【مثال】درخواست ارزیابی بیماری‌های شغلی؛ کارخانه شیمیایی همکاری نمی‌کند

Thread Content

اخیراً، یک کارخانه خصوصی در شهر چانگشا، نامه‌ای از سوی مرکز کنترل بیماری‌های شهر چانگشا دریافت کرد؛ در این نامه به وضوح آمده بود که اگر این واحد در مهلت تعیین‌شده، اسناد مربوط به تشخیص بیماری‌های شغلی را ارائه ندهد، باید مطابق قانون با پیامدهای منفی روبرو شود. این اولین سندی است که توسط ادارات کنترل بیماری‌های شهر چانگشا، پس از اجرای «روش‌های مدیریت تشخیص و ارزیابی بیماری‌های شغلی» که به‌تازگی اصلاح شده‌اند، صادر شده تا از کارفرمایان خواسته شود مدارک لازم را ارائه دهند. رویداد «باز کردن قفسه سینه برای بررسی ریه‌ها» در سال ۲۰۰۹، هنوز به خاطرات مانده است. به دلیل عدم همکاری کارفرما، زانگ هایچائو، کارگر مبتلا به بیماری ریه‌های ناشی از گرد و غبار، نتوانسته است برای ارزیابی به مراکز پیشگیری از بیماری‌های شغلی مراجعه کند؛ در حالی که سایر بیمارستان‌های تخصصی نیز اختیار ارزیابی بیماری‌های شغلی را ندارند. بنابراین، تنها راه برای او، عمل جراحی برای بررسی ریه‌هاست. چنین اتفاقاتی در آینده تکرار نخواهد شد؛ حتی اگر کارفرمایان عمداً همکاری نکنند، مقررات جدید مقرر کرده‌اند که مراکز تشخیص بیماری‌های شغلی نیز بتوانند وارد فرآیند تشخیص شوند و نتیجه تشخیص بیماری‌های شغلی را ارائه دهند. تان جیانگو (نام مستعار)، که اکنون ۴۸ سال دارد، در ماه ژوئیه سال ۲۰۱۱ در یک کارخانه خصوصی در چانگشا شروع به کار کرد. اما کمتر از نیم ماه بعد، او که به عنوان اپراتور کارخانه فعالیت می‌کرد، دچار علائم پوست‌ریزش در سراسر بدن شد. یک روز، هنگام کار با ماشین، حالت هوشیاری او مختل شد و این امر منجر به اختلال در رفتارش گردید؛ او ناگهان کوره‌ای را که باید خاموش می‌شد، راه‌اندازی کرد. تنها با کمک فوری همکارانش بود که از وقوع فاجعه جلوگیری شد. در ماه اوت سال ۲۰۱۱، تان جیانگو با همراهی خانواده‌اش برای معاینه پزشکی به بیمارستان دوم وابسته به دانشکده پزشکی شیانگ‌یا رفت. نتایج معاینات شوکه‌کننده بود: نه تنها عفونت پوستی وجود داشت، بلکه الکتروئنسفالوگرام نیز غیرطبیعی بود و معاینات الکترومیوگرافی نیز نشان داد که سیستم عصبی آسیب دیده است. سپس، تان جیانگوو به مرکز کنترل بیماری‌های شهر چانگشا درخواست تشخیص بیماری‌های شغلی کرد. کارکنان این مرکز برای بررسی به کارخانه شیمیایی رفتند و متوجه شدند که «در کارخانه هیچ تجهیزاتی برای محافظت در برابر گازهای سمی وجود ندارد و همچنین برای کارگران ماسک، صورتک‌ها و لباس‌های محافظ فراهم نشده است». مهی که از چرخش سریع مواد خام شیمیایی در دمای بالای ۱۶۰ درجه سانتی‌گراد تولید می‌شود، واقعاً احتمال آسیب رساندن به بدن انسان را دارد. ”جانگ یولیان، رئیس بخش نظارت بر سلامت شغلی در مرکز کنترل بیماری‌های شهر چانگشا که در این تحقیق مشارکت داشت، گفت پس از بحث‌های کارشناسان، آن‌ها معتقد شدند که این وضعیت با معیارهای مربوط به تشخیص بیماری‌های شغلی همخوانی دارد. در آن زمان، کارخانه شیمیایی به طور فعال در درمان بیمار همکاری کرد و این ماجرا موقتاً پایان یافت. اخیراً، پیشرفت‌های جدیدی در این موضوع رخ داده است. پس از بیش از یک سال درمان در بیمارستان، بیماری پوستی تان جیانگوو کاملاً درمان شد و الکترونووروگرام او تقریباً به حالت طبیعی بازگشت، اما نتایج آزمایش الکترومیوگرام همچنان غیرطبیعی بود. در همین زمان، کارخانه شیمیایی