یک دوره آموزش ایمنی از این دست، کافی است! | مدیریت

Thread Content

درس اول: دانش پایه ایمنی کاری. ایمنی کاری چیست و اهمیت آن چیست؟ ☞ امنیت تولید: به معنای بهبود شرایط کاری از طریق تلاش‌های لازم، رفع عوامل ناامنی و جلوگیری از وقوع حوادث در فرآیند تولید است؛ تا تولید شرکت در چارچوب حفظ ایمنی و سلامت کارگران، همچنین امنیت اموال و جان مردم، به خوبی انجام شود. ☞ امنیت شامل دو جنبه است: ۱. امنیت فردی. ۲. ایمنی تجهیزات (شامل خود کارگران و افراد مرتبط). فعالیت‌های ایمنی تولید: مجموعه‌ای از اقداماتی که برای تأمین ایمنی در فرآیندهای تولید انجام می‌شود. سیاست کشور ما در زمینه ایمنی تولید چیست؟ امنیت در اولویت، پیشگیری مهم‌ترین راه، مدیریت جامع. مسئولیت‌های اصلی کارکنان در زمینه ایمنی تولید: ۱. رعایت مقررات مربوط به سیستم‌های تعمیر و نگهداری تجهیزات ； ۲. رعایت آگاهانه مقررات ایمنی تولید و انضباط کاری ； ۳. مراقبت و استفاده صحیح از تجهیزات و ابزارها، و استفاده مناسب از تجهیزات حفاظتی ； ۴. به وضعیت ایمنی تولید اهمیت داده و پیشنهادات منطقی را به مدیران یا بخش‌های مربوطه ارائه کنید ； ۵. در صورت کشف خطرات و عوامل ناامنی، باید به موقع آن‌ها را گزارش داد ； ۶. در صورت وقوع حادثه کاری، باید فوراً مصدومان را نجات داد، صحنه را حفظ کرد، به مقامات گزارش داد و در تحقیقات همکاری کرد ； ۷. تلاش برای یادگیری* و کسب دانش و مهارت‌های ایمنی، و تسلط کامل بر رویه‌های عملیاتی و دستورالعمل‌های ایمنی مربوط به شغل خود ； ۸. مشارکت فعال در انواع فعالیت‌های ایمنی، و تقویت رویکرد «امنیت در اولویت» و آگاهی نسبت به خودمحافظت ； ۹. حق رد دستورات غیرقانونی و اجبار به انجام کارهای پرخطر را دارد و مسئول ایمنی کار فردی است. درس دوم: حقوق و تکالیف اساسی؛ حقوق شما در زمینه ایمنی کار
۱. حق دریافت آموزش‌های مربوط به ایمنی قبل از شروع کار.
۲. حق آگاهی از مسائل مربوط به ایمنی کار و حق ارائه پیشنهادات.
۳. حق انتقاد، گزارش دادن و شکایت درباره مسائل مربوط به مدیریت ایمنی.
۴. حق رد دستورات غیرقانونی و اجبار به انجام کارهای پرخطر. ۵. حق توقف فعالیت‌ها و خروج در شرایط اضطراری. ۶. استفاده از حقوق بیمه حوادث کاری و غرامت‌های مربوط به آسیب‌ها و مرگ‌ومیر
وظایف شما در زمینه ایمنی کار:
☞ رعایت قوانین و مقررات، تبعیت از دستورات مدیریت
☞ استفاده صحیح از تجهیزات حفاظت فردی
☞ شرکت در دوره‌های آموزشی برای کسب مهارت‌های لازم برای کار در شرایط ایمن
☞ گزارش سریع خطرات احتمالی

سخنرانی سوم: دانش‌های پایه ایمنی
دانش‌های پایه:
۱. «سه ابزار اصلی» برای ایمنی کار: کلاه ایمنی، کمربند ایمنی، تور ایمنی
۲. چهار اصل عدم آسیب: خودم را آسیب نزنم، دیگران را آسیب نزنم، خودم توسط دیگران آسیب نبینم، از دیگران نیز محافظت کنم تا آسیب نبینند.
۳. سه نوع تخلف: انجام کارها بدون رعایت قوانین، دستورات نادرست، نقض قوانین انضباطی کاری.
۴. سه معیار ایمنی: عدم وجود تخلفات فردی، عدم وجود خطرات در محل کار، عدم وقوع حوادث در گروه‌های کاری.
۵. آموزش ایمنی در سه سطح: افراد جدید باید ابتدا در سطح بخش، سپس در سطح گروه کاری و در نهایت در سطح گروه کوچکتر، آموزش ایمنی ببینند و پس از قبولی در آزمون‌ها، بتوانند شروع به کار کنند.
