه از تجهیزات موجود، انتخاب بهترین نفت خام، تولید سریع محصولات رقابتی، و کسب بیشترین سود ممکن است ； برای کارخانه‌های جدید روغن‌کشی، لازم است ساختار تقاضا برای محصولات نهایی روغن در بازار آینده را پیش‌بینی کرد؛ همچنین باید روندهای تغییرات منابع نفت خام (مانند ذخایر شناسایی‌شده و ظرفیت تولید واقعی انواع نفت) نیز پیش‌بینی شود تا حداکثر سودآوری در آینده به دست آید. ۱.۱ تقویت پیش‌بینی بازارهای آینده: برای کارخانه‌های رفیناسیونی فعال در حوزه تجارت خارجی، به دلیل وجود تفاوت زمانی بین دو بازار، فعالیت‌های تولیدی و عملیاتی آن‌ها عمدتاً بر اساس پیش‌بینی‌های قبلی انجام می‌شود. البته، روش‌های کمکی را می‌توان از طریق تنظیمات محدود ساختاری نیز تنظیم کرد. یعنی اگر پیش‌بینی بازار نکنیم یا قضاوت درستی درباره بازار نداشته باشیم، تولید حتماً به صورت بی‌هدف خواهد بود؛ این امر منجر به عدم تعادل بین عرضه و تقاضا و در نتیجه بی‌ثباتی در بازار خواهد شد، و در نتیجه نمی‌توان به حداکثرسازی سودآوری شرکت دست یافت. بنابراین، تقویت پیش‌بینی‌های مربوط به بازار آینده، مهم‌تر از درک وضعیت بازار فعلی است. ۱.۲ افزایش توانایی پاسخگویی به شرایط بازار فعلی: بازار در حال تغییر مداوم است و هم شرکت‌های ساحلی و هم شرکت‌های داخلی، در محیطی قرار دارند که تقاضا در آن در حال تغییر است. بازار فعلی ممکن است تا حدی با بازار مورد انتظار تفاوت داشته باشد؛ بنابراین لازم است مکانیسم‌های پاسخ سریع در سطوح مختلف ایجاد شود تا تعادل عرضه و تقاضا در بازار برقرار گردد ； شرکت‌های نفتی و پتروشیمی باید مکانیسم‌های واکنش سریعی مانند برنامه‌ریزی لجستیک با هشدارهای بازار و تنظیم ظرفیت فرآوری ایجاد کنند؛ شرکت‌های تولیدی نیز باید مکانیسم‌های سریع برای تنظیم ساختار محصولات خود داشته باشند، و در تمام مراحل، مکانیسم‌های مناسبی برای تنظیم موجودی‌ها وجود داشته باشد تا از عدم تعادل بین عرضه و تقاضا جلوگیری شود. ۱.۳ ایجاد یک تیم قدرتمند بازاریابی: اطلاعات بازار و تحلیل‌ها و پیش‌بینی‌ها، منابع مهمی برای توسعه استراتژیک، بازسازی، برنامه‌ریزی‌های بلندمدت و کوتاه‌مدت سازمان‌ها هستند. فقدان پیش‌بینی، تحقیق و ارزیابی درباره بازارهای آینده، باعث می‌شود سرمایه‌گذاری‌ها و برنامه‌ریزی‌های شرکت‌ها بدون هدف و بی‌سو باشد. پیش‌بینی با استفاده از فناوری پیشرفته و تجهیزات کامل، مهم‌تر از درک وضعیت فعلی بازار است. ۱.۲ افزایش توانایی پاسخگویی به شرایط بازار فعلی: بازار در حال تغییر مداوم است و هم شرکت‌های ساحلی و هم شرکت‌های داخلی، در محیطی قرار دارند که تقاضا در آن در حال تغییر است. بازار فعلی ممکن است تا حدی با بازار مورد انتظار تفاوت داشته باشد؛ بنابراین لازم است مکانیسم‌های پاسخ سریع در سطوح مختلف ایجاد شود تا تعادل عرضه و تقاضا در بازار برقرار گردد ； شرکت‌های نفتی و پتروشیمی باید مکانیسم‌های واکنش سریعی مانند برنامه‌ریزی لجستیک با هشدارهای بازار و تنظیم ظرفیت فرآوری ایجاد کنند؛ شرکت‌های تولیدی نیز باید مکانیسم‌های سریع برای تنظیم ساختار محصولات خود داشته باشند، و در تمام مراحل، مکانیسم‌های مناسبی برای تنظیم موجودی‌ها وجود داشته باشد تا از عدم تعادل بین عرضه و تقاضا جلوگیری شود. ۱.۳ ایجاد یک تیم قدرتمند بازاریابی: اطلاعات بازار و تحلیل‌ها و پیش‌بینی‌ها، منابع مهمی برای توسعه استراتژیک، بازسازی، برنامه‌ریزی‌های بلندمدت و کوتاه‌مدت سازمان‌ها هستند. فقدان پیش‌بینی، تحقیق و ارزیابی درباره بازارهای آینده، باعث می‌شود سرمایه‌گذاری‌ها و برنامه‌ریزی‌های شرکت‌ها بدون هدف و بی‌سو باشد. یک کارخانه فرآوری نفت با فناوری پیشرفته و تجهیزات کامل، ممکن است به دلیل قضاوت نادرست از وضعیت بازار، تولید خود را از نیازهای بازار منحرف کند؛ همچنین، عدم مناسب بودن تجهیزات و انتخاب نفت خام مناسب، می‌تواند باعث کاهش رقابت‌پذیری این شرکت شود ； به همین ترتیب، یک برنامه فرآوری که از نظر تئوری بسیار علمی و دقیق به نظر می‌رسد، در صورت عدم وجود ارزیابی دقیق از بازار، قادر به رقابت نخواهد بود. بنابراین، درون سازمان‌ها ضروری است که در یک «مرکز ناوبری»، تیمی از متخصصان با آگاهی بازاری قوی و صلاحیت‌های بالا تشکیل شود؛ این تیم باید بتواند اطلاعات را به‌موقع و با کارایی جمع‌آوری کند و پس از انتخاب، آن‌ها را در اختیار مدیران برای تصمیم‌گیری قرار دهد تا بتواند راهنمایی‌های لازم برای تعیین قیمت محصولات فراهم کند. ۱.