حذف کردن

از دیدگاه همزنی، تحلیل شما کاملاً منطقی است؛ اما اگر همزن را متوقف نکنید و آن به طور مداوم کار کند، با وجود شرایط مناسب برای واکنش، گرمای تولید شده قابل دفع نخواهد بود و این امر می‌تواند باعث خوردگی تجهیزات شود؛ نمونه‌هایی از این موضوع وجود دارد. ” آیا اینجا خیلی بالا می‌رود؟ دستگاه خنک‌کنی وجود ندارد؟

ماندگاری اولفین‌ها در داخل راکتور باعث افزایش شدید دمای واکنش می‌شود؛ این کار باید جزو عملیات غیراستاندارد محسوب شود، زیرا روال‌های عادی چنین چیزی را مجاز نمی‌دانند

دلیل اصلی این است که سیال خنک‌کننده، گرمای اضافی را با خود نمی‌برد

چگونه می‌توان از بروز مشکلاتی مانند محتوای بالای گوگرد در محصولات، پس از توقف فعالیت و عدم خارج شدن مواد در مدت زمان طولانی، جلوگیری کرد؟

من می‌بینم که در راکتور شرکت STRATCO، در یکی از انتهاها دستگاه خنک‌کننده ویژه‌ای وجود دارد؟

آیا، طبق رویه‌های عادی، مخلوط‌کن باید همواره روشن باشد؟

دو روش وجود دارد: یکی، افزایش زمان چرخه ایزوبوتان در حین توقف فعالیت‌ها است؛ به این ترتیب، الکن‌ها و روغن‌های موجود در سیستم تا حد امکان به سیستم‌های پس‌زمینه منتقل می‌شوند و در نتیجه، واکنش‌هایی که پس از توقف سیستم ادامه می‌یابند، به شدت کاهش می‌یابند； روش دیگر این است که پس از توقف فعالیت، اسید موجود در قسمت پایین راکتور و مخزن ته‌نشین شدن اسید خارج شود و پیش از شروع دوباره اسید به آنجا بازگردانده شود؛ همچنین این روش را می‌توان در صورتی به کار برد که میزان اسید در سیستم به ۹۱ برسد، در این حالت نیز می‌توان تمام اسید را خارج کرد و دیگر از آن استفاده نکرد. دو روش فوق، راهکارهایی نسبتاً مؤثر در عمل تولید هستند.

نه، پس از توقف کار، تمام تجهیزات موتوری سیستم به جز پمپ روغن ضدنشت، از کار می‌ایستند.

منظور نویسنده اینجا احتمالاً این است: هنگام توقف فرآیند، پمپ‌های مواد خام متوقف می‌شوند، اما همچنان مقدار زیادی الکن در راکتور وجود دارد (در لوله‌ها، خشک‌کن‌ها و اختزال‌کن‌ها؛ در صورت وجود زمان کافی، می‌توان با توقف دیرهنگام چرخه ایزوبوتان، آن‌ها را جایگزین کرد). اما قصد وجود دارد که پس از واکنش کامل مواد، موتور نیز متوقف شود؛ در این صورت، اگر حمایت کافی از سوی مایع خنک‌کننده وجود نداشته باشد، دمای واکنش به شدت افزایش خواهد یافت و منجر به مشکلاتی خواهد شد که نویسنده در بالا ذکر کرده است.

این وضعیتی است که همه با آن روبرو می‌شوند؛ یعنی تمایل به توقف فعالیت برای مدت طولانی بدون بازگرداندن مواد. این موضوع به میزان درک عمیق یا کم هر کس از مکانیسم واکنش بستگی دارد. روش چن فی نیز درست است و بسیار کاربردی می‌باشد. توقف کاری برای مدت کوتاه تأثیر چندانی ندارد؛ اما در صورت توقف کاری طولانی‌مدت، همه چیز به تجربه فنی مدیران بستگی دارد. امکان عدم بازگرداندن مواد و کاهش میزان گوگرد در محصولات وجود ندارد

در بسیاری از موارد، توقف اضطراری فعالیت‌ها امکان پیروی از رویه‌های عادی را ندارد؛ روش شما این است که فعالیت‌ها به طور عادی متوقف شوند، ورود اولفین‌ها متوقف گردد، پس از اتمام کامل واکنش، مخلوط‌کن‌ها و سیستم‌های خنک‌کننده همچنین ایزوبوتان در چرخه متوقف شوند و ایزوبوتان جایگزین آن‌ها شود. اما مسئله دیگر این است که چگونه زمان واکنش را تعیین کنیم، و غیره

برای عملکرد صحیح مخلوط‌کن، لازم است پس از واکنش کامل مواد، آن را متوقف کرد؛ در این صورت، تنها مواد باقی‌مانده در راکتور، ایزوبوتان و سولفوریک اسید همراه با مقداری از فسفات‌های سولفوریک خواهد بود. در نتیجه، تولید این فسفات‌های سولفوریک نیز کاهش می‌یابد و مقدار آن‌هایی که به دیواره‌های داخلی تجهیزات می‌چسبند نیز کمتر می‌شود. این فسفات‌ها خود دارای قدرت جذب نسبتاً بالایی هستند؛ ما این کار را برای کاهش تولید پلیمرها و همچنین کاهش خوردگی تجهیزات انجام می‌دهیم

