จากเกษตรกรมาเป็นผู้จัดการฝ่ายขาย ใช้เวลา 10 ปี

Thread Content

โพสต์นี้ถูกแก้ไขครั้งสุดท้ายโดย วาล์วชัดเจนอยู่แล้ว เมื่อวันที่ 18-11-2016 เวลา 18:17 ก่อนที่จะมาทำงานด้านการขาย เขาเคยเป็นเกษตรกรมาก่อน แล้วก็เป็นแรงงานก่อสร้าง (คำนี้ใครเป็นคนคิดขึ้นมากันแน่) ทุกอาชีพล้วนยากลำบาก ถือได้ว่าต้องเผชิญกับความทุกข์ยากในชีวิตอย่างแท้จริง การทำไร่นาในปีที่ผลผลิตตกต่ำ ก็แทบจะเอาแค่พอเลี้ยงชีพได้เท่านั้น ส่วนการเป็นแรงงานก่อสร้างก็เคยเจอกับกรณีที่ถูกเลื่อนจ่ายค่าจ้างโดยไม่มีเหตุผล ในปี 2002 ฉันเดินทางไปยังเมืองหวู่โจวตามกระแสคนที่มาทำงาน และก็พบว่าที่นี่เป็นสถานที่ที่มีโอกาสในการทำงานมากมาย มีโรงงานอยู่ตามถนนและซอกซอยต่างๆ เนื่องจากมีคนรู้จักแนะนำ ทำให้ฉันได้งานทำอย่างรวดเร็ว โรงงานนี้ผลิตตัวถังวาล์วและชิ้นส่วนเครื่องจักรอื่นๆ เนื่องจากไม่มีทักษะอะไรเลย จึงต้องทำแต่งานธรรมดาๆ ที่ไม่มีความสำคัญเท่านั้น แน่นอนว่าการทนทุกข์และทำงานหนักไม่ใช่ปัญหาเลย การทำงานวันละอย่างน้อย 10 ชั่วโมงก็ไม่รู้สึกเหนื่อยมากนัก ทุกเช้า เวลา 7 โมง จะเดินทางไปยังโรงงาน เพื่อนำชิ้นส่วนที่ผลิตเสร็จแล้วในตอนกลางคืนมายังห้องปฏิบัติการ เพื่อทำการปรับแต่งต่อ โดยก่อนอื่นจะใช้เครื่องมือที่ใช้ลมเพื่อทำลายเปลือกภายนอกของวาล์วออก จากนั้นจึงนำวาล์วไปใส่ในเครื่องพ่นทรายเพื่อขัดผิวหน้า โดยต้องทำการพ่นทรายซ้ำหลายครั้ง จนกระทั่งชั้นออกซิเดชันบนผิวหน้าหายไปหมด จากนั้นจะนำไปผ่านกระบวนการล้างด้วยกรด หลังจากการล้างด้วยกรดแล้ว ตัววาล์วจะมีความเงางามเหมือนสแตนเลส ดูสวยงามมาก จากนั้นจึงนำไปผ่านกระบวนการแปรรูปอื่นๆ โดยจะคัดแยกวาล์วที่เสียหายออกมาเพื่อนำกลับไปหลอมใหม่ ส่วนวาล์วที่ยังใช้งานได้ก็จะถูกเก็บไว้ในคลังเพื่อรอส่งมอบให้ลูกค้า ทำงานหนักแบบนี้มาเป็นเวลาสองปี จนกระทั่งมีช่างคนหนึ่งที่มาจากบ้านเดียวกันมาที่โรงงาน เขาเป็นช่างเชื่อมไฟฟ้า เงินเดือนของเขาสูงมาก มากกว่าของฉันถึงสองเท่าเลย ตอนนั้นฉันอิจฉามากเลย. ต่อมาเมื่อได้ใช้เวลาร่วมกันนานขึ้น เราก็สนิทกันมากขึ้น แถมยังเป็นคนบ้านเดียวกันอีกด้วย เขาจึงค่อยๆ สอนวิธีการใช้เครื่องเชื่อมให้ฉัน ในตอนแรกฉันรู้สึกกังวลมาก ตาแดงและมีน้ำตาไหล เนื้อบริเวณส้นเท้าก็ถูกเศษโลหะจากการเชื่อมเผาไหม้จนเจ็บปวดมาก ฉันต้องกระทืบเท้าด้วยความเจ็บปวด เพราะเนื้อถูกเผาไหม้จนเสียหายไปหมด โชคดีที่อาจารย์มีความอดทนในการสอนเทคนิคให้ฉัน ฉันเองก็ไม่กลัวความยากลำบากต่างๆ มักจะใช้เวลาว่างฝึกฝนสักสองสามนาที และเมื่อเวลาผ่านไป ฝีมือของฉันก็ดีขึ้นเรื่อยๆ จนสามารถเชื่อมรอยรั่วเล็กๆ ได้ด้วยตัวเอง วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ บางครั้งก็รู้สึกว่าทักษะของตัวเองน่าจะพอใช้ได้แล้ว จึงเริ่มคิดถึงเรื่องการเปลี่ยนงานเพื่อขอเงินเดือนที่สูงขึ้น ครั้งหนึ่งในวันหยุด ผมขี่จักรยานออกไปเที่ยว และไปเจอโรงงานขนาดเล็กแห่งหนึ่งที่ทำการแปรรูปแผ่นฟลันเจอร์สแตนเลส แผ่นฟลันเจอร์ที่ถูกหลอมขึ้นมานั้นมีบางชิ้นที่มีข้อบกพร่องและต้องได้รับการซ่อมแซม ซึ่งนี่ถือเป็นงานที่ง่ายที่สุด โรงงานนี้มีพนักงานไม่มาก รวมกับเจ้าของโรงงานแล้วมีเพียง 4 คนเท่านั้น ท่อแฟลนจ์ที่นี่มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเล็กมาก โดยส่วนใหญ่ใช้วิธีการเชื่อมด้วยอาร์กไฟฟ้าก็เพียงพอแล้ว การเชื่อมด้วยอาร์กไฟฟ้าจะไม่มีเศษโลหะกระเด็นไปทั่วเหมือนการเชื่อมด้วยไฟฟ้าธรรมดา จึงถือว่าสะอาดและสบายกว่าเยอะ เจ้านายดูจุดเชื่อมที่ฉันทดลองไปแล้ว ก็บอกว่าทักษะการเชื่อมของฉันยังแย่มาก พื้นผิวไม่เรียบ และการเชื่อมก็ไม่สมบูรณ์ ดังนั้นเขาจึงไม่อยากจะรักษาฉันไว้ทำงานต่อ มันก็น่าอึดอัดหน่อยนะ แต่ฉันอยากได้งานนี้มาก ฉันเลยบอกเจ้านายว่ายอมรับเงินเดือนที่น้อยลงก็ได้ ขอให้มีโอกาสพัฒนาทักษะให้ดีขึ้นก่อน สุดท้ายเขาก็ให้เงินเดือนที่ต่ำมาก ตอนนั้นฉันคิดว่าขอแค่ได้ทำงานก็พอแล้ว การเรียนรู้ทักษะต่างๆ นั้นสำคัญกว่า. จริงๆ แล้วการเชื่อมนั้นไม่ยากเลย หัวหน้าให้คำแนะนำกับผมด้วยตัวเอง อีกสักพักผมก็จะเข้าใจเทคนิคได้แล้ว ทำงานเป็นช่างเชื่อมมาแล้วหกปี ส่วนการเข้าสู่อาชีพพนักงานขายนั้นก็เป็นเรื่องบังเอิญ คงเป็นเพราะความคิดชั่ววูบเท่านั้นเอง. วันหนึ่งก็เกิดความคิดขึ้นมา จึงลองทำดู แต่จริงๆ แล้วไม่มีแนวทางอะไรเลย ทำงานในโรงงานมาหลายปีแล้ว ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีประสบการณ์ด้านการตลาดมาก่อนเลย ตอนนั้นหาเอเย่นต์ ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมเอเย่นต์หลายสิบบาท เงื่อนไขในการรับสมัครของนายจ้างคือ ต้องมีวุฒิการศึกษาระดับปริญญาตรีขึ้นไป อายุไม่เกิน 30 ปี และมีประสบการณ์การทำงานอย่างน้อย 1 ปี คาดว่านายหน้าคนนั้นก็แค่อยากได้ค่าตอบแทนจากการแนะนำเท่านั้น ฉันไม่ถึงเกณฑ์ขั้นต่ำด้วยซ้ำ แต่พวกเขาก็ยังให้ฉันไปสัมภาษณ์อยู่ดี ตอนนั้นฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ถ้าสัมภาษณ์ไม่ผ่านก็แค่เสียเงินสักหลายสิบบาทเท่านั้นเอง. ที่น่าแปลกก็คือ บริษัทนั้นก็เป็นบริษัทที่ผลิตแผ่นฟลันจ์ด้วยเช่นกัน. โทรนัดเวลาสัมภาษณ์ก่อน แล้วผมก็ไปถึงบริษัทนี้ตามเวลาที่นัดไว้ หาตึกที่เป็นสำนักงานของผู้รับผิดชอบการสัมภาษณ์เจอ แล้วก็เคาะประตูเข้าไป คนที่มาสัมภาษณ์คือรองประธานบริษัท เขาให้ฉันนั่งลงก่อนจะเริ่มถามคำถาม หลังจากพูดคุยกันสักพัก เขาก็รู้ว่าฉันไม่เข้าเกณฑ์ขั้นต่ำอย่างชัดเจน ตอนนั้นฉันเองก็ไม่รู้ว่ามีความกล้ามาจากไหน บางทีอาจเป็นเพราะอยากลองทำงานด้านการขายจริงๆ ก็ได้. ก็ขอยกตัวอย่างจุดแข็งของตัวเองที่เหมาะสมกับงานนี้ อย่างเช่น มีความอดทนและขยันขันแข็ง รู้จักประเภทของผลิตภัณฑ์เป็นอย่างดี ฯลฯ สิ่งที่ผมพูดได้ก็พูดหมดเลยครับ. ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะประทับใจในความมุ่งมั่นของฉัน เขายิ้มแล้วบอกว่ายินดีจะให้โอกาสลองดู โดยมีระยะเวลาทดลองงานสามเดือน ก็ถือเป็นการทำสิ่งที่ผิดแผนไปหน่อยเหมือนกัน. ต่อมาเมื่อไปทำงาน ฉันถึงรู้ว่าเพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่ในห้องทำงานเดียวกันล้วนเป็นคนหนุ่มสาวที่มีความรู้ ส่วนฉันเองก็เป็นผู้ชายอายุ 30 กว่าปี รูปร่างอ้วน นั่งอยู่ท่ามกลางพวกเขา ซึ่งทำให้ฉันรู้สึกด้อยค่าอยู่บ้าง และเมื่อเริ่มทำงานจริงๆ ก็ได้รู้ว่าการขายนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย การจะเป็นพนักงานขาย ก็ต้องรู้ก่อนว่าลูกค้าอยู่ที่ไหน แต่สำหรับผมแล้ว ก็ไม่มีข้อมูลอะไรเลย ผมก็เลยต้องเริ่มต้นทำงานในอาชีพนี้ด้วยความซื่อสัตย์และความตั้งใจของคนชาวนาเท่านั้น. ในช่วงเวลาทดลองงาน 3 เดือนนั้น ฉันต้องทำงานอย่างหนัก ดูเหมือนว่าลูกค้าทุกคนจะหลีกเลี่ยงฉันไปหมด ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ แล้วก็สองสัปดาห์ แต่ก็ยังไม่พบลูกค้าสักคนเลย มีวันหนึ่งที่ได้ยินคนอื่นพูดถึงการค้นหาข้อมูลผ่านอินเทอร์เน็ต ตอนนั้นฉันยังใช้มันไม่เป็น จึงไปขอคำแนะนำจากคนหนุ่มสาวที่อยู่รอบตัว แล้วก็เริ่มสมัครสมาชิกเพื่อโปรโมตสินค้าบนเว็บไซต์อย่างอาลีบาบา เวลาผ่านไป เดือนหนึ่งก็ล่วงเลยไป แต่ก็ยังไม่มีลูกค้าสักคน ไม่มีออเดอร์เข้ามาเลย รู้สึกกระวนกระวายใจมากเลย. แต่ช่วงเวลานี้ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีอะไรได้มาเลย อย่างน้อยก็รู้ทิศทางแล้ว ดังนั้นจึงค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตทุกวัน บางครั้งก็โทรศัพท์คุยด้วยบ้าง เวลาผ่านไปตามการเคลื่อนที่ของดวงดาว วันแล้ววันเล่าก็ผ่านไป