۴ بهبود روش‌های جمع‌آوری اطلاعات: دوران کنونی، دورانی پر از اطلاعات است؛ رویدادهای مهمی که در هر گوشه‌ای از جهان رخ می‌دهند، می‌توانند بلافاصله در سراسر جهان منتشر شوند. رویدادهای مرتبط با نفت، طبیعتاً بر قیمت نفت و همچنین قیمت محصولات مشتق‌شده از نفت تأثیر می‌گذارند. به دلیل وابستگی شدید بخش‌های مختلف جامعه به یکدیگر، رویدادهایی که ظاهراً ارتباطی با نفت ندارند نیز تا حدی بر قیمت نفت و محصولات مشتق شده از آن تأثیر می‌گذارند. بنابراین، شرکت‌های مدرن باید از ابزارهای پیشرفته ارتباطی به خوبی استفاده کنند و از طریق راه‌های مختلف (مانند خرید یا ایجاد همکاری‌هایی برای اشتراک‌گذاری اطلاعات)، اطلاعات لازم را کسب کنند. ۱.۵ ایجاد ساختار سازمانی با واکنش سریع، فرآیندهای کاری کوتاه و بهره‌وری بالا برای تضمین اجرای مؤثر استراتژی‌های تولید و عملیاتی شرکت، ابتدا باید از طریق ساختار سازمانی تضمین لازم فراهم شود و یک تیم مدیریتی با کیفیت خوب، واکنش سریع به بازار، مهارت در انجام فرآیندهای کاری و بهره‌وری بالا تشکیل گردد. دانشگاه دالیان شی‌تای* با الهام گرفتن از تجربیات سهامداران خارجی، قابلیت «ناوبری» را تقویت کرده و فعالیت‌هایی مانند برنامه‌ریزی تولید، ترکیب نفت‌ها، خرید نفت خام، فروش محصولات، اطلاعات بازار، برنامه‌ریزی حمل‌ونقل و تحلیل عملکرد را در یک بخش مدیریتی یکپارچه کرده است. در این چارچوب، تیم برنامه‌ریزی به «تیم ناوبری» واقعی شرکت تبدیل می‌شود؛ اطلاعات بازار نفت خام، اطلاعات بازار محصولات نفتی، اطلاعات بازار حمل‌ونقل و همچنین اطلاعات مربوط به فرآیندهای تولید در داخل شرکت (از طریق سیستم اداری OA)، به طور کارآمد به این تیم منتقل می‌گردد. تیم ناوبری با استفاده از ابزارهای مدل‌سازی خطی مانند PIMS و ORION، و با هدف حداکثرسازی بازدهی، برنامه‌های روزانه مربوط به تولید، فرآوری، خرید و فروش را تدوین و اجرا می‌کند. این ساختار سازمانی، مشکلاتی مانند جریان آهسته اطلاعات بین بخش‌های کسب‌وکار، محدودیت‌های متقابل، عملکرد مستقل هر بخش و عدم وضوح اهداف بازار را برطرف کرده است؛ تجربه نشان داده که اثربخشی آن خوب است. مرکز «هدایت» گروه فرانسوی TOTAL به چند گروه تقسیم شده است؛ هر گروه مسئول هدایت ۲ تا ۳ کارخانه رفیناسیون است. این مرکز با هدف حداکثرسازی سود گروه فعالیت می‌کند و اطلاعات بین گروه‌های مختلف به طور گسترده در اختیار یکدیگر قرار می‌گیرد. کارخانه‌های رفیناسیون نیز عمدتاً مسئولیت اجرای فعالیت‌ها و کنترل هزینه‌ها را بر عهده دارند. ۲. با هدف افزایش نسبت کیفیت به قیمت نفت خام، کنترل هزینه‌های آن ضروری است. هزینه‌های نفت خام بیش از ۹۰ درصد از کل هزینه‌های کارخانه‌های تصفیه نفت را تشکیل می‌دهد؛ بنابراین مورد توجه ویژه‌ای قرار می‌گیرد. کارخانه‌هایی که نفت خام وارداتی را پردازش می‌کنند، به دلیل وجود منابع تأمین متنوع‌تر، معمولاً گزینه‌های بیشتری دارند؛ اما فرآیند حمل و نقل نیز پیچیده‌تر است. بنابراین، کاهش هزینه‌های خرید نفت خام امری بسیار مهم است. ۲.۱ تأمین نفت خام با ترکیب قراردادهای آتی و نفت فیزیکی هدف‌گذاری شده است؛ تأمین نفت خام هم نیازمند منابع پایدار نفتی و هم قیمت‌های رقابتی برای نفت خام است. تجربیات کشورهای خارجی نشان می‌دهد که خرید نفت خام قراردادی می‌تواند به خوبی مشکل تأمین پایدار را حل کند، در حالی که نفت خام فوری فرصت‌های بازاری را برای ما فراهم می‌کند؛ این امر به تنظیم ساختار محصولات و بار کاری، بهبود برنامه‌های فرآوری در پالایشگاه‌ها و ایجاد واکنش سریع در بازار کمک می‌کند. کنترل نسبت قراردادهای آتی به کالاهای فیزیکی، بسته به ارزیابی عواملی مانند در دسترس بودن منابع پیش‌بینی‌شده، تغییرات رابطه عرضه و تقاضا، وضعیت بازار کالاهای فیزیکی، و همچنین تفاوت‌های مربوط به روش‌های مدیریتی، متفاوت است. در روغن‌کشی‌های غربی، نسبت قراردادهای آتی نفت خام معمولاً حدود ۶۰ درصد است. از آنجایی که قراردادهای آتی نوعی منبع محسوب می‌شوند و قیمت آن‌ها قیمت رسمی (یعنی OSP) است، هنگام تعیین نسبت مربوط به آن‌ها، لازم است یک ارزیابی اولیه از وضعیت عرضه در آینده انجام شود. هنگامی که عرضه نفت خام نسبتاً محدود باشد و قیمت‌ها در حال افزایش باشد، نسبت قراردادهای آتی باید کمی بالاتر باشد؛ و برعکس. ۲.