۶. سه اصل همزمانی: تجهیزات ایمنی و بهداشتی باید همزمان با ساخت ساختمان‌ها طراحی، ساخت و در استفاده قرار گیرند. ۷. اصل «چهار عدم» در رسیدگی به حوادث ایمنی کار: یعنی تا زمانی که علت حادثه مشخص نشود، رها نمی‌شود؛ تا زمانی که مقصران حادثه مجازات مناسبی دریافت نکنند، رها نمی‌شود؛ تا زمانی که کارکنان آموزش لازم را دریافت نکنند، رها نمی‌شود؛ و تا زمانی که اقدامات پیشگیرانه اجرا نشوند، رها نمی‌شود. ۸. در فرآیند تولید، باید به «پنج همزمانی» عمل کرد: یعنی همزمان با برنامه‌ریزی، سازماندهی، بررسی، خلاصه‌کردن و ارزیابی فرآیند تولید، باید برنامه‌ریزی، سازماندهی، بررسی، خلاصه‌کردن و ارزیابی کارهای مربوط به ایمنی نیز انجام شود. شش قانون اصلی ایمنی در کار: ۱. هنگام ورود به محل کار، باید کلاه ایمنی را به درستی بپوشید، سگک آن را ببندید و از تجهیزات حفاظت فردی به درستی استفاده کنید. ۲. هنگام کار در ارتفاعات بیش از دو متر، در صورت عدم وجود تجهیزات ایمنی، حتماً باید کمربند ایمنی را به درستی بپوشید و قلاب ایمنی آن را فعال کنید. ۳. هنگام کار در ارتفاع، ممنوع است مواد و ابزارها و سایر اشیاء را به طور بی‌دقت به پایین پرتاب کرد. ۴. تمامی تجهیزات مکانیکی الکتریکی برای راه‌اندازی و استفاده، باید دارای سیستم زمین‌گیری ایمن و تجهیزات محافظت در برابر صاعقه باشند. ۵. افرادی که از تجهیزات الکتریکی و مکانیکی آگاهی ندارند، ممنوع است از آن‌ها استفاده کرده یا با آن‌ها بازی کنند. ۶. ورود افراد غیرمجاز به منطقه بالابردن ممنوع است و ایستادن در زیر میله نیز مجاز نیست. ده مورد ممنوعه در ایمنی کار: ۱. بدون پوشیدن کلاه ایمنی، ورود به محل کار ممنوع است. ۲. در کارهای فضای بالا، بدون استفاده از تورهای ایمنی و کمربندهای ایمنی، اجازه انجام کار وجود ندارد. ۳. استفاده از کفش‌های پاشنه‌بلند، دمپایی یا کار با پاهای برهنه مجاز نیست. ۴. در ساعات کاری مصرف الکل ممنوع است و پس از نوشیدن الکل اجازه انجام کار وجود ندارد. ۵. مواد مورد استفاده در کارهای فضای بالا نباید به طور تصادفی پرتاب شوند. ۶. از کلید برق نباید برای چندین منظور استفاده کرد. ۷. دستگاه‌های مکانیکی نباید در حالت خراب کار کنند. ۸. در صورتی که تجهیزات حفاظتی دستگاه‌های مکانیکی کامل نباشند، استفاده از آن‌ها مجاز نیست. ۹. بالابردن اجسام بدون فرماندهی و با دید نامشخص به نقطه بالا و پایین، ممنوع است. ۱۰. در مناطق ممنوعه ضدآتش‌سوزی، سیگار کشیدن مجاز نیست. استفاده صحیح از تجهیزات حفاظتی، سخنرانی چهارم: آشنایی با نشانه‌های ایمنی. رنگ‌های ایمنی که در کشور ما تعیین شده‌اند، رنگ‌هایی هستند که برای بیان پیام‌های ایمنی مانند ممنوعیت، هشدار، دستورالعمل و راهنمایی استفاده می‌شوند. کارکرد آن این است که به مردم امکان دهد تا به سرعت نشانه‌های ایمنی را شناسایی و تشخیص دهند، آن‌ها را نسبت به ایمنی هشدار دهد و از وقوع حوادث جلوگیری کند. استانداردهای رنگ‌های ایمنی کشور ما، چهار رنگ قرمز، زرد، آبی و سبز را به عنوان رنگ‌های ایمنی تعیین کرده‌اند. همچنین مقرر شده است که رنگ‌های ایمنی باید در چارچوب رنگ‌های مشخصی باقی بمانند؛ نباید رنگ آن‌ها تیره یا روشن شود یا آلوده گردد، تا از اشتباه در تشخیص آن‌ها با سایر رنگ‌ها جلوگیری شود. تعریف رنگ‌های ایمنی ☞ قرمز: بسیار چشمگیر