จนถึงเดือนที่สองก็ผ่านพ้นไปแล้ว ตัวเองก็ไม่มีความมั่นใจอีกแล้ว เซลล์สมองก็ถูกทำลายไปมากมาย ความทรมานนั้นมีเพียงผู้ที่เคยเผชิญมาเท่านั้นที่จะเข้าใจได้ เพื่อนร่วมงานบางคนรับงานมาทำ ส่วนบางคนก็ลาออกไปแล้ว แม้ว่าเจ้านายจะไม่ได้พูดอะไร แต่ฉันก็รู้สึกกังวลในใจอยู่ดี. จนกระทั่งมีวันหนึ่ง มีคนส่งข้อความมาหาอาลีวังวังว่าต้องการซื้อแผ่นฟลันเจอร์สแตนเลสชนิด 316 นี่ถือเป็นข่าวดีมากเลยทีเดียว ทำให้รู้สึกตื่นเต้นและดีใจอย่างมาก ลูกค้าส่งรายละเอียดของสินค้า รวมถึงจำนวนที่ต้องการมาให้ ผมก็ไปหาเจ้าของบริษัทเพื่อขอราคา พอคำนวณราคาเสร็จแล้วก็ส่งให้ลูกค้า ราคานั้นก็อยู่ในเกณฑ์ที่ยอมรับได้ แต่ลูกค้าต้องจ่ายเงินก่อนที่สินค้าจะถึงมือ เจ้าของร้านไม่เห็นด้วยกับวิธีการชำระเงินแบบนี้ โดยต้องการให้ชำระเงินก่อนถึงจะส่งสินค้าให้ ฉันเลยไปหารือกับลูกค้า. ลูกค้าไม่ยอมประนีประนอม ถ้าอย่างนั้นก็จะไม่มาซื้อจากฉันแล้ว ฉันไม่อยากเสียโอกาสในการได้ลูกค้ารายแรกเลย อยากได้ลูกค้ารายแรกมากๆ. ในปี 2009 มีแผ่นฟลันจ์ชนิด 316 จำนวน 3 แผ่น. มีมูลค่ามากกว่า 600 หยวน เท่ากับเป็นเงินเดือนพื้นฐานของฉันในช่วง 20 วันเลยทีเดียว แต่ฉันกลับนำเงินเดือนนั้นมาใช้เป็นหลักประกัน เพื่อขอให้เจ้านายจัดให้มีการผลิตสินค้า. ต่อมาฟรานก็เตรียมสินค้าเสร็จแล้ว และติดต่ออีกฝ่ายเพื่อขอให้ส่งสินค้า แต่อีกฝ่ายกลับปฏิเสธที่จะบอกที่อยู่ที่แน่นอน บอกเพียงให้ส่งสินค้าไปที่สถานีรถไฟแห่งหนึ่งเท่านั้น พร้อมให้เบอร์โทรศัพท์มาด้วย โดยไม่ยอมทำสัญญาหรือบอกรายละเอียดเกี่ยวกับชื่อบริษัทหรือข้อมูลอื่นๆ เลย เจ้านายคิดว่าฉันโดนหลอก ก็เลยไม่ส่งของมาให้ สามเดือนในบริษัทนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีงานเข้ามาเลยสักงาน แถมยังเกือบจะถูกหลอกอีกด้วย ฉันรู้สึกอับอายมาก พอหมดช่วงทดลองงาน ฉันก็ขอลาออกจากเจ้านาย และยังนำ “แผ่นฟลังก์” ที่น่าอับอายนั้นไปด้วย (ฉันขอใช้มันมาหักจากเงินเดือนของตัวเอง) หลังจากออกจากบริษัทแฟลนจ์ ฉันก็ว่างงานอยู่ในบ้านเช่าสักระยะหนึ่ง รู้สึกหดหู่ และมีความทุกข์ใจที่ไม่สามารถขจัดออกไปได้ ถึงขั้นอยากหยิบเครื่องเชื่อมขึ้นมาใช้อีกครั้ง หรือไม่ก็กลับไปเป็นแค่คนงานธรรมดาดีกว่า. แต่ในใจก็มีเสียงหนึ่งบอกฉันว่า คุณยังสามารถลองอีกครั้งได้. สักพักหนึ่ง ผมก็รวบรวมความกล้าแล้วไปสมัครงานขายที่บริษัทผลิตวาล์วอีกแห่งหนึ่ง บริษัทนี้มีแพลตฟอร์มขายสินค้าผ่านอินเทอร์เน็ตที่ต้องเสียค่าใช้จ่าย