Değerlendirme | Hikaye kısa olsa da anlamı derin! 2016.9.12

Thread Content

11. Bir gece, oldukça geç bir saatte, yaşlı bir çift bir otele girdi; bir oda istiyorlardı. Resepsiyonist şöyle yanıtladı: “Özür dileriz, otelimiz dolu, artık boş oda kalmadı.” ”Yaşlı çiftin yorgun ifadelerine bakarak garson tekrar dedi ki: “Ama, bir çözüm düşüneyim…” Buraya kadar geldikten sonra, devamında matematiksel bir son mu görmek istersiniz, yoksa edebi bir son mu? Ama her ne olursa olsun, matematik ve edebiyat burada ayrılacak. Matematiğin hikayesi şöyle gelişti: Bu iyi kalpli garson, yaşlı çiftin oda sorununu çözmek için harekete geçti; otelde zaten uyuyan misafirleri uyandırıp başka bir yere geçmelerini istedi: 1 numaralı odadaki misafir 2 numaralı odaya, 2 numaralı odadaki misafir 3 numaralı odaya geçti... ve bu şekilde devam ederek her misafir kendi odasından bir sonraki odaya taşındı. İşte o anda bir mucize oldu: 1 numaralı oda boşaldı. Garson, yaşlı çifti memnuniyetle içeri yerleştirdi. Oda sayısı artırılmadı, misafir sayısı da azaltılmadı; iki yaşlı adam geldiğinde tüm odalar misafirlerle doluydu—ancak her bir misafiri bir sonraki odaya taşıyarak ilk oda boşaldı. Bu nasıl mümkün oldu? /Meğerse, iki yaşlı adam matematikte ünlü olan Hilbert Oteli’ne girmişler; bu otel sayısız odaya sahip bir otel olarak kabul edilir. Bu hikaye, büyük matematikçi David’dir. Hilbert anlattı ve bununla matematikteki “sonsuzluk” kavramını ortaya koydu. Bu kavram, bu disiplin için o kadar önemlidir ki, onsuz matematiğin nasıl var olabileceğini hayal etmemiz oldukça zordur. Saymayı bilen herkes bilir ki, her tam sayının sonsuza kadar bir ardılı vardır (bu yüzden Hilbert’in Oteli’nde her odanın arkasında da sonsuza kadar bir oda daha bulunur)… Matematik, sonsuzlukla ilgili bir bilimdir. Pekala, garsonun “Bir çözüm düşüneyim” dediği yere geri dönelim. Edebiyatın hikayesi böyle devam eder. Bu edebi hizmetkar daha insancıl ve şefkatli olmalı; elbette gece geç saatlerde bu yaşlı çiftin dışarı çıkıp başka bir yerde konaklamasına gönlü razı olmaz. Üstelik böyle küçük bir kasabada, diğer otellerin de çoktan dolup kapanmış olması muhtemel; yorgun düşmüş yaşlı adam gece yarısı sokaklarda kalır mı? Bunun üzerine iyi kalpli garson, yaşlı çifti bir odaya götürdü ve şöyle dedi: “Belki en iyisi değildir, ama şu an yapabileceğim tek şey bu.” ”Yaşlı adam, karşısında aslında düzenli ve temiz bir ev olduğunu görünce mutlu bir şekilde orada kalmaya başladı. İkinci gün, resepsiyona gelip hesap ödemek istediklerinde, garson onlara şöyle dedi: “Gerek yok, çünkü ben sadece evimi size bir geceliğine ödünç verdim—Seyahatiniz keyifli olsun!” ”Anladım. Garson kendisi bir gece uyumadı, o yüzden resepsiyonda tüm gece vardiyasında çalıştı. İki yaşlı çok duygulandı. Yaşlı adam dedi ki: “Çocuk, sen şimdiye kadar gördüğüm en iyi han işletmecisisin.” Ödüllendirileceksin. ”Garson gülümsedi ve bunun önemli olmadığını söyledi. Yaşlı adamı dışarıya uğurladı, ardından kendi işlerine döndü ve bu olayı tamamen unuttu. Bir gün garsonun bir mektup aldığını kimse düşünmemişti. Mektubu açtığında içinde New York’a giden tek yön bir uçak bileti ve onu başka bir işte çalıştırmak için yazılmış kısa bir not vardı. Uçakla New York’a geldi, mektupta belirtilen yolu takip ederek bir yere vardı. Gözlerini kaldırdığında, gözlerinin önünde ihtişamlı, altın rengi bir otel duruyordu. Meğerse, birkaç ay önceki o gece geç saatlerde ağırladığı kişi, milyarlarca servete sahip bir zengin ve onun eşiymiş. Zengin adam, bu garson için büyük bir otel satın aldı ve onun bu oteli iyi yöneteceğine güveniyordu. İşte dünya çapında ünlü Hilton Oteli’nin ilk müdürünün efsanevi hikayesi. Her şey, merhametli ve sevgi dolu bir hizmetkarın zeki zihninden başlar: “Bir çözüm bulmama izin verin…” Matematik alanına girmek için kesinlikle sıkı bir mantık, makul çıkarımlar ve doğru kanıtlamalar gereklidir ； Edebiyat dünyasına girerken dayanılan şey, güzel insanlık, etkileyici olay örgüsü ve beklenmedik ancak tatmin edici sonlardır. Ama fark ettiniz mi: ister edebiyat olsun ister matematik, sonuç her zaman harika oluyor—sevgi ve zeka bir araya geldiğinde mucizeler yaratabiliyor. ▼ 12. 