فعالیت‌های پیشگیرانه برای مدیریت ایمنی و شناسایی خطرات

Thread Content

مسائل مربوط به خطرات ایمنی در تمام مراحل فرآیند تولید وجود دارند؛ برای رفع یا از بین بردن این خطرات، لازم است که آن‌ها را از منظر سیستمی درک کرد. مشکل اصلی ایمنی، رفتارهای ناایمن انسان‌هاست؛ رفتارهای ناایمن انسان‌ها گاهی می‌تواند منجر به وضعیت‌های ناایمن در ابزارها و تجهیزات، مشکلات مدیریتی و در نهایت وقوع حوادث شود. رفتارهای ناامن انسان، فراوانی حوادث کاری، شدت آسیب‌ها و میزان خسارات وارد شده به سلامت، محیط زیست و اموال را تعیین می‌کند ； نقش مدیریت، راهنمایی مداوم رفتارها برای ایجاد امنیت بیشتر و دوری از رفتارهای ناامن است. JSA، JCA، JHA، PHA و غیره همگی روش‌هایی برای تحلیل پیشاپیش خطرات قبل از انجام کار هستند و نوعی روش تحلیل ایمنی سیستماتیک و فرآیندمحور محسوب می‌شوند. فعالیت‌های پیش‌بینی خطرات را می‌توان در ۴ مرحله انجام داد تا یک سیستم مدیریتی چرخشی کامل ایجاد شود و خطرات ناشی از حوادث در سطحی کنترل شود که برای شرکت قابل قبول باشد. یکی، شناسایی مشکلات است. بر اساس مراحل اصلی و الزامات پروژه، خطرات و عوامل زیان‌باری که ممکن است در محل اجرای کار وجود داشته باشند را تحلیل کرده و آن‌ها را در یک فهرست ذکر کنید تا خطرات پنهان شناسایی شوند. دوم، بررسی ریشه‌های خطرات پنهان. می‌توان از روش «طوفان فکری» برای تحلیل ریشه‌های خطرات استفاده کرد، علل اصلی وجود آن خطرات را شناسایی نمود، دلایل مستقیم یا غیرمستقیم را بررسی کرد و تشخیص داد که آیا خطرات ناشی از مدیریت، رفتار انسان‌ها یا خود محیط کار است. سوم، تعیین اقدامات کنترلی مؤثر. برای هر یک از مشکلات بالقوه شناسایی‌شده، اقدامات ایمنی لازم را فهرست کرده، الزامات و نکات ایمنی مربوطه را ارائه دهید؛ در صورت امکان، می‌توانید تمرینات میدانی انجام دهید تا نقاط ضعف شناسایی شوند. چهارم: تعیین اهداف جدید و تحلیل چرخشی. برنامه‌های کاری اصلی روزانه تعیین کنید تا از وجود خطرات ناشی از کارها یا تجهیزات جلوگیری شود و ایمنی کار در محل تضمین گردد. فعالیت پیش‌بینی خطرات، می‌تواند نظرات و پیشنهادات مربوط به ایمنی کار را به‌موقع در اقدامات لازم منعکس کند؛ همچنین باعث می‌شود کارگران یا مدیران به طور فعال فکر کرده و ایده‌های خود را سامان دهند. در عین حال، امکان دریافت نظرات و پیشنهادات خوب از سوی سایر افراد نیز وجود دارد. این امر باعث افزایش توانایی کارگران و مدیران در شناسایی خطرات و عوامل مخرب می‌شود، و عادت به تحلیل پیش‌دستانه خطرات و اقدام برای جلوگیری از آن‌ها را ایجاد می‌کند؛ در نتیجه، آگاهی کارگران و مدیران از مسائل ایمنی و توانایی آن‌ها در اتخاذ اقدامات صحیح نیز افزایش می‌یابد.