است و باعث ایجاد هیجان و تحریک در افراد می‌شود. طول موج نور قرمز بلند است؛ بنابراین به راحتی توسط گرد و غبار پراکنده نمی‌شود و حتی از فواصل دور نیز به راحتی قابل تشخیص است. به عبارت دیگر، قرمز دارای جلب توجه بالایی است و قابلیت تشخیص آن نیز خوب است. بنابراین برای نشان دادن خطر، ممنوعیت و توقف استفاده می‌شود. برای علائم ممنوعیت. دسته‌ها یا دکمه‌های توقف اضطراری روی تجهیزات ماشینی و همچنین بخش‌هایی که نباید به آن‌ها دست زد، معمولاً به رنگ قرمز هستند؛ گاهی نیز نشان‌دهنده مقاومت در برابر آتش می‌باشند. ☞آبی: جلب توجه و قابلیت تشخیص رنگ آبی چندان خوب نیست، اما هنگام استفاده همراه با سفید، اثر بسیار خوبی دارد، به‌ویژه در نور خورشید این تأثیر مشهودتر است. بنابراین، به عنوان رنگ حاوی نشانه‌های دستورات انتخاب شده است و باید به آن پایبند بود. ☞زرد: نوارهای تشکیل شده از این رنگ و رنگ سیاه، دارای بالاترین قابلیت تشخیص هستند و به‌ویژه توجه افراد را جلب می‌کنند؛ به همین دلیل به عنوان رنگ هشدار انتخاب شده‌اند که معنای آن هشدار و توجه است. مانند ماشین‌آلات خطرناک و نوارهای هشداردهنده در کارخانه، خط وسط جاده، کلاه ایمنی و غیره. ☞سبز: اگرچه توجه‌برانگیزی و قابلیت شناسایی آن بسیار بالاست، اما سبز نماد تازگی، جوانی و سرزندگی است و دارای اثرات روانی مانند صلح، جاودانگی، رشد و امنیت می‌باشد؛ بنابراین رنگ سبز، پیام‌های مربوط به امنیت را منتقل می‌کند و به معنای وضعیت امن یا امکان عبور است. مسیرهای ایمن در کارخانه، علائم مربوط به عبور پیاده‌ها و وسایل نقلیه، همچنین محل قرارگیری تجهیزات آتش‌نشانی و سایر تجهیزات حفاظتی، همگی با رنگ سبز نشان داده شده‌اند. هشدارهای مهم مربوط به علائم ایمنی: علائم ایمنی از رنگ‌های ایمنی، اشکال هندسی و نمادهای گرافیکی تشکیل شده‌اند. به چهار دسته تقسیم می‌شوند: علائم ممنوعیت، علائم هشدار، علائم دستورالعمل و علائم راهنمایی. درس پنجم: منابع خطر اصلی و راهکارهای مقابله با آن‌ها
خطرات رانش زمین و فروپاشی دیواره‌ها و راهکارهای مقابله با آن‌ها:
☞ بر اساس ویژگی‌های خاک، نسبت شیب دیواره‌ها را به موقع تنظیم کنید؛ شیب دیواره‌ها را به حالت پایدار درآورید و در صورت لزوم، دیواره‌ها را تعمیر کنید.
☞ مرتب دیواره‌ها را بررسی کنید و از آن‌ها محافظت کنید.
☞ در مناطق خطرناک ماندن نکنید.
☞ به نشانه‌های فروپاشی دیواره‌ها توجه کنید.
☞ حتماً از کلاه ایمنی استفاده کنید.

راهکارهای مقابله با مشکلات مربوط به استفاده از برق:
☞ افراد غیرمتخصص در زمینه برق، هرگز نباید با برق کار کنند.
☞ قبل از استفاده از انواع لوازم الکتریکی، باید بررسی شود که آیا جریان الکتریکی از آن‌ها نشت می‌کند یا خیر، و آیا اتصالات آن‌ها مناسب است یا خیر.
☞ تمام لوازم الکتریکی باید از طریق سیستم‌های محافظت در برابر جریان الکتریکی عبور کنند؛ این سیستم‌ها باید حساس و قابل اعتماد باشند.
☞ باید از کابل‌های با کیفیت استفاده کرد؛ استفاده از کابل‌های چسبناک ممنوع است.
☞ استفاده از مواد رسانای الکتریسیته مانند سیم‌های فلزی برای بستن کابل‌ها ممنوع است.
☞ تمام کلیدهای برقی باید دارای توضیحات مربوط به کاربرد و فرد مسئول آن‌ها باشند.
☞ باید دانش لازم برای اقدامات اولیه در صورت برخورد با جریان الکتریکی را یاد گرفت.