۲ استفاده بهینه از روش‌های قیمت‌گذاری نوع نفت در هر منطقه منابع، برای کاهش ریسک‌های مربوط به قیمت نفت خام. نفت خامی که در آینده وارد چین خواهد شد، علاوه بر نفت خام روسیه از منطقه شمال‌شرقی و نفت خام قزاقستان از منطقه شمال‌غربی که از طریق لوله‌کشی زمینی وارد می‌شود، عمدتاً از طریق دریا از خاور دور، خاورمیانه، غرب آفریقا و آمریکا وارد خواهد شد. نفت خام خاور دور شامل نفت خام منطقه آسیای جنوب شرقی که بر اساس قیمت نفت برنت یا قیمت رسمی اندونزی محاسبه می‌شود، نفت خام استرالیا و نفت خام روسیه که بر اساس قیمت دبی تعیین می‌گردد، می‌باشد؛ مدت زمان حمل و نقل این نفت‌ها بین ۴ روز تا ۲ هفته متغیر است ； نفت خام خاورمیانه عمدتاً بر اساس قیمت نفت خام دبی و عمان تعیین می‌شود و زمان حمل و نقل آن حدود ۳ هفته است ； نفت خام غرب آفریقا عمدتاً از نفت خام برنت به عنوان قیمت پایه استفاده می‌کند و زمان حمل و نقل آن حدود ۵ هفته است ； به دلیل محدودیت‌های کانال سوئز، نفت خام شمال آفریقا معمولاً از طریق کشتی‌های VLCC و از مسیر دور تنگه هورن در آفریقای جنوبی حمل می‌شود؛ مدت زمان حمل و نقل حدود ۷ هفته است که نسبت به مسیرهای دیگر، فاصله بیشتری را در بر می‌گیرد و هزینه حمل و نقل نیز بالاتر است ； نفت خام آمریکای جنوبی معمولاً با استفاده از نرخ WTI به عنوان قیمت پایه محاسبه می‌شود؛ زمان حمل و نقل آن حدود ۶ تا ۷ هفته است. به دلیل افزایش سریع عرضه نفت خام در داخل ایالات متحده، واردات کاهش یافته است؛ بنابراین برخی از تولیدکنندگان نفت خام آمریکای جنوبی به دنبال بازارهای جدیدی برای فروش محصولات خود هستند، به‌ویژه کشورهایی مانند هند، سنگاپور و چین. همچنین می‌توان از نرخ نفت خام برنت نیز به عنوان قیمت پایه استفاده کرد؛ روش فروش نیز در این صورت انعطاف‌پذیرتر خواهد بود. دوره‌های قیمت‌گذاری نوع نفت در مناطق مختلف نفتی نیز تفاوت‌های قابل توجهی دارد؛ برای مثال، نفت خام منطقه خلیج فارس معمولاً بر اساس میانگین قیمت ماهانه دبی/عمان قیمت‌گذاری می‌شود، در حالی که نفت خام آفریقا که بر اساس نرخ برنت قیمت‌گذاری می‌شود، معمولاً بر اساس میانگین قیمت پنج روز مربوط به زمان بارگیری، محاسبه می‌گردد. نوسانات شدید قیمت نفت، بدون شک، خطرات قیمتی را برای شرکت‌های فرآوری‌کننده به همراه خواهد داشت. به عنوان مثال، در خرید نفت خام کم‌گوگرد، برای نفت خام کم‌گوگردی که در ماه M تحویل داده می‌شود، می‌توان از نفت روسی با قیمت‌گذاری دبی یا نفت جنوب شرق آسیا با قیمت‌گذاری برنت برای تحویل در همان ماه استفاده کرد؛ همچنین می‌توان از نفت غرب آفریقا/شمال دریای شمال با قیمت‌گذاری برنت برای تحویل در ماه M+1 خریداری کرد، یا از نفت آمریکای جنوبی یا شمال آفریقا با قیمت‌گذاری WTI یا برنت برای تحویل در ماه M+2. یعنی: در یک بازه زمانی تحویل یکسان، می‌توان از انواع مختلف نفت با دوره‌های قیمت‌گذاری و معیارهای قیمت‌گذاری متفاوت خریداری کرد؛ اما نوسانات قیمت نفت باعث تغییرات زیادی در تفاوت قیمت‌ها می‌شود. این امر خطرات زیادی برای کارخانه‌های تصفیه نفت در خرید نوع نفتی با بهترین نسبت کیفیت به قیمت ایجاد می‌کند و این موضوع همواره یکی از چالش‌های کارخانه‌های تصفیه نفت در خرید نفت خام بوده است. در این راستا، پالایشگاه‌ها می‌توانند اقداماتی مانند حفظ ارزش تفاوت قیمت بین نفت خام استاندارد مانند برنت و دبی، و همچنین تغییر زمان محاسبه قیمت نفت خام را به کار ببرند تا بتوانند استانداردها و بازه‌های زمانی محاسبه قیمت را تغییر دهند؛ به این ترتیب، ریسک نوسانات قیمتی ناشی از عواملی مانند تفاوت زمان حمل و نقل، کاهش خواهد یافت. البته برای این کار، نیاز به قضاوت و درک اولیه‌ای از قیمت کلی نفت خام و روند تفاوت قیمت‌های نفت خام استاندارد نیز وجود دارد. ۲.۳ درک عرضه و تقاضا در بازار حمل‌ونقل، کاهش هزینه‌های حمل‌ونقل: هزینه‌های حمل‌ونقل بخشی غیرقابل نادیده گرفتن از هزینه‌های نفت خام است؛ بهینه‌سازی مناسب فرآیندهای لجستیکی و درک قوانین و زمان‌بندی‌های بازار حمل‌ونقل، کلید کاهش هزینه‌های حمل‌ونقل است. صنعت حمل‌ونقل کشتی‌های نفتی، یک بازار نسبتاً بالغ است؛ از طریق انجمن‌های حمل‌ونقل، مالکان کشتی‌ها و شرکت‌های کارگزاری، می‌توان وضعیت فعلی و روندهای توسعه کشتی‌های نفتی در سطح جهان را درک کرد. به‌ویژه، می‌توان ظرفیت کلی کشتی‌های مختلف را مشخص کرد و با توجه به تغییرات در حجم حمل‌ونقل نفت خام و محصولات نفتی و جهت‌های تجاری، تعادل عرضه و تقاضا را پیش‌بینی کرد. در سفرهای دریایی خاص، می‌توان از طریق راهکارهای فوق، از وضعیت ظرفیت کشتی‌های قابل استفاده برای حمل و نقل، وضعیت کشتی‌ها، توزیع دوره‌های اجاره و بارگیری، و ریتم معاملات بازار مطلع شد؛ تا بتوان استراتژی مناسبی برای اجاره کشتی‌ها تدوین کرد. به دلیل نیازهای فصلی، عرضه و مسیر تخلیه نفت خام تغییر خواهد کرد ； آب و هوا بر سرعت حرکت کشتی