کاتالیستهای هیدروژناسیون، حالت فلزی، تفاوتهای حالت اکسیدی و سولفیدی
Thread Content
از همکاران عزیز در زمینه هیدروژناسیون سؤال دارم: برخی از فرآیندهای هیدروژناسیون نیاز به کاتالیستهایی در حالت فلزی، اکسیدی یا سولفیدی دارند؛ برخی از کاتالیستهای هیدروژناسیون نیاز به سولفیداسیون دارند، و برخی دیگر نیاز به پیشپردازش با هیدروژن برای کاهش وضعیت شیمیایی خود دارند. لطفاً بفرمایید کدام نوع هیدروژناسیون به چه نوع کاتالیستی نیاز دارد؟
کاتالیستهای هیدروژناسیون در حالت اکسیداسیون، فاقد فعالیت واکنشی هستند؛ تنها در حالت سولفیداسیون دارای فعالیت هیدروژناسیون، پایداری و انتخابپذیری میباشند. هنگام سولفیداسیون، باید غلظت هیدروژن سولفید کنترل شود تا از کاهش کاتالیست از حالت اکسیداسیون به فلز خالص جلوگیری گردد.
لطفاً راهنمایی کنید؛ برخی از کاتالیستها نیز ابتدا باید با هیدروژن به حالت فلزی تبدیل شوند. چه نوع واکنشهای هیدروژناسیونی به حالت سولفیدی یا فلزی نیاز دارند؟
یادم میآید کاتالیستهای تولید هیدروژن به نظر میرسد نیاز به کاهش دارند، اما کاتالیستهای هیدروژناسیونی که ما استفاده میکنیم همگی نیاز به اکسیداسیون و سولفوراسیون دارند و نیازی به کاهش ندارند~~~~
هیدروژناسیون انتخابی الکنها و آلکینها باید در حالت فلزی انجام شود، در حالی که هیدروژناسیون گوگردزدایی باید در حالت سولفیدی انجام شود
فلزات موجود در کاتالیستهای هیدروژناسیون تولیدشده، در حالت اکسیداسیون هستند. از آنجایی که فعالیت کاتالیزورهای در حالت اکسیداسیون پایین و پایداری آنها ضعیف است، ابتدا باید آنها را اکسید یا کاهش داد. کاتالیستهای هیدروژناسیون برای تصفیه/بهبود/فرآوری فلزات غیرگرانبها، به دلیل وجود مقدار زیادی گوگرد در مواد خام، معمولاً پیش از استفاده نیاز به سولفوراسیون اولیه دارند. فلزات گرانبها، کاتالیستهای مورد استفاده در فرآیندهای هتروژناسیون و ریفرمینگ، پیش از استفاده تحت فرآیند کاهش قرار میگیرند؛ از آنجایی که مواد خام حاوی گوگرد نیستند، کاتالیستها نیز دچار سولفوراسیون نمیشوند. نظر شخصی من است؛ اگر اشتباهی وجود دارد، لطفاً همکاران عزیز راهنمایی کنند