Thread Content
โพสต์นี้ถูกแก้ไขครั้งสุดท้ายโดย วัง เกินหรง เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม 2016 เวลา 08:00 โดยมีการสรุปปรากฏการณ์แปลกๆ ในอุตสาหกรรมการเคลือบผิวในประเทศไว้ เพื่อให้เพื่อนๆ ได้แสดงความคิดเห็นกัน. (1) เราเป็นประเทศที่ใช้สีทาผิววัสดุกันมาก แล้วสีที่เราใช้กันนั้นเป็นสินค้าของแบรนด์จีนเป็นหลักหรือเปล่า? ในโรงงานผลิตเรือ โครงการด้านวิศวกรรมทางทะเล **โครงการสำคัญ สะพาน เครื่องจักรในท่าเรือ และโรงไฟฟ้าพลังลม ต่างๆ เราจะเห็นผลิตภัณฑ์สีจากแบรนด์ต่างประเทศอยู่ทั่วไป เช่น International, Zodan, Hemp, PPG ฯลฯ แต่แทบไม่เคยเห็นแบรนด์สีของไทยเลย บางครั้งอาจเจอสีจากแบรนด์ไทยสักหนึ่งหรือสองแบรนด์ แต่ก็เป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้น เราเป็นประเทศที่มีความเชี่ยวชาญด้านการทาสีอย่างมาก แต่เรากลับไม่มีแบรนด์สีที่มีชื่อเสียงของตัวเองเลย แล้วเมื่อไหร่สีที่ผลิตในประเทศจะสามารถแข่งขันได้บ้างนะ! (2) คนที่ไม่มีความรู้จะสามารถได้รับสิ่งที่คนที่มีความรู้มีได้หรือไม่? นอกเหนือจากโรงงานผลิตเรือและงานวิศวกรรมทางทะเลแล้ว ในโครงการทาสีสำหรับอุตสาหกรรมต่างๆ นั้น ผู้จัดการด้านคุณภาพ ผู้บริหารองค์กร และตัวแทนของเจ้าของโครงการส่วนใหญ่ก็ไม่มีประสบการณ์เฉพาะทางด้านการทาสีเลย แต่พวกเขากลับเป็นผู้ตัดสินใจเกี่ยวกับคุณภาพของการทาสีในโครงการนั้นๆ ในขั้นตอนการตรวจสอบคุณภาพของชั้นเคลือบ ตัวแทนของเจ้าของโครงการอาจใช้ความรู้สึกส่วนตัวในการประเมินคุณภาพของการเคลือบได้ สาเหตุหลักอยู่ที่คุณภาพของการทาสี รวมถึงอุตสาหกรรมการทาสีโดยรวมในประเทศจีนยังไม่ได้รับความสำคัญเพียงพอ (3) สีที่มีโลหะหนักอยู่ในส่วนผสม สามารถนำมาใช้ในประเทศจีนได้หรือไม่? เป็นที่ทราบกันดีว่า ประเทศที่พัฒนาแล้วอย่างยุโรปและอเมริกามีกฎหมายและข้อบังคับที่ชัดเจนเกี่ยวกับปริมาณโลหะหนักในสารเคลือบผิว แต่ในประเทศจีนนั้น ยังไม่มีข้อบังคับหรือกฎหมายใดๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้สำหรับสารเคลือบผิวที่ใช้ในอุตสาหกรรมเลย สิ่งนี้ทำให้มีการใช้สีที่มีโลหะหนักในโครงการต่างๆ ภายในประเทศอย่างแพร่หลาย เช่น สีรองพื้นชนิดเรดแดน ซึ่งในต่างประเทศได้มีการห้ามใช้ไปนานแล้ว แต่ในจีนก็ยังคงมีการผลิตและใช้อยู่ นอกจากจะสร้างมลพิษให้กับที่ดินและแหล่งน้ำอันมีอยู่อย่างจำกัดของเราแล้ว