تأثیر می‌گذارد ； عوامل سیاسی ممکن است عرضه و مسیر نفت خام را تغییر دهند. بدون شک، این عوامل در نهایت بر تعادل ظرفیت حمل‌ونقل و شاخص هزینه‌های حمل‌ونقل تأثیر خواهند گذاشت؛ بررسی الگوهای این تغییرات می‌تواند به بهبود توانایی کنترل بازار کمک کند. برای کنترل مؤثر هزینه‌های حمل و نقل نفت خام، ترکیب «اجاره بلندمدت» (اجاره بر اساس مدت زمان) و «اجاره بر اساس سفر» (اجاره بر اساس تعداد سفرها) گزینه‌ای مناسب است؛ موفقیت این روش به دقت تحلیل و پیش‌بینی بازار و سطح عملکرد بستگی دارد. “«اجاره بلندمدت» می‌تواند به اهداف مدیریت هزینه‌های مورد نظر دست یابد، اما ریسک قیمتی وجود دارد ； “«اجاره بر اساس مسافت» همواره نشان‌دهنده تغییرات بازار حمل‌ونقل است و عدم قطعیت در قیمت‌ها نیز وجود دارد. بنابراین، با در نظر گرفتن مزایا و معایب، ترکیب هر دو راهکار مناسبی خواهد بود. علاوه بر این، در این صنعت روش همکاری دیگری نیز وجود دارد که شامل امضای قرارداد اجاره (COA) با مالکان کشتی‌هاست؛ یعنی مستأجر در یک بازه زمانی مشخص، تعداد کانتینرها و ظرفیت حمل و نقل را با مالک کشتی تعهد می‌دهد، و مالک کشتی معمولاً بر اساس سطح قیمت‌های بازار در آن زمان، تخفیفی اعمال می‌کند. صاحبان کشتی‌ها از طریق این روش، سهم خود از بازار را تضمین می‌کنند؛ در حالی که مستأجران می‌توانند تا حدی ظرفیت حمل و نقل را پایدار نگه دارند و هزینه‌های حمل و نقل را کاهش دهند. بنابراین، انتخاب صاحبان کشتی‌هایی با وضعیت خوب و مدیریت بهتر برای امضای سند COA، روشی مطمئن برای کنترل هزینه‌های حمل و نقل نفت خام است. ۲.۴ فراهم کردن شرایط لازم برای استفاده از کشتی‌های VLCC در حمل و نقل؛ با افزایش مقیاس حمل و نقل توسط هر کشتی، هزینه حمل نفت خام به ازای هر واحد کاهش می‌یابد. اما در عین حال، ظرفیت مخازن نفت خام تأمین‌کنندگان نفت خام و کارخانه‌های پالایش نفت باید افزایش یابد؛ نوسانات میزان ذخایر نفت خام نیز بیشتر خواهد شد و سرمایه لازم برای خرید نفت خام نیز افزایش خواهد یافت. برای مثال، در یک کارخانه رفت‌وآمد نفت با ظرفیت پردازش ۳۰ هزار تن در روز، که میزان ذخیره نفت خام آن به طور متوسط ۳۰۰ هزار تن است، از روش‌های SUEZMAX و VLCC برای حمل و نقل استفاده می‌شود؛ تغییرات میزان ذخیره در شکل ۳ نشان داده شده است. بنابراین، اقتصادی بودن انتخاب SUEZMAX و VLCC باید بر اساس مقیاس فرآوری پالایشگاه، تفاوت شاخص هزینه حمل‌ونقل دو نوع کشتی و شرایط بندر تعیین شود. برای بهره‌برداری کامل از مزایای حمل و نقل با کشتی‌های VLCC، می‌توان از روش‌های زیر استفاده کرد: ① بارگیری در یک بندر و تخلیه در همان بندر ； ②بارگیری در یک بندر، تخلیه در دو بندر ； ③بارگیری در دو بندر و تخلیه در یک بندر ； ④بارگیری در دو بندر، تخلیه در دو بندر ； ⑤دو کارخانه روغن‌سازی برای ساخت مشترک همکاری می‌کنند ； ⑥VLCC حمل و نقل در مسافت‌های طولانی را انجام داده و سپس قایق‌های کوچک تحویل را در مسافت‌های کوتاه انجام می‌دهند. مطلوب‌ترین روش حمل و نقل، بسته به شرایط زمانی و مکانی، متفاوت است. شرکت دالیان شی‌تای به طور فعال با کارخانه‌های روغن‌سازی همسایه، ارتباطات اطلاعاتی را تقویت کرده و فرصت‌های همکاری را ایجاد می‌کند. این شرکت با توجه به تفاوت‌های هزینه حمل و نقل بین انواع کشتی‌ها، و همچنین عواملی مانند بنادر بارگیری و تخلیه، زمان بارگیری و تحویل کالا، روش‌های حمل و نقل را بهینه ساخته است؛ در نتیجه، در کنترل موجودی مناسب و کاهش هزینه‌های حمل و نقل، نتایج خوبی کسب شده است. ۲.۵ افزایش متوسط توانایی فرآوری نفت خام حاوی گوگرد و اسید. همان‌طور که پیش‌تر ذکر شد، رابطه عرضه و تقاضا یکی از عوامل اصلی تعیین قیمت نفت است. برای فرآوری نفت خام کم‌گوگرد، فناوری‌های سنتی روغن‌کشی قادر به برآورده کردن الزامات هستند. اما برای فرآوری نفت خام با محتوای گوگرد بالا، در حال حاضر عمدتاً از روش هیدروژناسیون یا روش کک‌سازی و تولید کک استفاده می‌شود. در مقایسه با فرآوری نفت خام کم‌گوگرد، فرآیند فرآوری نفت خام پرگوگرد دارای مسیر فنی طولانی‌تر، سرمایه‌گذاری بیشتر و هزینه‌های فرآوری بالاتری است. هنگام انتخاب مسیر فرآوری برای یک رآکتور نفت‌شویی جدید، باید به هزینه‌های فرآوری و تفاوت‌های ساختار محصولات آن‌ها توجه کرد. همچنین، باید تفاوت قیمتی بین نفت خام با میزان گوگرد بالا و پایین، بر اساس سطح قیمت پایه نفت خام، مشخص شود. اگر تفاوت قیمتی در بازار برای نفت خام با میزان گوگرد بالا و پایین بالاتر از این مقدار باشد، آنگاه رآکتورهای نفت‌شویی