آخرین بار، این پست توسط چن ون‌تائو در تاریخ ۵-۱۱-۲۰۱۶ ساعت ۰۴:۲۶ ویرایش شد. آیا منظورتان از تجهیزات خنک‌کننده، دستگاهی است که مایع سرد خروجی از کمپرسور را برای خنک کردن در مخزن فراورش، سرد می‌کند؟ اگر اینطور باشد، از نظر هزینه‌ای ضرورتی ندارد؛ چرا که تنها در دستگاه‌هایی که ساخته شده و در حال کار هستند وجود دارد. پیش از طراحی، نیازی به آن نیست، زیرا هزینه‌اش معقول نیست. علاوه بر این، بهتر است حجم مخزن فراورش را افزایش داد و دمای خروجی کمپرسور را کاهش داد؛ در این صورت، یک واحد سرمایشی با کارایی بالا، پتانسیل کافی برای افزایش توان تولید را خواهد داشت. این موضوع اساسی‌ترین مسئله است. اگر مخزن فراورش به اندازه کافی بزرگ باشد، می‌توان مقدار کافی از ماده سرمایشی را در اختیار داشت؛ محاسبات بر اساس قانون حالت گازی کامل PV=nRT کافی است. نیازی به استفاده از کمپرسور سرمایشی نیست، زیرا هزینه‌اش معقول نیست و علاوه بر آن، قدرت رقابتی آن نیز کافی نیست! تا زمانی که مخزن فراورش کافی بزرگ باشد، مشکلی در رسیدن دمای سیال خنک‌کننده به منفی یازده درجه وجود ندارد؛ همچنین دمای راکتور در روش دوپونت عمدتاً توسط سیال خنک‌کننده کنترل می‌شود. در تولید انبوه، مجموعه لوله‌های انتقال حرارت نقش چندانی ندارند؛ با بزرگ‌تر شدن مخزن فراورش، مقدار سیال خنک‌کننده نیز بیشتر می‌شود و عملیات نیز آسان‌تر می‌گردد. اگر تجهیزات قبلاً ساخته شده‌اند، می‌توان یکی دیگر اضافه کرد؛ شو چیانگ اهل گائومی، ویفانگ، شاندونگ را توصیه می‌کنم؛ کیفیت خوب و قیمت مناسب.

در مورد آنچه که نویسنده درباره «جداسازی هیدروکربن‌های اسیدی در مخازن ته‌نشینی اسیدی» ذکر کرده، باید گفت که این روش از فناوری‌های مورد استفاده در دهه ۸۰ قرن گذشته الهام گرفته شده است؛ در این روش، جداسازی با استفاده صرف از نیروی گرانش و بر اساس قوانین استوکس، آلن و نیوتن انجام می‌شود. نوسانات شرایط کاری منجر به نوسانات سرعت جریان گاز می‌شود؛ در نتیجه، فرآیند رسوب تحت تأثیر نیروی گرانش، بین سه مدل استوکس، آلن و نیوتن تغییر می‌کند و بازدهی جداسازی بسیار ناپایدار خواهد بود. اکنون، به‌تدریج در حال ارتقای فنی مخازن ته‌نشین‌سازی سنتی قدیمی هستیم؛ از بدنه مخازن موجود استفاده می‌شود و در قسمت داخلی مخزن، نزدیک خروجی فاز گازی، قطعات داخلی با کارایی بالا برای جداسازی کف و مه اضافه می‌شود. این امر منجر به بهبود چشمگیر در کارایی جداسازی، پایداری عملکرد و انعطاف‌پذیری در کارکرد مخازن شده است.

در مورد روش‌های سنتی برای افزایش حجم مخازن فراورش، پیشنهادات زیر وجود دارد: ۱. در حال حاضر، در کشور ما برای مخازن فراورش عمدتاً از روش سنتی جداسازی توسط نیروی گرانش استفاده می‌شود؛ این روش دارای محدودیت‌های زیادی است و نیاز به بهبود فنی دارد. ۲. در شرایط جریان هوای با حجم زیاد، افزایش محدود حجم مخزن فراورش، تأثیر چندانی بر افزایش زمان ماندن گاز در آن ندارد. و در شرایطی که اصل جداسازی توسط سنگینی ماده رعایت شود، افزایش حجم مخزن فلاش منجر به هزینه‌های اضافی می‌شود؛ این موضوع، تناقضی از نظر اقتصادی-فنی است که بسیاری از شرکت‌ها قادر به پذیرش آن نیستند. ۳. افزایش حجم مخزن فراورش، تأثیر مثبت چندانی بر کوتاه‌تر شدن زمان سقوط قطرات ندارد؛ بلکه در هنگام نوسانات حالت جریان، تأثیر منفی نیز دارد. درباره موضوع جداسازی توسط فراورش، می‌توانید به لینک زیر مراجعه کنید: برای دریافت راهکارهایی برای بهبود کارایی دستگاه‌های فراورش در جداسازی گاز و مایع و حل مشکل زمان ماندن گاز در سیستم، لطفاً به آدرس http://bbs.hcbbs.com/thread-1575686-1-1.html مراجعه کرده و در بحث‌ها شرکت کنید.

استاد بزرگ، در واقع منظورم این است که مقدار کافی از ماده سرد لازم باشد تا کار راحت‌تر پیش برود. مخازن فراورش حجیم نیز برای اثربخشی فراورش مفیدتر هستند. راستی، کنترل نسبت اسید به هیدروکربن در این راکتور بزرگ یک مشکل دشوار است؛ کنترل مقدار اسید تخلیه‌شده صرفاً با تنظیم دستی شیرها، مانند عبور از رودخانه با لمس سنگ‌هاست. من در این زمینه تجربه کافی ندارم؛ آیا راهکار خوبی وجود دارد؟ اگر بتوان نسبت اسید به هیدروکربن در راکتور را تضمین کرد، عالی می‌شود. متشکرم