یک عمل کوچک مهربانی چراغی را برای دیگران روشن می کند

Thread Content

گوان مینژنگ در سن 41 سالگی تصمیم گرفت "با پاهایش رای دهد". او با دوستانش شرط بندی کرد: اگر او 50 کیلومتر در جزیره چونگمینگ پیاده روی کند، هر کدام طبق شرط بندی، تعداد مشخصی تخمک به کودکان مناطق فقیرنشین جنوب غربی چین اهدا می کنند. 　　همین چند ماه پیش، این وکیل شانگهای در همان نقطه شروع بشردوستانه با اکثر مردم بود. در زمان فاجعه بزرگ، او "پول اهدا کرد"، اما نمی دانست پولش به کجا می رود و احساس می کرد که "خیلی دور" از او است. تا اینکه نام «گو میمی» را در رسانه ها دید. گوان مینژنگ پس از عصبانیت، توجه خود را به سازمان های خیریه خصوصی معطوف کرد. 　　داد و بیداد یک تخم مرغ "داد و بیداد یک تخم مرغ" یک پروژه جمع آوری کمک های مالی است که توسط بنیاد توسعه رفاه عمومی شانگهای برگزار می شود تا به کودکان مناطق فقیر اجازه دهد هر روز یک تخم مرغ بخورند. هر تخم مرغ 8 سنت قیمت دارد و 176 یوان می تواند برای یک سال تحصیلی کامل یک کودک را با تخم مرغ تغذیه کند. “دنیای آنها را ادویه کنید، لازم نیست زیاد باشد، فقط یک تخم مرغ در روز. ” 　　61 نفر از این آرزوی ساده متاثر شدند. طبق قوانین «بازی»، قبل از حرکت، یک ایمیل برای دوستان خود ارسال کردند: “وقتی این نامه را خواندید، تصمیم گرفتم در "عملیات داد و بیداد یک تخم مرغ" شرکت کنم... برای من که جوان هستم و از علاقه مندان به جاده های کوچک هستم، دروغ است اگر بگویم مشکلی نیست... بنابراین، برای اینکه پیاده روی خود را با انگیزه و معنادارتر کنم - اگر بتوانم این 50 کیلومتر را با موفقیت به پایان برسانم، آیا حاضرید چند تخمک اهدا کنید؟ ” 　　ژانگ فن به طور غیرمنتظره ای چنین ایمیلی دریافت کرد. او به راحتی با شرط بندی موافقت کرد، اما او "شرط بندی" نکرد، بلکه مستقیماً به عنوان واکر شرکت کرد. در ابتدا، او انتظار زیادی از نتایج نداشت زیرا تنها پنج نفر به ایمیل او پاسخ دادند. این جوان که در یک سازمان بهزیستی کار می کند به خوبی می داند که «پول درآوردن» از جیب شخصی کار آسانی نیست. 　　گوان مینژنگ و ژانگ فن در یک نقطه شروع ایستادند. در واقع، 20 کیلومتر اول برای اکثر شرکت کنندگان پیاده روی آسان بود. علاوه بر عجله، آنها همچنین می توانند عکس بگیرند، در Weibo پست کنند و حتی با رهگذران کنجکاو چت کنند. 　　بعد از گذشت 30 کیلومتر فاصله بین هم تیمی ها زیاد شده و دیگر صدای غوغا به گوش نمی رسد. ژانگ فن احساس می کرد که "تخم مرغی را بر پشت خود حمل می کند." همه فقط با سرشان پایین راه می رفتند، کف پاهایشان می سوخت و گوان مینژنگ روی کف پایش تاول داشت. 　　آنها در نهایت نتوانستند به خط پایان برسند. ژانگ فن ایمیل یادآوری با علامت "36 کیلومتر" را ارسال کرد و گوان مینژنگ به سادگی 5000 یوان خود را اهدا کرد. بلافاصله پس از آن، آنها توانستند در ویدیویی در وب سایت رویداد، پسر کوچکی را ببینند که روسری قرمزی بر سر دارد که با یک دست مادرش را در آغوش گرفته و با انگشت اشاره دست دیگرش به لب هایش ضربه می زند و با خجالت به داوطلبان بازگشته می گوید.: “خوشمزه! ” 　　از نظر ژانگ فن، حتی اگر هزاران مایل از این کودکان دور باشد، کمک به آنها "دور از دسترس" نیست. 　　در مقابل صدها میلیارد کمک خیریه، یک تخم مرغ 80 سنتی به سختی قابل ذکر است. اما با تلاش Guan Minzheng و Zhang Fan، 4434 کودک می توانند در سال تحصیلی آینده هر روز یک تخم مرغ آب پز بخورند. 　　