که نفت خام با گوگرد بالا را فرآوری می‌کنند، رقابتی‌تر خواهند بود. برای مدت طولانی، قیمت نفت خام با محتوای گوگرد بالا، جذاب‌تر از نفت خام با محتوای گوگرد پایین بوده است؛ ظرفیت تولید و فرآوری نفت خام با محتوای گوگرد بالا، توجه افراد را به خود جلب کرده است. شرکت‌های تصفیه نفت ساحلی چین نیز در حال توسعه یا بهبود توانایی‌های خود برای تصفیه نفت خام با محتوای گوگرد بالا هستند. نویسنده معتقد است که در آینده نزدیک، با افزایش توانایی جهان در فرآوری نفت خام حاوی گوگرد، شکاف قیمتی بین نفت خام با گوگرد بالا و پایین به طور قابل توجهی کاهش خواهد یافت. با توجه به اینکه فرآوری نفت خام حاوی گوگرد نیازمند سرمایه‌گذاری هنگفتی است و با توجه به کارایی کارخانه‌های روغن‌سازی، برای جلوگیری از سرمایه‌گذاری‌های بی‌هدف، پیشنهاد می‌شود میزان ظرفیت فرآوری نفت خام حاوی گوگرد کنترل شود؛ اندازه این ظرفیت ابتدا باید مطابق با **استراتژی انرژی** و سپس مطابق با قوانین بازار باشد. در ظرفیت‌های جدید تولید نفت خام در سطح جهان، سهم نفت خام حاوی اسید افزایش یافته است. چالش در فرآوری نفت خام اسیدی، وزن زیاد نفت و ناخالصی‌های اسیدی آن است که باعث خوردگی شدید تجهیزات می‌شوند و فرآوری آن را دشوار می‌کند. در حال حاضر، کارخانه‌های فرآوری نفت خام حاوی اسید در چین محدود هستند و به طور کلی از امکانات لازم برای فرآوری بی‌بهره‌اند. در سال‌های اخیر، قیمت نفت خام حاوی اسید نیز بیش از ۱۰ دلار در هر بشکه، نسبت به انواع نفتی با شاخص‌های کیفی مشابه، پایین‌تر بوده است. چه از منظر استراتژی منابع و چه از منظر افزایش سودآوری کارخانه‌های تصفیه نفت، این موضوع سزاوار توجه ویژه‌ای است تا بتوان در بازار پیشی گرفت. ۲.۶ استفاده بهینه از تفاوت قیمت‌های نفت خام با کیفیت‌های مختلف: با رشد بازار مصرف نفت خام جهانی، کاهش منابع نفت خام و کشف منابع جدید، وضعیت عرضه در بازار نفت خام مدام در حال تغییر است. ظرفیت تولید نفت خام سنتی که فرآوری آن آسان است، در حال کاهش است؛ در حالی که ظرفیت تولید نفت خام سنگین حاوی گوگرد و اسید، در حال افزایش است. قیمت‌های مختلف نفت خام، در اثر تغییرات در ظرفیت تولید و تقاضا، مدام در حال نوسان هستند. در ۱۰ سال گذشته، تغییرات قیمت نفت خام با میزان گوگرد بالا و پایین و همچنین نفت خام سبک و سنگین در شکل‌های ۴ و ۵ نشان داده شده است. در شکل ۴، «تاپیس» و «میناس» دو نمونه از نفت‌های خام سبک و سنگین با میزان گوگرد پایین در آسیا هستند؛ برای مقایسه دقیق‌تر نفت‌های خام با میزان گوگرد بالا و پایین، ما از ترکیب ۵۰٪ نفت دبی و ۵۰٪ نفت عمان، یک نوع نفت با میزان گوگرد متوسط تهیه کردیم؛ همچنین از ترکیب ۵۰٪ نفت تاپیس و ۵۰٪ نفت میناس، یک نوع نفت با میزان گوگرد پایین تهیه کردیم. شاخص API این دو نوع نفت جدید با گوگرد بالا و پایین تقریباً یکسان است، درصد بازیابی فرآورده‌ها نیز تقریباً یکسان است؛ تنها تفاوت قابل توجه در میزان گوگرد آن‌ها وجود دارد). به دلیل رشد سریع تقاضای جهان برای محصولات نفتی فرآوری‌شده، ظرفیت فرآوری شرکت‌های نفتی که پیش‌تر عمدتاً به فرآوری نفت با گوگرد کم می‌پرداختند، دیگر برای پاسخگویی به این تقاضا کافی نبود. این امر شرکت‌ها را مجبور کرد تا ظرفیت فرآوری خود را گسترش دهند و در عین حال تقاضا برای نفت خام نیز افزایش یابد. همچنین، کشف‌های جدید نفت خام کم‌گوگرد و ظرفیت تولید آن به نظر می‌رسد سال به سال در حال کاهش است؛ ظرفیت‌های تولید جدید نفت خام عمدتاً مربوط به نفت خام حاوی گوگرد و اسید است. رشد سریع تقاضا برای نفت خام، باعث افزایش قیمت‌های آن شده است. همان‌طور که از شکل ۴ مشخص است، در طول افزایش قیمت نفت، تفاوت قیمت نفت خام سبک کم‌گوگرد و نفت خام سنگین، روند کاهشی دارد. همان‌طور که از شکل ۵ مشخص است، در طول افزایش قیمت نفت، تفاوت قیمت نفت‌های خام با میزان گوگرد بالا و پایین، به طور کلی روند صعودی دارد؛ اما میزان افزایش هر یک از آن‌ها متناسب نیست. کارخانه‌های تصفیه نفت باید از این فرصت استفاده کنند تا توانایی خود را در پاسخگویی به بازار نفت خام ارتقا دهند. ۲.