راهکارهای مقابله با خطرات ناشی از وسایل نقلیه:
☞ محل کار پروژه در نزدیکی شهر و جاده‌های اصلی قرار دارد؛ بنابراین ایمنی ترافیکی بسیار مهم است.
☞ باید از قوانین ترافیکی پیروی کرد.
☞ تجهیزات ایمنی وسایل نقلیه باید در وضعیت خوبی باشند و چراغ‌های آن‌ها کامل باشد.
☞ هنگام راه رفتن گروهی، باید به صورت ردیفی راه رفت، نه در یک ردیف.
☞ وسایل نقلیه برای حمل و نقل، نباید همزمان برای حمل افراد و بار استفاده شوند؛ همچنین نباید سرعت آن‌ها بیش از حد باشد.

راهکارهای مقابله با خطرات ناشی از ماشین‌آلات:
☞ باید دقیقاً طبق دستورالعمل‌های مربوطه کار کرد؛ همچنین باید به طور منظم ماشین‌آلات را تعمیر و نگهداری کرد.
☞ تمام تجهیزات حفاظتی باید کامل و قابل اعتماد باشند؛ به ویژه پوشش‌های محافظ بخش‌های مختلف موتورها و کلیدهای کنترل دستگاه‌های برشی.
☞ هنگام کار با دستگاه‌هایی که دارای قطعات چرخان هستند، استفاده از دستکش ممنوع است؛ همچنین پوشیدن لباس‌های بیش از حد گشاد نیز ممنوع است.
☞ در فاصله دایره چرخش بولدوزرها ماندن نکنید.
☞ استفاده از بولدوزرها و دستگاه‌های بارگیری برای حمل افراد ممنوع است.

راهکارهای مقابله با خطرات ناشی از تجهیزات بالابری:
☞ تمام تجهیزات بالابری باید قبل از استفاده، مورد بررسی قرار گیرند و تمام مدارک مربوطه نیز باید در دسترس باشد. ☞تجهیزات بالابر قبل از استفاده باید مورد بررسی تخصصی قرار گیرند و تنها پس از تأیید، می‌توان از آن‌ها استفاده کرد. ☞اپراتورهای جرثقیل و فرماندهان بارگیری، باید پس از گذراندن آموزش‌های تخصصی، با داشتن گواهینامه مشغول به کار شوند. ☞طناب‌های فولادی و بندهای بالابر باید در هر شیفت معاینه شوند؛ پیش از راه‌اندازی جرثقیل، باید از ایمنی آن اطمینان حاصل شود. ☞ هیچ کس نباید در زیر اجسامی که در حال بالابردن هستند، باقی بماند. ☞ راننده جرثقیل باید به دستورات توقف صادر شده توسط هر کسی توجه کند. ☞ درون کابین بالابر، قرار دادن افراد و کالاها در کنار یکدیگر ممنوع است. اقدامات اصلی برای مقابله با این مشکل: ☞ کار در ارتفاعات مختلف، مگر در صورت وجود تدابیر ایمنی قابل اعتماد، ممنوع است. ☞ برای ورود به محل کار، باید کلاه ایمنی پوشیده شده و بند کلاه نیز محکم بسته شود. ☞ زباله‌های موجود روی سکوها باید به موقع تمیز شوند؛ تمام ابزارها باید در کیسه‌ها قرار داده شده و حمل شوند؛ پرتاب ابزارها ممنوع است، مگر در صورت وجود تدابیر ایمنی قابل اعتماد. سقوط از ارتفاعات: هر کاری که در ارتفاعاتی بالاتر از ۲ متر انجام شود و احتمال سقوط وجود داشته باشد، به عنوان کار در ارتفاعات در نظر گرفته می‌شود. کارهای در ارتفاعات به دو دسته تقسیم می‌شوند: کارهای در ارتفاعات درجه یک: ۲ تا ۵ متر ； درجه دوم، ۵-۱۵ مگا ； سطح سوم، ۱۵-۳۰ میلیون ； سطح چهارم، بالاتر از ۳۰ مگابایت. اقدامات اصلی برای مقابله: ☞۱. ابتدا باید تجهیزات حفاظتی لازم فراهم شود؛ مانند نصب حصارهای ایمنی، قرار دادن تخته‌های پرش و آویزان کردن تورهای ایمنی. ☞۲. در صورت عدم وجود این تجهیزات، باید کمربندهای ایمنی استفاده شوند؛ روش صحیح بستن کمربند ایمنی این است که آن را در ارتفاع مناسبی ببندیم تا از ایمنی بیشتری برخوردار باشد. ☞۳. وضعیت جسمانی باید مطلوب باشد؛ افراد مبتلا به بیماری‌هایی مانند فشار خون بالا، قند خون پایین، صرع و سایر بیماری‌های مشابه، ممنوع