دوره آزمایشی ۳۱۰۰، حقوق پس از تثبیت ۴۰۰۰؛ هر دو مبلغ قبل از کسر مالیات است. آیا می‌توانید چنین حقوقی را بپذیرید؟

Thread Content

آخرین بار توسط «کارگر کوچولو» در تاریخ ۲۰۱۶-۱۱-۱۰ ساعت ۲۰:۲۲ این پست ویرایش شد. نظر شما چیست؟ قبلاً پستی درباره جستجوی کارم منتشر کرده بودم؛ در حال حاضر پیشنهاد کاری از یک استودیوی طراحی کوچک در نانجینگ دریافت کرده‌ام. حقوق یکسان است؛ در دوره آزمایشی، مبلغ ۳۱۰۰ یوان قبل از کسر مالیات است، و پس از تثبیت شغل، ۹۰۰ یوان به عنوان پاداش عملکردی اضافه می‌شود. همچنین، در پایان سال، پس از کسر پاداش عملکردی، پاداش نقدی نیز داده می‌شود. من فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد شیمی صنعتی هستم؛ سه سال است که کار می‌کنم و تجربه پروژه‌ای کمی دارم. بیشتر وقتم را صرف یادگیری خودآموزی کرده‌ام (تعداد پست‌های من در فروم‌ها نشان می‌دهد که واقعاً در حال یادگیری هستم*). شرکت اول، یک موسسه طراحی متوسط تحت مالکیت دولتی بود؛ شرکت دوم، شعبه‌ای از یک موسسه شیمیایی بود. در زمان فارغ‌التحصیلی، حقوق فارغ‌التحصیلان جدید بیش از ۵۰۰۰ بود و در سال دوم پاداش نیز دریافت می‌کردند. در اوایل سال ۱۶، پیشنهادی از یک موسسه طراحی تحت مالکیت یک شرکت دولتی دریافت کردم (این موسسه توسط یک گروه صنعتی شیمیایی و ساختمانی خریداری شده بود)؛ حقوق پایه ۴۶۰۰ بود همراه با پاداش، اما فکر کردم این مبلغ خیلی کم است و آن را نپذیرفتم. مدیران موسسه طراحی گفتند که از من راضی هستند، اما حقوق بسیار پایینی به من دادند و گفتند که این یک استاندارد جاری است. پی‌نوشت: در هر صورت، الان احساس توهین می‌کنم؛ درباره اینکه گفتم از دانشگاه «تیاندا» فارغ‌التحصیل شده‌ام، موضوع آنطور که برخی از همکاران می‌گویند و فکر می‌کنند خیلی عالی هستند، نیست؛ برعکس، من واقعاً از اینکه در شرکت دیگران مرا از دانشگاه «تیاندا» فارغ‌التحصیل می‌نامند، متنفرم. به نظرم هیچ چیز مهم‌تر از توانایی‌های پروژه‌ای نیست. تأکید می‌کنم که فقط برای این است که توضیح دهم؛ حتی حقوقی که به من می‌دهند باعث می‌شود احساس کنم شرمسار شده‌ام. همه می‌توانند درک کنند که چه زمانی پول باعث می‌شود احساس شرمساری کنیم. آقای ون گفته بود که باید با کرامت زندگی کرد، اما به نظرم این حقوق باعث می‌شود حتی زندگی کردن هم بدون کرامت باشد. حقوق در دوره آزمایشی ۳۱۰۰ است؛ پس از کسر بیمه‌ها و حقوقات دیگر، احتمالاً ۲۶۰۰ به دستم می‌رسد. هزینه غذا و مسکن ۱۶۰۰ است؛ هر ماه، بدون انجام کاری، ۱۰۰۰ یوان پس‌انداز می‌کنم. چنین زندگی‌ای در شهر نانجینگ، احتمالاً روزهای بسیار سختی را به همراه دارد؛ چون من تظاهر نمی‌کنم، و حقوق‌های شغل‌های قبلی‌ام همگی بالای ۵۵۰۰ بود، و اگر پاداش هم وجود داشت، بیشتر می‌شد. این یک تفاوت و تضاد شدید است. هدف فعلی من، یافتن شغلی در یکی از موسسات طراحی بزرگ نانجینگ یا شرکت‌های خارجی در مناطق صنعتی شیمیایی است؛ برای چنین شرکت‌هایی حاضرم از سطح پایه شروع کنم و حتی حقوق چهار هزار یوانی را هم بپذیرم، چون حداقل می‌توانم چیزهایی یاد بگیرم و معتقدم که در آینده می‌توانم در چنین شرکت‌هایی حقوق بالاتری دریافت کنم. آن شرکت در نانجینگ، هه، احتمالاً بی‌فایده است