۷ کارخانه‌های روغن‌سازی که قابلیت فرآوری نفت خام حاوی گوگرد را دارند، باید انعطاف‌پذیری لازم را نیز داشته باشند؛ کارخانه‌های روغن‌سازی که چنین قابلیتی را دارند، معمولاً می‌توانند نفت خام کم‌گوگرد را نیز فرآوری کنند. از آنجایی که سرمایه‌گذاری در تجهیزات ثابت انجام شده است، هنگام مقایسه کارایی نفت خام با محتوای گوگرد بالا و پایین، تنها هزینه‌های عملیاتی کارخانه (یعنی هزینه‌های فرآوری نقدی) و تفاوت‌های ساختار محصولات در نظر گرفته می‌شود. به همین منظور، باید از انعطاف‌پذیری کارخانه‌های رفت‌وآمد نفت، متناسب با تغییرات بازار، به طور کامل استفاده کرد. ۳. بهره‌برداری از رویکرد بازارمحور برای بهینه‌سازی فرآیندهای تولید؛ اتصال کامل بازار نفت چین به بازارهای جهانی، یک روند اجتناب‌ناپذیر است. در حال حاضر، بازارهای سوخت نفتی، آسفالت و گاز مایع کاملاً به سیستم بین‌المللی متصل شده‌اند و هر سال همچنان نیازی به واردات مقادیر مشخصی از این محصولات وجود دارد ； قیمت محصولات نفتی فرآوری‌شده (بنزین، کرووسین و دیزل) و سهمیه‌های واردات و صادرات همچنان تحت **کنترل** هستند ； هنوز ناهماهنگی ساختاری بین ساختار محصولات پالایشگاه‌ها و تقاضای داخلی وجود دارد. با عمیق‌تر شدن یکپارچه‌سازی بازارهای جهانی، الگوهای رقابتی جدیدی شکل گرفته‌اند. استراتژی کلی کارخانه‌های تصفیه نفت داخلی باید این باشد که «بر پایه داخلی قدرت گیرند و به سمت بازارهای بین‌المللی گام بردارند»؛ یعنی هرچه زودتر ساختار خود را تغییر دهند، بازار داخلی را به طور کامل تصرف کنند و جایگاه خود را در بازارهای بین‌المللی تقویت نمایند. تصرف بازار داخلی باید اولویت اصلی ما باشد. برای دستیابی به این هدف، ابتدا لازم است نگرش «استخراج تمامی منافع» را تغییر دهیم و واقعاً بر مبنای بازار عمل کنیم؛ یعنی تأمین نیازهای بازار را در اولویت قرار دهیم و به تنظیم بلندمدت و فوری ساختار محصولات توجه کنیم. ۳.۱ تثبیت ایده‌ی «هیچ نفت خام بهتری وجود ندارد، فقط نفت خام ارزان‌تر وجود دارد». رابطه‌ی عرضه و تقاضا، عامل اصلی کنترل قیمت نفت خام است. به دلیل عدم تطابق بین ظرفیت‌های فعلی رفتار نفت، فرآیندهای پردازش و ساختار ظرفیت تولید نفت خام، همچنین اختلافات در پیش‌بینی‌های مدیران صنعت رفتار نفت نسبت به بازار، قیمت و ارزش انواع مختلف نفت خام از یکدیگر متفاوت می‌شود؛ این امر منجر به مشکل کیفیت-قیمت نفت خام می‌گردد. برای مدت طولانی، در کشور بیشتر به این موضوع توجه شده است که راکتورهای پالایش نفت چه نوع نفت خامی را می‌توانند پالایش کنند؛ سپس به طور هدفمند، همان نوع نفت خام خریداری می‌شود تا نفت خام با توانایی‌های راکتورهای پالایش سازگار شود. در نتیجه، اغلب قیمت نفت خام مناسب نبوده و کارایی اقتصادی آن پایین است. در مقابل، روغن‌کشی‌های غربی ابتدا به نسبت قیمت و کیفیت نفت خام توجه می‌کنند و به این فکر می‌کنند که برای پردازش نوع خاصی از نفت خام، چه اقدامات فنی لازمی باید انجام شود تا حداکثر سود حاصل گردد. برای کارخانه‌های رفیناسیون، بهترین نفت خام، همان نفت خام ارزان‌قیمت است؛ این دیدگاه کارخانه‌های رفیناسیون غربی شایسته تقلید و پذیرش است. ۳.۲ درک صحیح مفاهیم «امنیت، پایداری، بقا، کارایی کامل و کیفیت بالا» در کارخانه‌های روغن‌سازی؛ راه‌اندازی و توقف مناسب تجهیزات. به نظر نویسنده، «امنیت، پایداری، بقا، کارایی کامل و کیفیت بالا» نشانه‌هایی از سطح مدیریت کارخانه‌های روغن‌سازی هستند؛ اما هنوز عناصر زیادی از اقتصاد برنامه‌ریزی‌شده در آن‌ها وجود دارد. در شرایط اقتصاد بازار، باید به دنبال «امنیت، پایداری و کیفیت بالا» بود. عملکرد «امن و پایدار» نیروگاه‌های تصفیه نفت، تضمین اساسی برای دستیابی به منافع اقتصادی و اجتماعی است؛ در حالی که بهینه‌سازی عملکرد، راه مؤثری برای حداکثرسازی این منافع محسوب می‌شود. بازار در حال تغییر مداوم است و صنعت تقطیر، به عنوان یک حلقه میانی در زنجیره تولید، باید مبتنی بر نیازهای بازار عمل کند؛ بار کاری واحدهای مختلف باید به شکل مناسبی تنظیم شود و فعال یا غیرفعال شدن این واحدها بر اساس تقاضا تصمیم‌گیری شود. تلاش برای دستیابی به «بار کاری کامل و دوره‌های طولانی» مخالف قوانین بازار است. راه‌اندازی و توقف دستگاه باید همواره مبتنی بر شرایط بازار و با هدف کسب سود باشد. به عنوان مثال، نفت خام را می‌توان از طریق بازسازی به بنزین با اکتان بالا تبدیل کرد و همچنین مواد شیمیایی مانند آروماتیک‌ها تولید نمود؛ در عین حال، هیدروژن نیز تأمین می‌شود. اگر هدف اصلی تولید بنزین با اکتان بالا باشد، میزان تفاوت قیمت بنزین و نفت خام برای کسب سود، عمدتاً به استفاده از هیدروژن و نفت خام سبک بستگی دارد. به همین ترتیب، اجزای گاز مایع را می‌توان از طریق آلکیلاسیون و استفاده از دستگاه‌های MTBE به بنزین تبدیل کرد. اینکه آیا دستگاه می‌تواند سودآور باشد یا خیر، ثابت نیست؛ بنابراین بخش «ناوبری» باید به طور مداوم پیش‌بینی کند، استدلال‌های لازم را ارائه دهد و در زمان مناسب، فعالیت یا غیرفعال شدن دستگاه را تنظیم کند. اما تلاش برای داشتن دستگاهی با توانایی کارکرد در «چرخه‌های طولانی»، با افزایش مدت زمان فعالیت و کاهش توقفات برای تعمیرات گسترده، هم می‌تواند هزینه‌های تعمیرات را کاهش دهد و هم ظرفیت تولید را افزایش دهد. پس از سال‌ها تلاش، واحد کاتالیزیک نفت سنگین دالیان شی‌تای موفق شده است تا به معنای واقعی کلمه، هر سه سال یکبار و واحد خود را نیز هر چهار سال یکبار تعمیر کند؛ این روش در سطح بالایی قرار دارد و فاصله آن را با کارخانه‌های رفت‌وآمد غربی کاهش داده است. ۳.