کارخانه های خطرناک کجا باید ساخته شوند؟ ببینید آلمان و ژاپن چه می کنند

Thread Content

مقدمه پس از انفجار تیانجین، یکی از سوالات اولیه این است: چرا کارخانه های شیمیایی خطرناک نه چندان دور از مناطق مسکونی ساخته می شوند؟ اگر کارخانه های شیمیایی باید ساخته شوند، چگونه می توان ایمنی را تضمین کرد؟ کارخانه ها لزوماً از مناطق مسکونی دور نیستند. پس از انفجار تیانجین، یکی از سوالات اولیه این است: چرا کارخانه های شیمیایی خطرناک در فاصله ای نزدیک از مناطق مسکونی ساخته می شوند؟ در مورد این موضوع، باید روشن شود که همه کارخانه های شیمیایی خطرناک خارج از کشور از مناطق مسکونی دور نیستند. با در نظر گرفتن کارخانه پروژه PX به عنوان مثال، طبق گزارش رسانه ها، هیچ استاندارد بین المللی سخت و روشنی در مورد اینکه پروژه PX باید چند کیلومتر از شهر دور باشد، وجود ندارد. فاصله بین یک پروژه خاص و مناطق مسکونی بیشتر به شرایط خارجی مانند فاصله بین زنجیره های صنعتی بالادست و پایین دست، راحتی حمل و نقل و مساحت زمین بستگی دارد. بسیاری از کارخانه های PX در مقیاس بزرگ در خارج از کشور بسیار نزدیک به مناطق مسکونی محلی هستند. ایالات متحده دومین تولید کننده بزرگ PX در جهان است. تولیدکنندگان در تگزاس، فلوریدا و سایر ایالت های جنوبی به طور متراکم توزیع شده اند. در میان آنها، پارک صنعتی پتروشیمی هیوستون دارای تعدادی کارخانه PX در مقیاس بزرگ در 12 مایل مربع پارک است که مجموع ظرفیت تولید بیش از 7 میلیون تن در سال است. پایگاه تولید PX با بزرگترین ظرفیت تولید در جهان تنها 1.2 کیلومتر با نزدیکترین شهر فاصله دارد. پایگاه تولید PX هلند، بزرگترین تولید کننده PX در اروپا، در پارک شیمیایی روتردام متمرکز شده است. از جمله دستگاه Exxon-Mobil PX با تولید سالانه 350000 تن در سال 1998 ساخته شد. این کارخانه تنها 300 متر با نزدیکترین منطقه مسکونی فاصله دارد. نظارت و سیستم ها کلید تضمین ایمنی هستند. اگر کارخانه های شیمیایی خطرناک لزوماً از مناطق مسکونی دور نیستند، نظارت دقیق و سیستم های سخت گیرانه تضمین اساسی برای ایمنی است. ژاپن نه تنها بازرسی های ایمنی سختگیرانه ای را بر روی شرکت های بزرگ شیمیایی اعمال می کند، بلکه بر اساس قوانین مربوطه محدودیت های سختی را نیز بر مکان کارخانه ها اعمال می کند. اولویت اول حفظ محیط زیست و ایمنی ساکنان اطراف است. در سال 1959، ژاپن قانون چیدمان کارخانه را تصویب کرد که آخرین بار در سال 2010 مورد بازنگری قرار گرفت. هدف این قانون تضمین این است که کارخانه‌ها به گونه‌ای قرار دارند که از محیط زیست محافظت کند، توسعه اقتصادی و امنیت عمومی را تضمین کند. در قانون پیش بینی شده است که وزیر اقتصاد، تجارت و صنعت باید از قبل نظرات کارشناسی گرفته و بررسی کند که آیا چیدمان کارخانه معقول است و چگونه می توان از آلودگی جلوگیری کرد. به طور خاص، هنگام ساخت کارخانه ها، ژاپن * * لازم است مناطق مسکونی در منطقه از قبل بررسی شده و داده های توپوگرافی، زمین شناسی، سایر شرایط طبیعی، شرایط استفاده از آب، شرایط حمل و نقل و سایر داده ها جمع آوری شود. همچنین تحقیقات جداگانه ای در کارخانه های بزرگ در صنعت تولید، شرکت های برق، شرکت های گاز طبیعی و شرکت های گرمایشی انجام خواهد شد. در ژاپن کارخانه هایی که مجهز به تاسیسات خروج دود، تاسیسات تخلیه فاضلاب، تاسیسات تولید صدا، تاسیسات تولید غبار و تاسیسات تولید ارتعاش هستند، کارخانه های تعیین شده نامیده می شوند. برای ساختن یک "کارخانه خاص" جدید یا ساختن یک ساختمان کارخانه، باید درخواستی را به دولت محلی ارسال کنید. * * گزارش تفصیلی اگر قضاوت شود که "کارخانه خاص" تازه ساخته شده ممکن است به منطقه اطراف آسیب برساند یا بسته به شرایط محلی * * مقررات و قضاوت هایی که ممکن است مانعی برای محیط زندگی اطراف ایجاد کند می تواند در ساخت کارخانه اختلال ایجاد کند. ما باید اطمینان حاصل کنیم که اطلاعات باز و شفاف است. ابزار کلیدی دیگر برای تضمین امنیت، باز بودن و شفافیت اطلاعات است. در سال 1974 دو حادثه ایمنی در Seveso ایتالیا رخ داد که اروپا به خصوص آلمان را که در آن زمان به صنعت شیمیایی به عنوان ستون اصلی خود متکی بود، شوکه کرد. در سال 1980، آلمان "مقررات حوادث شیمیایی" را منتشر کرد که به شرح وظایف شرکت ها در مدیریت ایمنی، گزارش اطلاعات و غیره بود. * * آنها موظف به نظارت و جلوگیری از سایر واکنش های زنجیره ای هستند و شهروندان حق دارند اطلاعات مربوطه را به موقع دریافت کنند. همچنین فهرست دقیقی از اندازه گیری های شیمیایی وجود دارد. اکنون مقررات به ویرایش دوازدهم بازنگری شده است. وقوع حادثه Seveso همچنین مستقیماً باعث انتشار دستورالعملی توسط جامعه اروپا در مورد حوادث و بلایای بزرگ در فعالیت های صنعتی خاص در سال 1982 شد که بعدها "دستورالعمل Seveso" نام گرفت. بر اساس این دستورالعمل، کشورهای عضو موظفند با کنترل مکان شرکت‌های جدید، اصلاح شرکت‌های موجود و سایر طرح‌های توسعه، اطمینان حاصل کنند که کارخانه‌های حاوی مواد خطرناک در فاصله معینی از مناطق مسکونی نگهداری می‌شوند. ویرایش سوم دستورالعمل Seveso در سال 2012 منتشر شد، با به‌روزرسانی‌های بیشتر در شاخص‌های فنی، مانند الزام مقامات به افشای اطلاعات به ساکنان، الزام به اطلاع‌رسانی شرکت‌های اطراف از خطرات احتمالی ایمنی، عمومی کردن اقدامات واکنش در صورت بروز حوادث، انجام ارزیابی‌های ایمنی حرفه‌ای و بازرسی‌های شرکت‌ها حداقل یک بار در سال، و معرفی نظارت برنامه‌ریزی عمومی در استفاده از زمین.