از انجام کارهای در ارتفاع هستند. اقدامات اصلی برای مقابله با آتش‌سوزی: ☞ استفاده از آتش آشکار کاملاً ممنوع است؛ در صورتی که نیاز به استفاده از آتش آشکار وجود داشته باشد، باید از سوی بخش مدیریت پروژه و بخش ایمنی کار مجوز گرفته شود، همچنین باید فردی برای نظارت بر عملیات تعیین گردد و پس از اتمام کار، فوراً آتش خاموش شود. ☞ نباید در یک سطح عمودی، همزمان از روش‌های جوشکاری الکتریکی یا گازی استفاده کرد؛ بطری‌های اکسیژن و استیلن باید طبق مقررات نگهداری شوند، در معرض نور خورشید قرار نگیرند، فاصله بین دو بطری باید حداقل ۵ متر باشد و فاصله آن‌ها از آتش نیز باید حداقل ۱۰ متر باشد. ☞ در هنگام جوشکاری یا برش، اگر در قسمت پایین اقلام قابل اشتعال یا منفجره وجود داشته باشد، باید اقدامات حفاظتی مناسبی انجام شود و فردی برای نظارت بر عملیات تعیین گردد. ☞ در صورت وقوع آتش‌سوزی، باید فوراً آن را خاموش کرد و در عین حال، از بخش ایمنی کار و بخش مدیریت پروژه کمک خواست. ☞ باید مهارت‌های لازم برای فرار از محل آتش‌سوزی را یاد گرفت. چگونه می‌توان در کارهای انجام شده در ارتفاع، از ایمنی حفاظت کرد؟ (۱) باید لوازم حفاظتی را طبق مقررات استفاده کرد. مانند پوشیدن کفش‌های نرم، استفاده از کلاه ایمنی و بستن کمربند ایمنی ； کمربند ایمنی باید در ارتفاع مناسبی نصب شده و از کفش‌های چرمی یا کفش‌های پلاستیکی سخت برای کار استفاده نشود. (۲) هنگام صعود از ارتفاعات، استفاده از نردبان‌هایی که دارای ویژگی ضدلغزش نیستند یا پله‌هایشان خراب است، ممنوع است. بالای نردبان باید محکم قرار گیرد یا فردی آن را نگه دارد. (۳) نردبان‌های مورد استفاده برای صعود باید مطابق با مقررات باشند. قبل از استفاده، بررسی کنید که آیا خراش یا شکستگی وجود دارد یا خیر؛ پایه‌ها باید محکم قرار گیرند و دو نردبان نیز باید با طناب به خوبی محکم شوند. (۴) به این موضوع توجه کنید که آیا نردبان‌های ساختمانی محکم، استوار و متعادل هستند یا خیر. در هر لایه باید تور پایه‌گذاری شود و نرده‌های مناسبی بر روی سازه‌های بالا و پایین وجود داشته باشد تا از ایمنی اطمینان حاصل شود. (۵) در زیر کارهای انجام‌شونده در ارتفاع، باید تور ایمنی نصب شود. در تمام پروژه‌های ساختمانی که فاقد سازه حفاظتی خارجی هستند، باید در فاصله ۴ تا ۶ متری یک تور ایمنی ثابت نصب شود؛ همچنین، هر ۱۲ متر (معادل چهار طبقه)، یک تور ایمنی ثابت دیگر نیز باید نصب گردد. در عین حال، باید یک تور ایمنی نیز وجود داشته باشد که همراه با ساختمان، از طبقه به طبقه بالا برود. (۶) پیش از کار یا راه رفتن بر روی سقف‌های پوشیده و سقف‌های سبک، باید تراس‌های عبوری روی آن‌ها نصب شود یا تورهای ایمنی در زیر آن‌ها گسترده شود. (۷) در زمستان، هنگام انجام کارهای مرتفع در مناطق سرد، باید از لغزیدن به دلیل یخ جلوگیری کرد؛ همچنین، ریختن آب در راهروها و نرده‌ها ممنوع است. (۸) در هنگام کار در ارتفاع، در صورت بروز رعد و برق یا اینکه ابرهای غلیظ باعث ایجاد طوفان شدید شوند، کارگران موجود روی سکو باید فوراً آنجا را ترک کنند. درس ششم: دانش اورژانس در محل حادثه – اقدامات اولیه در برابر آسیب‌های ناگهانی