۳ در ساختاربندی، ابتدا باید به فرآوری سطحی توجه کرد. برای مدت‌ها، با توجه به کمبود منابع نفت خام در کشورمان و وابستگی روزافزون به واردات، شرکت‌های بزرگ صنعت پالایش نفت مانند «چین پترولیوم» و «چین پتروکیمیا»، هدف خود را استفاده حداکثری از نفت خام قرار داده‌اند؛ زیرا آن‌ها معتقدند که درصد بالای نفت سبک تولید شده، نشانه‌ای از استفاده کارآمد از نفت خام است. بنابراین، نرخ دریافت روغن‌های سبک در کارخانه‌های تقطیر نیز به عنوان یک شاخص برای سنجش سطح فناوری و مدیریت تولید، هنوز در ذهن بسیاری از افراد جایگاه عمیقی دارد؛ این امر در نهایت منجر به واگذاری بازار سوخت‌ها و اسفالت به شرکت‌های خارجی شده است. در سال‌های اخیر، این وضعیت تغییر کرده است. در واقع، تولید بیشتر سوخت نفتی و آسفالت می‌تواند فرآیند فرآوری را کوتاه کند؛ همچنین نفت خام می‌تواند چگال‌تر باشد و هزینه‌های فرآوری و هزینه‌های مربوط به نفت خام نسبتاً پایین‌تر خواهد بود. اما نمی‌توان قیمت سوخت را به صورت ساده و جداگانه بررسی کرد؛ خود قیمت سوخت دارای قوانین بازاری منطقی است. بسیاری از کارخانه‌های تصفیه نفت در خارج از کشور از این الگوی فرآیندی استفاده می‌کنند؛ به عنوان مثال، کارخانه تصفیه نفت SK در کره جنوبی که مقیاس بزرگی دارد (حدود ۴۰ میلیون تن در سال)، بازدهی سوخت تولید شده در آن ۲۵ درصد است. این کارخانه علاوه بر تأمین بازار داخلی، مقدار زیادی از سوخت تولید شده را نیز صادر می‌کند. ما ملزمیم الگوهای فکری سنتی خود را تغییر دهیم، الگوهای جدیدی برای پردازش امتحان کنیم، عمق مناسبی برای پردازش انتخاب کنیم و بازار خود را بازپس گیریم. ۴. با هدف افزایش ارزش محصول، کیفیت بازار را به طور مداوم بهبود بخشید. بازار، پایه و اساس بقای شرکت‌هاست و کیفیت بازار، شرط اصلی موفقیت یا شکست آن‌ها محسوب می‌شود. از دید بلندمدت، بازار محصولات نفتی فرآوری‌شده در چین همچنان دارای پتانسیل بالایی برای تقاضا است و نیاز به افزایش ظرفیت فرآوری نفت وجود دارد. در کوتاه‌مدت، عرضه و تقاضا تقریباً متعادل است و حتی کمی از ظرفیت تولید بیشتر است. در چنین شرایطی، لازم است که با توجه به وضعیت فعلی و با نگاهی به آینده، مسئله رشد سالم صنعت پالایش نفت مورد بررسی قرار گیرد؛ همچنین باید مسیر توسعه کشورهای توسعه‌یافته غربی مورد بررسی قرار گیرد تا روندهای تغییرات تقاضا برای محصولات نفتی در آینده کشورمان درک شود و راهکارهایی برای همگام شدن و پیشگامی در جهت توسعه بازار ارائه شود. استراتژی بلندمدت شرکت‌های پالایش نفت در مناطق ساحلی و اطراف آن‌ها، «تمرکز بر بازار داخلی و گسترش فعالیت‌ها به بازارهای بین‌المللی» است؛ این رویکرد هم برای تأمین امن تقاضا برای محصولات پالایشی و پاسخگویی به نیازهای توسعه اقتصادی و اجتماعی ضروری است، و هم برای حفظ پایداری فعالیت‌های تولیدی شرکت‌ها. به عبارت دیگر، از بازارهای بین‌المللی به عنوان ابزاری برای تنظیم تغییرات تقاضای بازار داخلی استفاده می‌شود تا بار کاری کارخانه‌های پالایش نفت نسبتاً پایدار بماند. ۴.۱ استفاده بهینه از بازارهای داخلی و بین‌المللی
برای شرکت‌های تصفیه نفت چین، بازار داخلی دارای مزایای زمانی، مکانی و انسانی است. پس از دهه‌ها توسعه و برنامه‌ریزی، هم در زمینه حمل‌ونقل، هم در زمینه ذخیره‌سازی و هم در شبکه فروش، ساختاری شکل گرفته که شرکت‌های خارجی قادر به پیشی گرفتن از آن نیستند. نکته مهم در بازار داخلی، پرورش فرهنگ رقابت منظم است؛ جهت رقابت نیز باید بهبود مداوم خدمات باشد. برای ورود به بازارهای بین‌المللی، باید از مزایای هر شرکت برای ایجاد تلاش مشترک استفاده کرد؛ یعنی باید در زمینه‌هایی فعالیت کرد و در زمینه‌های دیگر خودداری نمود. همچنین باید رقابت منظمی وجود داشته باشد و تمرکز رقابت بر روی رقابت با شرکت‌های خارجی باشد. **در زمینه سیاست‌گذاری نیز باید حمایت‌های لازم ارائه شود تا این دو بازار به «صحنه‌هایی برای فعالیت شرکت‌های پالایش نفت چین» تبدیل شوند.