โดยปกติแล้วก็จะมีการโฆษณาเพื่อพยายามให้สินค้าติดอันดับต้นๆ และเพิ่มโอกาสในการเป็นที่รู้จักมากขึ้น มีออเดอร์บ้างแล้ว แต่ก็เป็นเพียงออเดอร์เล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ได้เงินเดือนพื้นฐานมาบ้าง บวกกับค่าคอมมิชชั่นจากการทำงานอีกนิดหน่อย แต่เงินที่ได้มาก็ไม่เพียงพอสำหรับใช้จ่ายเลย การใช้ชีวิตแบบนี้ก็คงไม่ได้หรอก. ตอนนี้ฉันอยากมีใครสักคนที่คอยนำทางฉัน และช่วยแนะนำทางให้ฉันบ้างจริงๆ. เพราะได้ยินมาว่าคนอื่นสามารถทำออเดอร์ขนาดใหญ่หลายแสนได้ แต่ฉันยังทำได้แค่หลักหมื่นเอง แล้วมันต่างกันตรงไหนกันล่ะ? การหาลูกค้าผ่านทางอินเทอร์เน็ตนั้นไม่ง่ายเลย ในช่วงนั้นมีคนบอกว่าการออกไปหาลูกค้าด้วยตัวเองน่าจะดีกว่า เพราะจะสามารถหาลูกค้ารายใหญ่ได้ แต่เจ้านายของเราไม่ยอมจ่ายค่าเดินทางให้เราเลย โดยปกติแล้วเจ้านายจะเป็นคนออกไปหาลูกค้าด้วยตัวเอง ส่วนเราก็แค่นั่งอยู่ในออฟฟิศ รับ-ส่งเอกสาร และรอรับคำสั่งจากเจ้านายเท่านั้น. แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเรียนรู้เทคนิคการขายใดๆ การได้รับงานขนาดใหญ่ก็เป็นเพียงความฝันเท่านั้น วันเวลาแบบนี้ดูเหมือนจะสงบนิ่ง แต่ในใจแล้วกลับรู้สึกเหมือนกำลังใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ความปรารถนาที่จะก้าวไปข้างหน้าก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ โดยบังเอิญ ฉันได้รู้จักเพื่อนออนไลน์คนหนึ่งที่มีความกระตือรือร้นมาก เขาก็เป็นคนในวงการขายเช่นกัน เขาจึงแนะนำให้ฉันไปทำงานกับบริษัทใหญ่ๆ เพื่อที่จะได้มีโอกาสเดินทางไปต่างจังหวัดบ่อยๆ เพื่อสำรวจตลาด ซึ่งจะช่วยให้ทักษะการทำงานของฉันดีขึ้นได้ หลังจากฟังสิ่งที่เขาพูด ไม่นานผมก็ลาออกจากงาน จากนั้นหลังจากสอบถามไป ก็เจอบริษัทขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นบริษัทที่มีชื่อเสียงในวงการนี้ด้วย ได้รับการคัดเลือกให้เข้าทำงาน โดยมีระยะเวลาทดลองงานสองเดือน บางทีอาจเป็นเพราะโชคช่วยก็ได้ เพราะหลังจากทำงานไปได้ยี่สิบวัน ก็มีโอกาสได้รับงานมูลค่า 120,000 ซึ่งนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตการทำงานในหน้าใหม่ของฉัน แม้ว่าจะค่อยๆ เติบโตขึ้น แต่ก็ใช้เวลาอีกสองสามปีกว่าจะสามารถทำงานได้ด้วยตัวเอง ไม่มีพรสวรรค์ ไม่มีฐานะ ไม่มีทุน มีเพียงความมุ่งมั่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขอมอบให้ผู้ประกอบการด้านการขายทั่วโลกเพื่อเป็นแรงบันดาลใจ! กลุ่มปั๊มและวาล์วไห่ชวน