คนในฝันที่จำไม่ได้

ขอบคุณสำหรับผลงานสร้างสรรค์แบบนี้นะ จะเปลี่ยนชื่อให้เป็น “คนในฝันที่จำไม่ได้” แทนนะ

อดนึกถึงเพลง “ผู้ไล่ตามความฝัน” ของโร่ว ต้ายู่ไม่ได้เลย… ผู้ไล่ตามความฝัน… ให้วัยหนุ่มสาวพัดผ่านเส้นผมของคุณ และนำพาความฝันของคุณไปด้วย… โดยไม่รู้ตัว ประวัติศาสตร์ของเมืองนี้ก็จดจำรอยยิ้มของคุณไว้… ท้องฟ้าสีฟ้าและหัวใจสีแดง… คือจุดเริ่มต้นของชีวิต… ฝนในฤดูใบไม้ผลิ… คืนที่คุณนอนคนเดียว… วันเวลาที่คุณอยู่คนเดียว… ทำให้ดอกไม้แห่งวัยหนุ่มสาวบานสะพรั่ง… ขนนกที่บินไปมาในท้องฟ้า… คือการจินตนาการถึงรอยยิ้มของคุณ… ฤดูใบไม้ร่วงมาแล้ว ฤดูใบไม้ผลิก็มาอีก… ใครกันแน่ที่กำหนดทุกอย่างไว้ในโชคชะตา… คุณที่อยู่ในคืนอันหนาวเย็น… ความงามที่ไม่สามารถซ่อนได้… ขอให้มองมาที่ฉันสักครั้งเถอะ… อย่าปล่อยให้หญิงสาวต้องนอนคนเดียว… วัยหนุ่มสาวไม่มีความเสียใจ… คนรักตลอดกาล… ขอให้รอยเท้าของคุณที่เดินไปมาในทะเลทรายนั้น… เป็นความทรงจำที่ยั่งยืน… ลายมือที่บินไปมา… คือความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ในใจของคุณ… ในวัฏจักรแห่งชีวิตนี้… ใครกันแน่ที่เดินวนเวียนอยู่ในเสียงนั้น… คนที่หลงรักฉัน… ความห่วงใยที่ไม่สามารถเข้าใจได้… ทำให้ดอกไม้แห่งวัยหนุ่มสาวบานสะพรั่ง… ขนนกที่บินไปมาในท้องฟ้า… คือการจินตนาการถึงรอยยิ้มของคุณ… ฤดูใบไม้ร่วงมาแล้ว ฤดูใบไม้ผลิก็มาอีก… ใครกันแน่ที่กำหนดทุกอย่างไว้ในโชคชะตา… คุณที่อยู่ในคืนอันหนาวเย็น… ความงามที่ไม่สามารถซ่อนได้…

เพลงนี้มักถูกสับสนกับเพลงประกอบซีรีส์ “สงครามโบราณและหุ่นทองของราชวงศ์ฉิน” เสมอ

มีคนบอกว่าเป็นลาวโร่ที่เขียนขึ้นเพื่อรำลึกถึงซานเหมา

ไม่ใช่ว่ามีคนพูดขึ้นมาเฉยๆ หรือแค่รู้สึกต่อเหตุการณ์นั้นเท่านั้น

ผมคิดว่าศิลปินรุ่นเก่าบางคนในไต้หวันนั้น เป็นศิลปินชาวจีนที่หาได้ยากมากที่ไม่ถูกครอบงำด้วยแรงจูงใจทางการเงิน รวมถึงโร่ว ต้าเยว่ด้วย ปัจจุบันในวงการศิลปะนั้น มีแต่ความโลภเข้ามาครอบงำ จนแทบไม่มีผลงานคลาสสิกที่ได้รับความนิยมอีกต่อไปแล้ว