ยังส่งผลกระทบโดยตรงต่อสุขภาพของประชาชนอีกด้วย (4) ผู้รับเหมาสามารถเก่งกว่าเจ้าของโครงการได้หรือไม่? คุณคงไม่เชื่อใช่ไหม ว่าผู้รับเหมาจะสามารถทำงานได้ดีกว่าเจ้าของโครงการได้อย่างไร? แต่ปรากฏการณ์นี้มีอยู่จริง โดยบริษัทที่รับเหมาทาสีกันไฟในประเทศจำเป็นต้องได้รับใบอนุญาตจากหน่วยงานดับเพลิงของตำรวจ เมื่อมีใบอนุญาตนี้แล้ว บริษัทเหล่านั้นก็จะมีอำนาจในการดำเนินการ หากไม่มีพวกเขามาทาสีกันไฟ ผู้เป็นเจ้าของอาคารก็จะไม่สามารถได้รับการตรวจสอบและอนุมัติจากหน่วยงานดับเพลิงได้ หากผู้รับเหมามีสิทธิ์มากกว่าเจ้าของโครงการเสียอีก แล้วคุณภาพของชั้นป้องกันไฟที่พวกเขาสร้างขึ้นจะเป็นอย่างไรล่ะ? คงไม่ต้องบอกก็รู้อยู่แล้ว. (5) คุณรู้จักมาตรฐานอุตสาหกรรมด้านการเคลือบผิวในประเทศไทยหรือไม่? ฉันเคยจัดทำรายชื่อมาตรฐานอุตสาหกรรมการเคลือบผิวในประเทศไทยมาก่อน ซึ่งเป็นเพียงรายชื่อเท่านั้น แต่ก็มีหลายสิบหน้าเลยทีเดียว สำหรับขั้นตอนการปรับสภาพพื้นผิวเบื้องต้นนั้น ก็มี **มาตรฐานระดับชาติ** และมาตรฐานของแต่ละอุตสาหกรรม เช่น อุตสาหกรรมปิโตรเคมี อุตสาหกรรมโลหะ อุตสาหกรรมน้ำมัน เป็นต้น ผมได้สอบถามผู้เชี่ยวชาญชื่อดังในประเทศ และพวกเขาหลายคนก็ไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับมาตรฐานเหล่านั้นเลย
ไม่ใช่แค่อุตสาหกรรมการทาสีเท่านั้น ทุกอุตสาหกรรมก็เป็นแบบนี้ ยิ่งไม่เคยเห็นก็ยิ่งแปลกใจ
ในประเทศก็มีบริษัทผลิตสีที่มีขนาดใหญ่เช่นกัน แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่มีความทะเยอทะยานอะไรมากนัก พวกเขาอาศัยความสัมพันธ์กับบริษัทปิโตรเลียมและไฟฟ้าเพื่อทำโครงการในประเทศ จนไม่ต้องกังวลเรื่องรายได้ อย่าไปคาดหวังให้พวกเขามาแข่งขันกับแบรนด์ต่างประเทศในโครงการขนาดใหญ่เลย ส่วนเรื่องการป้องกันอัคคีภัยนั้นก็คงไม่มีทางเลือกอื่น ถ้าหาช่างมาทำงานได้ก็ถือว่าดีแล้ว ส่วนเรื่องมาตรฐานนั้น ผมเห็นด้วยมาก เพราะการกำหนดมาตรฐานนั้นกลับมีแนวโน้มถดถอยลงเรื่อยๆ
น่าเศร้าจริงๆ สำหรับชาวไทย เพราะประเทศที่ยิ่งใหญ่อย่างนี้กลับไม่มีสีสำหรับทากระดานเล่นของตัวเองเลย หรือว่าเราด้อยกว่าพวกเขาในด้านนี้กันแน่? เราควรทบทวนตัวเองแล้ว ;
สีจากประเทศไทย สีนาโนพอลิอะนิลีน กระบวนการเคลือบแบบบางเพียง 200 ไมครอน ทนต่อการทดสอบด้วยหมอกเกลือได้มากกว่า 10,000 ชั่วโมง แข็งตัว