ไม่อยากทำต่อแล้ว
Thread Content
ไม่อยากทำต่อแล้ว ไม่อยากทำอีกแล้ว อยากกลับบ้านแล้ว… อืม…
นี่เป็นการบ่นหรือขอความปลอบโยนนั่นแหละ. ทุกคนล้วนมีช่วงเวลาที่รู้สึกหงุดหงิดอย่างมาก แต่เมื่อความหงุดหงิดนั้นผ่านไป ชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะลาออกจริงๆ
ใช่เลย ไม่มีความกล้าที่จะลาออก ก็เลยได้แต่มาบ่นอยู่ที่นี่เท่านั้น!
ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่บางครั้งก็คิดถึงบ้าน ตอนกลางคืนฝันก็เป็นเรื่องราวในบ้านเกิดตลอด! เปลี่ยนกะงานก็ทำไม่ไหวแล้วด้วย……
ก็ไม่ถึงขั้นบ่นหรอกนะ อยู่ห่างจากบ้านหลายพันไมล์ ฉันคิดว่าก็แค่พูดไปเฉยๆ เท่านั้นแหละ
ใจเย็นๆ หน่อยนะ ถ้าเป็นไปได้ก็ลาพักสักสองสามวัน ออกไปเที่ยวข้างนอกบ้าง เมื่อรู้สึกดีขึ้นแล้วค่อยกลับมาทำงาน.
ขอไม่ได้ครับ หัวหน้าไม่อนุมัติ เพราะบอกว่าคนน้อยเกินไป
ท้องเสีย หวัดหนัก 。 。 ไปโรงพยาบาลเพื่อให้น้ำเกลือทางหลอดเลือด หัวหน้าจะว่ายังไง?
ฟังเพลงสิ อย่างเช่น “สาวแดนใต้”
เจ็ดปีแล้ว นับตั้งแต่จบการศึกษามาจนถึงตอนนี้ ก็ผ่านมาเจ็ดปีแล้ว
โอ้ ฉันนึกว่าจะหมดหวังกับอุตสาหกรรมเคมีไปแล้วซะอีก……
ฉันทำงานมา 3 ปีแล้ว แม้ว่าจะไม่ต้องเปลี่ยนกะ แต่ฉันก็เบื่อกับชีวิตในโรงงานผลิตสารเคมีไปแล้ว โชคดีที่ยังไม่แต่งงาน สามารถเปลี่ยนงานและลองทำอะไรใหม่ๆ ดูได้.
ใช่เลย ควรใช้ช่วงที่ยังหนุ่มอยู่ในการลองทำสิ่งต่างๆ ไม่อย่างนั้นก็จะไม่มีโอกาสได้รู้อะไรเลย!
สมัยเราเรียนอยู่มหาวิทยาลัย มีคนถึงขั้นใช้น้ำร้อนลวกมือ เพื่อไม่ต้องสอบปลายภาค :หุบปากเถอะ: แน่นอนว่าการทำร้ายตัวเองนั้นไม่ควรทำ. แต่ว่า โรคหวัดหรือท้องเสียนั้นเกิดขึ้นได้ง่ายมาก ส่วนการทำงานกะกลางคืนก็ไม่ทำให้เกิดอาการอุณหพลศาสตร์ได้เช่นกัน