【เรื่องสั้น】คำเตือนที่มาช้าเกินไป
Thread Content
ในท้องฟ้าของเดือนเมษายน มีฝนปรอยๆ ตกลงมา แม้ดอกไม้จะบานสะพรั่งแล้ว แต่ในอากาศก็ยังคงมีความชื้นเย็นๆ อยู่ มีเพียงร่างคนโดดเดี่ยวที่ยืนอยู่หน้าหลุมฝังศพใหม่ อู๋ปิงหยิบขวดเหล้าออกมาจากกระเป๋า แล้ววางแก้วเหล้าสองใบไว้หน้าหลุมฝังศพ จากนั้นก็ค่อยๆ เทเหล้าใส่แก้วทั้งสองใบ ““เล่าหลิวเอ๋ย แก้วนี้ฉันขอมอบให้แกนะ… เราทั้งคู่อยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้ว ทำงานในสถานที่เดียวกัน อยู่หอพักเดียวกัน กินข้าวด้วยกัน… แล้วทำไมแกถึงจากไปแบบนี้ล่ะ…” อู๋ปิงดื่มเหล้าในแก้วนั้นจนหมด ส่วนอีกแก้วหนึ่งก็เทลงบนหลุมฝังศพ. เมื่อสามวันก่อน อู๋ปิงกับเล่าหลิวร่วมกันขนไม้ที่ชั้นเจ็ดของไซต์ก่อสร้าง และเหล็กเส้นที่ยื่นออกมาจากพื้นก็เกือบทำให้อู๋ปิงสะดุดล้ม จนเขาเหงื่อออกมากเลยทีเดียว ขณะที่เขากำลังจะเตือนลิวเฒ่าอยู่นั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น “วู่ปิง รีบกลับบ้านเร็วเข้าสิ ลูกมีไข้สูงไม่ลดเลย ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล!” วู่ปิงจึงวางงานที่กำลังทำอยู่ รีบวิ่งลงบันไดกลับบ้านทันที ในคืนนั้นเอง อู๋ปิงก็ได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนร่วมงาน บอกว่าลาวเหลียวสะดุดกับเหล็กที่ยื่นออกมาจากพื้นขณะกำลังขนไม้ ทำให้เขาตกลงมาจากระเบียงชั้นเจ็ด… “ลาวเหลียวเอ๋ย… มันเป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่ได้เตือนคุณทันเวลา ฉันผิดจริงๆ…” อู๋ปิงดื่มเหล้าอีกแก้ว น้ำตาแห่งความเสียใจก็ไหลออกมา
บ่อยครั้งที่การเตือนเล็กๆ น้อยๆ ก็สามารถช่วยป้องกันอุบัติเหตุได้
อีกครั้งหนึ่งที่เตือนให้เราตระหนักว่า ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ก็อาจก่อให้เกิดหายนะที่ไม่สามารถแก้ไขได้…
การรายงานและขจัดความเสี่ยงด้านความปลอดภัยโดยทันที เป็นหน้าที่ของผู้ปฏิบัติงานในพื้นที่