درباره مسئله خوردگی ناشی از گازدار کردن یا عدم گازدار کردن اسیدها، و همچنین نحوه انتخاب مواد مناسب برای پمپهای انتقال اسید
Thread Content
دادههای مربوط به خوردگی اکثر اسیدها در راهنمای خوردگی، به دو دسته «با اکسیژن» و «بدون اکسیژن» تقسیم شدهاند. لطفاً توضیح دهید که منظور از «با اکسیژن» و «بدون اکسیژن» دقیقاً چیست؟ آیا هوا یا گازهای دیگر به طور مداوم و اضافی به اسید اضافه میشود، یا حبابها ناشی از گازهای محلول در خود اسید (مانند هیدروکلریک اسید، هیدروفلوئوریک اسید) در فشار پایین هستند؟ اگر قرار است مواد مناسبی برای پمپهای انتقال اسید انتخاب شود، چه ربطی به این دارد که آیا هوا وارد میشود یا نه؟
اگر در اسید گاز وجود داشته باشد، خوردگی ناشی از گاز ایجاد میشود که به محفظه پمپ و پرههای آن آسیب میرساند. مواد زیادی برای ساخت اسید وجود دارد؛ هم فلزات و هم غیرفلزات، و انتخاب مواد بستگی به نوع خاص اسید دارد.
پس معنای دقیق «باد کردن» و «باد نکردن» چیست؟
میتوان آن را به این سادگی درک کرد: بادکردن، به معنای تماس ماده با هوا، در یک مخزن یا لوله باز، و در شرایط حاوی اکسیژن است. بدون پر کردن با گاز، محتویات مخزن/لوله پر است، یا فاز گازی درون ظرف، بخار اشباع ماده است؛ محیط بدون اکسیژن. برای انتخاب مواد مناسب برای پمپ، نیازی به در نظر گرفتن وجود یا عدم وجود گاز در سیستم نیست؛ زیرا تولیدکنندگان پمپ، هنگام انتخاب مواد، معمولاً فرسایش را در شرایط حضور اکسیژن در نظر میگیرند؛ در غیر این صورت، امکان توقف کار پمپ وجود نخواهد داشت.