افرادی که دوست ندارند با دیگران ارتباط برقرار کنند، چگونه می‌توانند در کارخانه‌های شیمیای

Thread Content

من واحدهای تولیدی شیمیایی را به سادگی به دو دسته تقسیم می‌کنم: دسته اول: افراد حوزه فنی، کسانی که در زمینه تخصصی خود دستاوردهایی دارند و برای پیشرفت شغلی باید به مهارت‌های تخصصی خود تکیه کنند. برای متخصصان فنی، فعالیت‌های اجتماعی مانع توانایی‌های حرفه‌ای آن‌ها می‌شود. گاهی اوقات، فردی می‌خواهد به خانه برگردد، اما شغلش از او می‌خواهد که همانجا بماند؛ ممکن است خود را سرکوب کند، در ظاهر بخندد، اما در واقع بسیار دلش می‌خواهد به خانه برگردد و زندگی آرامی داشته باشد. نوع دوم، مدل مدیریت حرفه‌ای؛ فرد لوسنز، استاد مدیریت در آکادمی نظامی وست پوینت ایالات متحده، بررسی‌هایی روی رفتار مدیران موفق و کارآمد انجام داد و دریافت که کسانی که سریع‌تر ترفیع می‌گیرند، فرصت‌های بیشتری دارند و سود بیشتری کسب می‌کنند، همان مدیران موفق هستند؛ فرصت‌های آن‌ها از طریق ارتباطات و اطلاعات به دست می‌آید. بررسی رفتاری در طی ۵ سال نشان داد که در میان مدیران موفق، درصد کسانی که دارای مهارت‌های اجتماعی خوبی هستند، ۴۸ درصد است؛ در حالی که این رقم در میان مدیران کارآمد، ۱۱ درصد می‌باشد. زیرا در محیط‌های اجتماعی، فرصت‌های مختلف باعث می‌شوند که شما به جلو حرکت کنید. به نظر می‌رسد که در واحدهای تولید شیمیایی، افراد معمولاً از سمت‌های فنی به سمت‌های مدیریتی پیش می‌روند؛ افرادی که علاقه‌ای به تعاملات اجتماعی ندارند، معمولاً به سختی می‌توانند پیشرفت کنند، درست است؟ معمولاً تصور می‌شود که مقام بالاتر، معادل توانایی‌های بالاتر است؛ پس سطح حرفه‌ای افرادی که دوست ندارند با دیگران ارتباط برقرار کنند، می‌تواند از چه جهاتی نشان داده شود؟ مثلاً، فردی که در زمینه فرآیندهای تولید کربنات کلسیم بسیار متخصص است؛ وقتی می‌گویند او خیلی متخصص است، منظورشان این است که می‌تواند مشکلات را حل کند یا دانش گسترده‌ای دارد و درباره هر فرآیندی می‌تواند صحبت کند. اما اگر به یک واحد دیگر بروید و در تولید کربنات کلسیم فعالیت نکنید، چطور می‌توانید سطح بالای مهارت‌های خود را ثابت کنید تا آن‌ها حاضر شوند با حقوق بالاتری شما را استخدام کنند؟