به بهانه بهبودی بیمار، دیگر هزینه‌های درمانی را پرداخت نکرد. تان جیانگوو دوباره به مرکز کنترل بیماری‌های شهر چانگشا رفت تا برای تشخیص بیماری‌های شغلی درخواست دهد. مرکز کنترل بیماری‌های شهر چانگشا، روند تشخیص بیماری‌های شغلی را آغاز کرد؛ اما به دلیل عدم همکاری کارخانه‌های شیمیایی، این مرکز اولین نامه تذکری خود را برای واحدهای استخدامی صادر کرد تا شواهد لازم را ارائه دهند. در حال حاضر، جابجایی نیروی کار به طور مکرر اتفاق می‌افتد و روش‌های استخدام پیچیده شده‌اند؛ این امر باعث می‌شود تشخیص سوابق شغلی کارگران و تاریخچه قرار گرفتن آن‌ها در معرض خطرات بیماری‌های شغلی دشوار شود. ژانگ یولیان توضیح داد: «قبلاً، اگر کارفرما همکاری نمی‌کرد و عمداً مشکل ایجاد می‌کرد، سوابق شغلی کارگر را به طور کامل ارائه نمی‌داد یا اصلاً ارائه نمی‌داد؛ بدون شواهد، ما قادر به انجام تشخیص لازم نبودیم و در نتیجه فرآیند بررسی مجبوراً متوقف می‌شد و نمی‌توانستیم وارد روند تشخیص شویم.» ” اکنون، مقررات جدید وظیفه پذیرش بیماران توسط مراکز تشخیص بیماری‌های شغلی را مشخص کرده و مرحله دریافت درخواست‌های مربوط به تشخیص بیماری‌های شغلی را لغو کرده است. در رابطه با عدم همکاری کارفرمایان، مقرر شده است که در صورتی که کارفرما در مهلت تعیین‌شده، اسناد لازم برای تشخیص بیماری‌های شغلی را فراهم نکند، مراکز تشخیص بیماری‌های شغلی می‌توانند از ادارات نظارت بر ایمنی خواستار کنند تا کارفرما را وادار به ارائه این اسناد کنند؛ در صورتی که کارفرما حتی پس از تذکرات ادارات نظارت بر ایمنی، همچنان نتایج آزمایش‌های مربوط به عوامل خطرناک محیط کار، پرونده‌های مربوط به سلامت شغلی و سایر اسناد مرتبط را ارائه ندهد یا اسناد ارائه‌شده ناقص باشد، مراکز تشخیص بیماری‌های شغلی می‌توانند با توجه به علائم بالینی کارگر، نتایج آزمایش‌های کمکی، سوابق شغلی کارگر و تماس‌های او با عوامل خطرناک شغلی، همچنین با استناد به گزارش‌های کارگر و اطلاعات نظارتی ارائه‌شده توسط ادارات نظارت بر ایمنی، نتیجه تشخیص بیماری شغلی را اعلام کنند. محل تشخیص، اکنون شامل محل ثبت‌نام کارگران نیز می‌شود. در گذشته، برای تشخیص بیماری‌های شغلی، کارگران تنها می‌توانستند در مراکز تشخیص بیماری‌های شغلی موجود در محل کار یا محل سکونت خود درخواست دهند؛ این امر باعث مشکلات زیادی برای کارگران می‌شد. مقررات جدید، گزینه‌های کارگران برای انتخاب مراکز تشخیص بیماری‌های شغلی را گسترش داده‌اند؛ «کارگران می‌توانند در مراکز تشخیصی موجود در محل کار، محل ثبت نام خود یا محل سکونت دائم، بیماری‌های شغلی خود را تشخیص دهند.» ”جانگ یولیان گفت. این اقدام به جلوگیری از پناه دادن نهادهای محلی به کارفرمایان کمک خواهد کرد. یک بار تشخیص، دو مرحله ارزیابی: ژانگ یولیان توضیح می‌دهد که تشخیص بیماری‌های شغلی معمولاً فقط یک بار انجام می‌شود و گواهی تشخیص صادر شده پس از آن، دارای اعتبار قانونی است. در صورتی که کارفرما و کارگر نسبت به نتایج تشخیص اعتراض داشته باشند، می‌توانند ظرف ۳۰ روز پس از دریافت گواهی تشخیص، از اداره بهداشت شهری محل استقرار مرکز تشخیص بیماری‌های شغلی، درخواست ارزیابی مجدد کنند؛ در صورت عدم رضایت از نتایج ارزیابی شهری، می‌توانند ظرف ۱۵ روز پس از دریافت گزارش ارزیابی، از اداره بهداشت استانی درخواست ارزیابی مجدد کنند؛ نتایج ارزیابی استانی، نهایی خواهد بود. یعنی یک تشخیص، دو مرحله ارزیابی.