۱. هنگام بروز یک آسیب ناگهانی، نباید وحشت‌زده شد؛ بلکه باید آرام باقی بود و نظم محل را حفظ کرد. ۲. در شرایطی که محیط اطراف خطری برای جان فرد مجروح ایجاد نمی‌کند، معمولاً نباید به راحتی فرد مجروح را جابجا کرد. ۳. فعلاً به بیماران مجروح هیچ نوشیدنی یا غذایی ندهید. ۴. در صورت بروز حادثه و عدم حضور کسی در محل، باید با صدای بلند از اطرافیان کمک خواست یا سعی کرد با مراجع مربوطه تماس بگیرید؛ هرگز نباید فرد مجروح را بدون مراقبت تنها بگذارید. ۵. فوراً محل حادثه، تعداد مجروحان و بیماران، وضعیت آن‌ها و اقدامات انجام شده برای مراقبت از آن‌ها را به مراجع مربوطه گزارش دهید. ۶. بر اساس شدت آسیب، بیماران را برای نجات طبقه‌بندی کنید: ابتدا موارد حادتر، سپس موارد کمتر حاد؛ ابتدا موارد فوری، سپس موارد غیرفوری؛ ابتدا موارد نزدیک‌تر، سپس موارد دورتر. ۷. برای مجروحانی که دچار خفگی یا تنگی نفس شده‌اند، باید به سرعت اقدامات احیایی انجام داد. ۸. افرادی که وضعیت جراحتشان پایدار است، باید به سرعت به نزدیک‌ترین بیمارستان منتقل شوند. ۹. در عملیات نجات در محل، باید به طور یکپارچه از فرماندهی پیروی کرد و هر کسی نباید به تنهایی تصمیم‌گیری کند. اقدامات اورژانسی در صورت برخورد با جریان الکتریکی: مهم‌ترین نکته، سرعت عمل است. به سرعت و به درستی فرد مبتلا به برق‌گرفتگی را از منبع برق جدا کرده و به سرعت و به درستی اقدامات اولیه نجات انجام دهید. کسب زمان، همان کسب جان است. روش‌های اصلی امداد در محل برخورد با جریان الکتریکی، تنفس مصنوعی و فشار دادن قلب از بیرون است. روش تنفس مصنوعی؛ برای انجام تنفس مصنوعی، روش تنفس دهان به دهان بهترین نتیجه را دارد. سوراخ‌های بینی فرد مبتلا به شوک الکتریکی را فشار دهید، نفس عمیقی بکشید و سپس هوا را مستقیماً در دهان فرد مبتلا دمید؛ مدت زمان این کار حدود ۲ ثانیه است. پس از اتمام دمیدن، بلافاصله از کنار دهان فرد دور شوید و سوراخ‌های بینی او را آزاد کنید تا خودش بتواند نفس بیرون دهد؛ مدت زمان این کار حدود ۳ ثانیه است. این کار را حدود ۱۲ بار در دقیقه انجام دهید. روش فشار دادن قلب از بیرون: نجات‌دهنده روی یکی از طرف‌های فرد مبتلا به شوک الکتریکی زانو می‌زند یا روی دو طرف کمر او می‌نشیند؛ سپس دو دست خود را روی هم قرار می‌دهد و پشت کف دست‌ها را در بالای قفسه سینه، زیر استخوان جناغی قرار می‌دهد. با فشار محکم و عمودی به پایین، خون موجود در قلب خارج می‌شود؛ پس از فشار دادن، فوراً فشار را کم می‌کند تا قفسه سینه دوباره به حالت طبیعی برگردد و خون دوباره در قلب جمع شود. این کار باید با سرعت ۶۰ بار در دقیقه انجام شود. هنگامی که تنفس و ضربان قلب متوقف شد، باید همزمان تنفس مصنوعی دهان به دهان و فشار بر سینه انجام شود. اگر در صحنه تنها یک نفر برای نجات وجود داشته باشد، می‌توان از این دو روش به نوبت استفاده کرد؛ یعنی پس از ۲ تا ۳ بار تنفس مصنوعی، ۱۰ تا ۱۵ بار فشار بر سینه اعمال شود. نجات‌بخشی باید به طور مداوم ادامه یابد و هرگز نباید به سادگی متوقف شود؛ حتی در حین حمل و نقل نیز نباید فعالیت‌های نجات‌بخشی متوقف گردد. مداخلات اورژانسی در برابر گرمازدگی: گرمازدگی یک بیماری حاد است که در اثر دمای بالا و تابش خورشید ایجاد می‌شود. پس از گرمازدگی، علائمی مانند سرگیجه، سردرد، ضعف در سراسر بدن، تشنگی، تپش قلب، تهوع و استفراغ رخ می‌دهد و در موارد شدید، فرد ناگهان بیهوش می‌شود. گرمازدگی نیز می‌تواند به انواع پیش‌درآمد گرمازدگی، گرمازدگی خفیف و گرمازدگی شدید تقسیم شود. روش‌های