دوست من، تجربهی گذار از صحبت دربارهی همه چیز به عدم داشتن موضوع برای صحبت کردن چگونه است؟
Thread Content
هیچ چیزی نیست که زمان نتواند آن را فراموش کند
بین انسانها باید فاصلهای وجود داشته باشد، نه خیلی نزدیک و نه خیلی دور؛ این میزان برای هر کس متفاوت است و هر کسی باید خودش آن را تعیین کند، تا احساس راحتی کند
هرچه بیشتر آشنا میشویم، بیگانهتر میشویم! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! !
آنچه که «دوست» نامیده میشود، تعریف آن این است: دوست، فردی بسیار مهم در روابط انسانی است؛ برخی افراد روابط خود با دوستانشان را تا پایان ادامه نمیدهند و در میانه راه آن را رها میکنند； برخی حتی دشمن یکدیگر شده، علیه یکدیگر توطئه میکنند و مورد انتقاد قرار میدهند. در کل، کسی که رابطه بسیار خوبی با شما دارد. روابط بین انسانها، در واقع شامل منافع مشخصی هستند؛ چه آن منافع مربوط به پول، قدرت، حمایت باشد، یا صرف وقت با یکدیگر برای گذراندن روزها. . . وقتی نمیتوانی چیزی را که دوستت نیاز دارد در اختیارش بگذاری، چرا باید با تو تماس بگیرد؟
میآیند و میروند، جدیدها پدیدار میشوند و قدیمیها از بین میروند، زمان همیشه میگذرد.
آشناترین غریبه·~~~
نداشتن حرف برای گفتن، شاید همان تفاهم ناگفته باشد؛ همه چیز در بیانات نهفته است
احساس میکنم فقط طرف مقابل تغییر کرده است؛ اگر قبلاً با او درباره همه چیز صحبت میکردم، پس به او اعتماد داشتم. .
بین انسانها بهتر است خیلی نزدیک نباشیم؛ باید فاصلهای وجود داشته باشد. دوستی انسانهای نجیب، مانند آب، ساده و صاف است.
من چندان دوست ندارم خیلی به دیگران نزدیک شوم؛ حفظ فاصلهای مشخص میتواند رابطهای بهتر را حفظ کند، اما در عوض نمیتوانم آن احساس صمیمیت و نزدیکی را تجربه کنم.
امور جهان «تغییرپذیر» هستند و چیزی ثابت نیست. نسبت به والدین، فرزندان، دوستان و خودم، همه چیز در حال تغییر است؛ با آگاهی به این موضوع، همه چیز خوب میشود
زیاده و کم هر دو بد است؛ راه میانهروی کنفوسیوس، همان معیار اعتدال است