شش ماه پس از اقدامات خود، گوان مینژنگ در خشم جزیره چونگمینگ در شانگهای شرکت کرد. این بار بیش از 1000 جوان یقه سفید شرکت کردند. اگرچه مبلغ نهایی 670000 یوان جمع‌آوری‌شده مقدار زیادی نبود، اما سازمان‌دهندگان از اینکه 77 درصد از کمک‌های مردمی به دست آمد خوشحال بودند. در داخل کشور، منبع اصلی کمک های خیریه هنوز شرکت ها و مؤسسات هستند - جامعه مدنی هنوز نابالغ است و جمع آوری کمک های مالی از مردم بسیار دشوارتر از شرکت ها است. 　　این دشواری پس از خرداد امسال آشکارتر شده است. برخی رسانه ها زمانی چنین جزئیات کوچکی را ثبت کردند: بنیادی اتفاقاً «کمک‌های ماهانه» را در خیابان تبلیغ می‌کرد و می‌خواست به گروه‌های محروم کمک کند تا از طریق مشارکت عمومی پایدار و اندک از فقر خارج شوند. با این حال، هنگامی که داوطلبان در خیابان ها درخواست کمک های مالی کردند، رهگذران به آنها نگاه های سردی کردند. حتی برخی مستقیماً پرسیدند که آیا گو میمی ربطی به این موضوع دارد؟ 　　از نظر لیانگ شوسین، مدیر رفاه عمومی جامعه تیانیا، "حادثه گوئو میمی" در واقع به بشردوستی خرد فرصتی داد. “امسال سال ارتقاء بشردوستانه خرد است. ”او گفت. 　　لیانگ شوکسین زمانی کمپین "مدادها برای ساختمان های مدرسه" را راه اندازی کرد. او با موفقیت یک مداد از یک مدرسه ابتدایی فقیر در گوانگشی را با اقلامی به ارزش 120000 یوان در Weibo تعویض کرد. او پس از مناقصه بر روی این اقلام، دیوارها، سرویس های بهداشتی و زمین بازی مدرسه را بازسازی کرد. 　　اولین فردی که در این مبادله شرکت کرد، یک کاربر اینترنتی به نام «لورن آ» بود. کالای مبادله ای او هم خیلی معمولی بود، یک تکه شکلات میجی. بعد، شکلات به پلوپز تبدیل شد و پلوپز تبدیل به چاپگر شد... در عرض یک هفته، لیانگ شوسین از هدف خود فراتر رفت. 　　لیانگ شوکسین احساس می کند که دورانی که صدقه به معنای پر کردن فرم حواله است باید به پایان رسیده باشد. “در گذشته صدقه دو شکلی بیش نبود: در هر صورت سیستم عالی است، به آن تکیه کنید * * بسیج ； یا نخبگان برتر هستند، با تکیه بر طبقه بالای ثروتمند جامعه، مانند شام های مد، حراج های افراد مشهور، و پرده ها، که مردم عادی اصلا نمی توانند در آن شرکت کنند. اما در حال حاضر نیکوکاری خرد الگوی سنتی خیریه قبلی را تغییر داده است. با کمک بستر اینترنت، تقریباً آستانه صفر دارد. و تاکید نمی کند که کمک های مالی باید انجام شود. حتی فوروارد کردن پیام درخواست کمک نیز یک اقدام خیرخواهانه بسیار خوب است. ”او گفت. 　　افرادی که می توانند با لمس یک انگشت به امور خیریه بپردازند، اکنون نام خاصی دارند: «فعالان تنبل» که به مفهوم «کمتر، بیشتر» معتقدند. داستانی که درباره «مرد تنبل» زیاد صحبت می شود این است که یک شرکت بازی آنلاین خارجی صفحه ای را برای دعوت از بازیکنان برای پاسخ به سؤالات طراحی کرده است. برای هر پاسخ صحیح، این وب سایت 10 دانه برنج را به برنامه غذایی سازمان ملل متحد اهدا می کند. دو سال بعد، مردم تنبل 22 میلیون کاسه غذا به مردم قحطی زده اهدا کردند. 　　انجام امور خیریه نیز می تواند پذیرایی از مهمانان با شام باشد. درست زمانی که موسسه خیریه بحران اعتماد را تجربه می کرد، لیانگ شوسین و همراهانش به اجرای پروژه های ناهار رایگان در مناطق کوهستانی گوئیژو ادامه دادند. در فروشگاه Taobao، فقط روی «اکنون بخرید» کلیک کنید و 5 یوان برای ارائه یک ناهار به دانش آموزان در مناطق فقیر، از جمله یک قسمت برنج، یک تخم مرغ آب پز، یک قسمت سوپ و دو وعده گوشت در هفته بپردازید. 　　لیانگ شوکسین خوشبینانه معتقد است که هر کس در واقع نیت خوبی دارد و نکته کلیدی این است که چگونه چیزی را پیدا کند که او را الهام می بخشد. کارکردن با 5 یوان نسبتاً آسان است و باعث نمی شود افراد فشار زیادی را احساس کنند. 　　باید کاری کنیم؟ پس از بروز بحران اعتماد در موسسات خیریه، همزمان دو نوع انسان در جامعه ظاهر شدند. 　　