** ۴.۲ درک دقیق سرعت بهبود کیفیت محصولات: با افزایش استانداردهای حفاظت از محیط زیست در کشورمان، تولید سوخت‌های پاک و سبز برای حفاظت از محیط زیست، امری ضروری شده است؛ همچنین این امر، می‌تواند به عنوان مدرکی برای ورود به بازارهای بین‌المللی پیشرفته محسوب شود. اما دستیابی به این هدف نیازمند سرمایه‌گذاری گسترده است، نیاز به بهسازی و نوسازی فناورانه دارد و چرخه بازگشت سرمایه آن طولانی است. بنابراین، در فرآیند بهبود جامع کیفیت محصولات، باید توانایی‌های تولید نفت خام را با چارچوب بازاریابی تلفیق کرد (مثلاً در بازارهای اصلی صادراتی چین، یعنی آسیای جنوب شرقی، پیشرفت بهبود کیفیت محصولات نفتی عقب‌تر از چین است)؛ لذا باید هرچه زودتر برنامه‌ریزی کرد، در زمان مناسب سرمایه‌گذاری نمود و اقدامات را به شکل منطقی اجرا کرد. ۴.۳ استراتژی‌های تقویت رقابت: اینکه آیا شرکت‌های پالایش نفت چین می‌توانند در رقابت‌های بازارهای داخلی و بین‌المللی قدرت خود را افزایش دهند یا خیر، کاملاً به توانایی‌های رقابتی آن‌ها بستگی دارد. رقابت‌پذیری از جنبه‌های مختلفی نشأت می‌گیرد، اما از آنجایی که محصولات اصلی شرکت‌های پالایش نفت (بنزین، کروم، دیزل و غیره) در هر ** یا منطقه معمولاً دارای استانداردهای یکسانی هستند، رقابت‌پذیری عمدتاً از کاهش هزینه‌های فرآوری نشأت می‌گیرد؛ بنابراین کاهش هزینه‌ها، استراتژی اصلی شرکت‌ها در رقابت است. اما در مورد محصولات فرعی (مانند روغن‌های لغزشی، پارافین، حلال‌های ویژه، پلاستیک و غیره) باید بر جنبه‌هایی مانند تمایز، سطح فناوری، ویژگی‌های برند و هزینه کم تمرکز کرد تا ویژگی‌های منحصربه‌فرد خود را ایجاد کرد؛ تمایز، فناوری و برند، استراتژی‌های رقابتی یک شرکت هستند. برای کسب برتری در رقابت، باید جرأت داشت تا با رقبا رقابت کنیم؛ به‌ویژه باید به خدمات توجه ویژه‌ای کرد و یک تیم حرفه‌ای از متخصصان با مهارت‌های فنی و دانش بازاریابی تشکیل داد. ۴.۴ پیاده‌سازی قیمت‌گذاری انعطاف‌پذیر برای محصولات نفتی، کاهش ریسک‌ها: برای شرکت‌هایی که عمدتاً نفت خام وارداتی را فرآوری می‌کنند، از زمان خرید نفت خام تا تحویل محصولات نهایی، معمولاً ۴۵ روز زمان لازم است (در شرکت‌هایی که از نفت خام داخلی استفاده می‌کنند، این مدت معمولاً ۱۵ روز است). این امر منجر به عدم هماهنگی بین قیمت محصولات نفتی و قیمت نفت خام می‌شود؛ در نتیجه، وضعیت مالی شرکت در آن دوره نمی‌تواند به‌موقع از طریق گزارش‌های مالی منعکس شود. بیشتر محصولات نفتی تولید شده در کشورمان، بر اساس قیمت‌های «پلاتس» در سنگاپور تعیین می‌شوند؛ قیمت‌های پلاتس نیز به طور مداوم تحت تأثیر وضعیت بازار نفت خام در شب قبل قرار دارند ； از سوی دیگر، اگرچه همگان روش قیمت‌گذاری پوئر را روشی نسبتاً عادلانه و منطقی می‌دانند، اما همچنان نقص‌هایی وجود دارد و خطر دستکاری یا تأثیرگذاری بر قیمت در طول بازه زمانی مربوطه وجود دارد. بنابراین، روش‌های تعیین قیمت محصولات نفتی باید متنوع باشد؛ برای مثال، برای بنزین می‌توان از قیمت بنزین بر اساس شاخص «پرایس» یا نفت خام استفاده کرد، همچنین می‌توان از قیمت نفت خام دبی یا برنت نیز برای تعیین قیمت استفاده کرد. استفاده از نفت خام دبی و برنت برای تعیین قیمت محصولات نفتی، هم مشکل عدالت قیمتی را حل می‌کند و هم تفاوت قیمتی بین محصولات نفتی و نفت خام را کنترل می‌نماید؛ در نتیجه می‌توان از طریق این روش، هدف‌های مورد نظر را دنبال کرد و به یک هدف دوگانه دست یافت. در صورت لزوم، می‌توان از بازار قراردادهای آتی نیز برای حفظ ارزش قیمت محصولات نفتی استفاده کرد. ۵. نتیجه‌گیری: با توجه به آنچه گفته شد، نویسنده معتقد است که جستجوی حداکثرسازی بازدهی کارخانه‌های روغن‌سازی، ایده‌ای است که مدیران این کارخانه‌ها باید در ذهن خود داشته باشند. مدیران باید با تکیه بر مسیرهای فناورانه موجود در کارخانه‌های تصفیه نفت، از تحلیل ساختار تقاضا برای محصولات در بازار هدف و کسب اطلاعات مربوط به قیمت نفت خام و محصولات نفتی شروع کنند؛ سپس الگوهای تفکر سنتی را کاملاً تغییر داده و یک سیستم مدیریتی مبتنی بر کارایی اقتصادی ایجاد کنند. آن‌ها باید با انتخاب نفت خام ارزان‌تر، عملکرد تجهیزات را از طریق بهینه‌سازی ساختار محصولات بهبود بخشند و همچنین کنترل مناسبی بر جنبه‌های مختلف مانند هزینه‌های کلی داشته باشند. با استفاده از روش‌های مدیریتی انعطاف‌پذیر، می‌توانند در محیط پیچیده بازار، زنده بمانند، در موقعیتی غیرقابل شکست قرار گیرند و حداکثر سود را کسب کنند.