اورژانسی برای مقابله با گرمازدگی عبارتند از: فوراً بیمار مبتلا به گرمازدگی را از محیط‌های دارای دمای بالا خارج کرد، او را به مکانی سرد و هوادار منتقل نمود تا استراحت کند؛ لباس‌هایش را باز کرد، او را در حالت درازکش قرار داد و همزمان اجازه داد تا بیمار نوشیدنی‌های حاوی نمک بیشتری بنوشد. در موارد افرادی که دچار علائم اولیه گرمازدگی شده‌اند، نیازی به درمان ویژه‌ای نیست و باید اجازه داد تا به طور طبیعی به حالت عادی برگردند. بیماران مبتلا به گرمازدگی شدید باید فوراً برای درمان اضطراری به بیمارستان منتقل شوند. مراقبت‌های اولیه در صورت آسیب: ۱. فوراً مصدوم را بیرون بکشید؛ مراقب باشید که دوباره آسیب نبیند. حرکات باید ملایم، دقیق و سریع باشد؛ از کشیدن خشونت‌آمیز خودداری کنید. در صورتی که فرد کاملاً در خاک دفن شده باشد، باید هرچه سریع‌تر سر مصدوم را آزاد کرد؛ گل، شن، سنگ و لخته‌های خون موجود در دهان و بینی را تمیز کرد و بندهای لباس‌ها را شل کرد تا تنفس آسان‌تر شود. ۲. مجروح را در حالت درازکش قرار دهید و سرش را به یک طرف بچرخانید تا استفراغ مانع تنفس نشود. ۳. هنگام خونریزی زخم، برای متوقف کردن خونریزی از پارچه استفاده کنید و زخم را با آب تمیز شستشو دهید؛ سپس آن را با حوله‌ای تمیز ببندید تا از عفونت جلوگیری شود. ۴. هنگام شکستگی، باید از تیغه یا جایگزین‌های آن برای ثابت نگه داشتن استفاده کرد. ۵. در افرادی که تنفسشان متوقف شده، تنفس مصنوعی دهان به دهان انجام می‌شود. ۶. در افرادی که ضربان قلبشان متوقف شده، فشار بر قفسه سینه اعمال می‌شود. ۷. حمل مجروحان باید به آرامی انجام شود تا از تکان و پیچش جلوگیری گردد. در صورت امکان، هرچه زودتر خون‌درمانی و تزریق مایعات انجام دهید. اقدامات اولیه در صورت سقوط از ارتفاع ۱. حذف وسایل موجود روی بدن مصدوم و اشیاء سخت در جیب‌هایش. ۲. در حین حمل و انتقال، گردن و تنه نباید خم شوند یا چرخند؛ بلکه ستون فقرات باید صاف باقی بماند. حمل کردن با بلند کردن یکی از شانه‌ها و یکی از پاها کاملاً ممنوع است تا از بروز یا تشدید فلج نخاعی جلوگیری شود. ۳. ناحیه آسیب‌دیده باید به درستی بانداژ شود، اما در بیماران مشکوک به شکستگی کف جمجمه و نشت مایع مغزی-نخاعی، هرگز نباید از روش پر کردن ناحیه آسیب‌دیده استفاده کرد تا از ابتلا به عفونت درون جمجمه‌ای جلوگیری شود. ۴. در مورد مجروحان صورت و فک، ابتدا باید مسیر تنفسی آن‌ها باز نگه داشته شود و دکمه‌های گردن و سینه‌ی مجروح نیز شل گردند. ۵. در آسیب‌های ترکیبی، باید فرد در وضعیت خوابیدن روی پشت قرار گیرد تا مجاری تنفسی باز بمانند؛ همچنین باید دکمه‌های یقه لباس باز شوند. ۶. آسیب عروق محیطی، فشار بر ساقه‌های شریانی در بالای ناحیه آسیب‌دیده تا استخوان. قرار دادن یک پانسمان ضخیم مستقیماً روی زخم، و بانداژ کردن آن با فشار مناسب برای جلوگیری از خونریزی و تأثیر منفی بر گردش خون در عضو، روشی مؤثر است. ۷. به سرعت و به طور پایدار برای درمان به بیمارستان منتقل کنید. در عملیات امداد و نجات در محل‌های آتش‌سوزی، هنگام رسیدن به یک مکان جدید، باید ابتدا با محیط آشنا شد و مسیرهای ایمن و تجهیزات آتش‌نشانی را پیدا کرد. در صورت وقوع آتش‌سوزی، وحشت نکنید؛ باید همزمان با گزارش دادن به پلیس، عملیات خاموش کردن آتش و نجات خود را انجام داد. اگر آتش‌سوزی در مراحل اولیه باشد، پس