از آنجایی که در سال جاری تعداد بنیادهای ثبت شده در سراسر کشور بیش از 300 بنیاد افزایش یافته است، بسیاری از افرادی که به خیریه های سنتی اعتماد ندارند به تنهایی به این کار روی آورده اند. “وقتی تعداد پایه ها به تدریج افزایش یابد، انتخاب اجتماعی مبنایی خواهد داشت. مردم دیگر پول خود را در دست چند مؤسسه بزرگ با پیشینه رسمی متمرکز نمی کنند. ”او گفت. 　　کتابخانه‌ای که کتاب‌های صوتی نابینایان را ضبط می‌کند و یک سازمان رفاه عمومی که لباس‌های دست دوم را با قیمت‌های پایین آنلاین به فروش می‌رساند، ممکن است به بستری برای مردم تبدیل شود تا مهربانی خود را رها کنند. 　در سال 2006، چند جوانی که برای کار به پکن آمده بودند، چنین فضایی به نام فروشگاه خیریه Tongxin Huhui را در روستای Pi، محل اتصال مناطق شهری و روستایی در پکن، تأسیس کردند. این فروشگاه از جامعه کمک‌های لباس می‌پذیرد، اما با کمی تغییر، لباس‌ها را فقط به قیمت چند دلار می‌فروشند. کسر هزینه های ضروری و استفاده از درآمد برای سایر پروژه های رفاهی. آنها حتی یک آهنگ برای فروشگاه ساختند، در چهار تا چهار بیت، اما فقط با یک جمله ساده بیرون آمد، "اینا تکه های لباسی برای انتقال..." بنیانگذاران فروشگاه خیریه سان هنگ و دیگران از گروه هنری جوانان مهاجر بودند. پس از مشهور شدن گروه هنری در پکن، آنها شروع به دریافت مقادیر زیادی لباس اهدایی توسط برخی سازمان ها کردند. ابتدا لباس های دست دوم را مستقیم به محل ساخت و ساز می بردند و بین کارگران توزیع می کردند. به طور غیرمنتظره، صحنه در هرج و مرج بود. برخی افراد بدون توجه به تناسب یا عدم تناسب لباس ها را می گیرند. ； برخی دیگر با بی تفاوتی کنار ایستادند و احساس کردند که چنین خیریه ای باعث تحقیر حیثیت آنها می شود. 　　بنابراین آنها به مدل فروشگاه خیریه رسیدند. پنج سال بعد، 10 شعبه در نزدیکی روستای پی و 6 نقطه جمع آوری در پکن وجود دارد. 　　بعد از ساعت 6 بعد از ظهر، اکثر کارگران از کار خارج می شوند که شلوغ ترین زمان روز در فروشگاه است. پرفروش ترین اجناس همیشه شلوارهای مردانه بوده اند که قیمتی بین 6 تا 10 یوان دارند و همیشه کم هستند. چهار روز در هفته، کارکنان فروشگاه مجبورند با یک ون رانندگی کنند و لباس‌های مستعمل را خانه به خانه در پکن جمع‌آوری کنند. در مقایسه با چند سال پیش، میزان کمک های مالی امروز دو برابر شده است. 　　با این حال، تائو چوانجین همچنین متوجه فعالیت نوع دیگری از افراد شد. “من به دیگران اعتماد ندارم، خودم این کار را نمی کنم و حتی دیگران را نفرین می کنم. با این حال، افرادی که از دیگران شکایت می کنند باید به این فکر کنند که آیا من باید کاری انجام دهم یا خیر. ” 　　بیشتر اوقات، نیت خوب به جایی نمی رسد. می تواند در یک جفت کوچک کفش دست دوم بچه گانه باشد. 　　ظهر یک روز در اواسط آگوست 2011، یک اهداکننده عادی در پکن ناگهان چنین پیامکی را روی تلفن همراه خود دریافت کرد.: “آیا شما والدین فرزند زی‌شوان هستید؟ خیلی ممنون. ما یک تکه لباس با نام Zixuan روی آن و چندین جفت کفش از IKEA در یک موسسه خیریه گرفتیم. دخترم بعد از پوشیدن آنها نمی خواست آنها را دربیاورد. او هرگز به این زیبایی کفش نپوشیده بود. ما کارگران مهاجر هستیم و جدا از هزینه های ماهانه، پول اضافی نداریم که برای آنها کفش های زیبا بخریم. وقتی دخترم را با چهره ای شاد دیدم بسیار متاثر شدم. زی‌شوان باید خیلی زیبا باشد، از کفش‌ها و لباس‌هایش می‌توانم آن را ببینم. ” 　　اهداکنندگان انتظار نداشتند که گیرندگان آنها را در کنار سرنخ های لباس پیدا کنند. این لوگویی بود که مربی مهدکودک دخترشان از او خواسته بود روی لباس بنویسد. او هرگز فکر نمی کرد که مهربانی کوچک او در واقع چراغ شادی را برای دختر عجیب دیگری روشن کند.