از تشخیص منبع آتش، می‌توانید از وسایل خاموش‌کننده موجود در اختیار یا پتوهای مرطوب برای خاموش کردن آتش استفاده کنید ； اگر شعله‌های آتش بسیار بزرگ باشند یا محل اشتعال در خانه خودتان نباشد، و درها بسیار داغ باشند، به این معناست که بیرون کاملاً در آتش فرو رفته است؛ هرگز نباید بی‌دقت درها را باز کرد یا عجله کرده و از پنجره پایین پرید. در صورت اضطرار، می‌توان لحاف‌ها و لباس‌ها را پاره کرده و آن‌ها را محکم بست تا بتوان از پنجره پایین آمد، یا دیوارها و درها را با آب خیس کرد تا از گسترش آتش جلوگیری شود. سرویس بهداشتی بهترین مکان برای بقا است. نباید به خاطر جمع‌آوری چمدان‌ها و اشیاء باارزش، زمان تلف شود. نمی‌توان در هنگام پر بودن فضا از دود غلیظ، به صورت ایستاده راه رفت. پس از بروز آتش شدید همراه با دود غلیظ، باید روی زمین خزید تا از مبتلا شدن به سرفه ناشی از دود و مسمومیت جلوگیری شود. اگر روی زمین آتش وجود دارد، باید کفش بپوشید. اگر بدنتان آتش گرفت، هرگز فرار نکنید؛ باید سریع لباس‌هایتان را درآورید یا روی زمین دراز بکشید و با غلتیدن شعله‌ها را خاموش کنید. در مواقع غرقش، اگر در نزدیکی شما طناب، تخته یا سایر اشیاء‌ای که به راحتی غرق نمی‌شوند وجود دارد، می‌توانید آن‌ها را به سمت فرد غرق‌شده پرتاب کرده و سپس او را به سمت ساحل بکشید ； کسانی که مهارت شنا خوبی دارند، می‌توانند به سرعت از پشت فرد غرق‌شده عبور کنند، موهایش را بگیرند یا زیر بغلش را فشار دهند و او را با حرکت شنا در حالت شنا به سمت بالا، از آب بیرون بیاورند. پس از نجات و رساندن به زمین، فوراً او را در حالت خوابیده قرار دهید، بندهای لباس‌ها را باز کنید و گل، خاک و علف‌های موجود در دهان و بینی را تمیز کنید تا مسیر تنفسی باز بماند. کنترل به‌موقع آب نیز بسیار مهم است. نجات‌دهنده با یک پا روی زمین می‌نشیند و سر فرد غرق‌شده را به سمت پایین و شکمش را روی زانوهای خود قرار می‌دهد تا آب موجود در ریه‌ها و معده خارج شود ； یا می‌توان فرد غرق‌شده را روی شانه‌ها برد، شکم او را روی قله شانه‌های نجات‌دهنده قرار داد و همزمان با راه رفتن سریع، آب را از بدنش خارج کرد؛ این کار تا حدی می‌تواند جایگزین تنفس مصنوعی نیز باشد. مدت زمان کنترل آب نباید بیش از حد باشد؛ به‌ویژه هنگامی که اثر کنترل آب مشهود نیست، باید سریعاً اقدامات اضطراری دیگری انجام شود. به عنوان مثال، از یک سو تنفس مصنوعی انجام شده و از سوی دیگر فشار بر قلب از خارج از قفسه سینه؛ هر دو کار به صورت هماهنگ انجام می‌شوند (یعنی در هر بار تنفس، ۴ تا ۵ بار به قلب فشار آورده می‌شود)، و بهتر است این کار توسط دو نفر به صورت هماهنگ انجام شود. اگر فرد غرق‌شده دهانش را محکم بسته باشد، می‌توان روش تنفس مصنوعی را از دهان به دهان به دهان به بینی تغییر داد؛ اما در هر صورت، باید این کار به طور مداوم ادامه یابد. از آنجایی که تعداد قابل توجهی از افراد غرق‌شده در این مرحله در حالت «مرگ ساختگی» هستند، امید به نجات آن‌ها هنوز زیاد است. عملیات نجات فوق باید در همان محل انجام شود تا به دلیل انتقال به بیمارستان، زمان تلف نشود؛ همچنین، باید در اسرع وقت با پزشک تماس گرفته شود. پزشکان در طول فرآیند نجات، بسته به شرایط، از داروهای قلبی و محرک‌های تنفسی استفاده می‌کنند که اغلب به اصلاح سریع نارسایی تنفسی-قلبی کمک شایانی می‌کند.