80. kattaki bir evde yaşayan iki kardeş vardır. Bir gün seyahatten eve döndüklerinde, binanın elektriğinin kesildiğini fark ettiler! Büyük bavullar taşıyor olsalar da başka seçenekleri yok gibi görünüyordu, bu yüzden ağabey kardeşine, “O zaman merdivenlerden çıkalım!” dedi Böylece, iki büyük bavul taşıyarak merdivenleri tırmanmaya başladılar. 20. kata çıktıklarında yorulmaya başladılar. Ağabey, “Çantalar çok ağır, şöyle yapalım; çantaları burada bırakalım, telefon gelince asansörle alırız.” dedi. ”Bunun üzerine bagajlarını 20. katta bıraktılar, bu sayede işler çok daha kolaylaştı ve yukarı tırmanmaya devam ettiler. Neşe içinde yukarı tırmandılar, ancak bu iyi durum uzun sürmedi; 40. katta ikisi de gerçekten yoruldu. Sadece yarısına ulaşıldığını düşününce, ikisi de birbirini suçlamaya başladı; bu duruma düşmelerinin sebebinin, binanın elektrik kesintisi uyarılarına dikkat etmemesi olduğunu iddia ettiler. Tartışırken tırmandılar ve böylece 60. kata kadar çıktılar. 60. kata vardıklarında, tartışacak güçleri bile kalmamıştı. Küçük kardeş ağabeyine, “Artık tartışmayalım, bunu tırmanalım.” dedi. ”Böylece sessizce merdiven çıkmaya devam ettiler ve sonunda 80. kata vardılar! Heyecanla eve vardıklarında ikiz kardeşler, anahtarlarının 20. kattaki çantalarında kaldığını fark ettiler... Bazılarına göre bu hikaye aslında hayatımızı yansıtıyor: 20 yaşına gelmeden önce ailemizin ve öğretmenlerimizin beklentileri altında yaşıyoruz; bir sürü baskı ve yük altında bulunuyoruz, yeterince olgun ve yetenekli de değiliz, bu yüzden adımlarımız kaçınılmaz olarak dengesiz oluyor. 20 yaşından sonra, insanların baskısından uzaklaşıp yüklerini atarak tüm gücüyle kendi hayallerinin peşinden gitmeye başladı ve böylece 20 yılı keyifli bir şekilde geçirdi. Fakat 40 yaşına geldiğinde gençliğin geçtiğini fark edince, kaçınılmaz olarak bir sürü pişmanlık ve üzüntü duymaya başladı; böylece şuna üzülüp bunu özledi, buna şikayet edip ondan kıskandı... Böylece 20 yılını şikayetler içinde geçirdi. 60 yaşına geldiğinde, hayatta pek bir şey kalmadığını fark etti ve kendine artık şikayet etmemesi gerektiğini, kalan günleri değerlendirmesi gerektiğini söyledi Böylece sessizce kalan yıllarını geçirdi. Hayatın sonuna geldiğinde, sanki hâlâ bitirilmemiş bir şeyler varmış gibi hissediyorsunuz... Meğerse tüm hayallerimiz, henüz tamamlanma fırsatı bulamadan 20’li yaşlarımızda kalmış... ▼ 13. Bir performans ustası sahneye çıkmadan önce, öğrencisi ona ayakkabı bağcıklarının gevşek olduğunu söyledi. Usta teşekkür ederek başını salladı, eğilip dikkatlice bağladı. Öğrenci döndükten sonra tekrar çömeldi ve ayakkabı bağcıklarını çözdü. Bir gözlemci tüm bunları gördü ve şaşkınlıkla sordu: “Usta, neden ayakkabı bağcıklarını tekrar çözüyorsunuz?” ”Usta şöyle yanıtladı: “Çünkü canlandırdığım kişi yorulmuş bir gezgindir; uzun yolculuklar ayakkabı bağcıklarının gevşemesine neden olmuştur ve bu detay onun yorgunluğunu ve bitkinliğini gösterir.” ”“O zaman neden doğrudan öğrencine söylemiyorsun? ”“Ayakkabı bağcıklarımın gevşediğini dikkatle fark etti ve bana, onun bu hevesli tutumunu korumam gerektiğini, onu zamanında teşvik etmem gerektiğini içtenlikle söyledi. Ayakkabı bağcıklarının neden çözülmesi gerektiği konusuna gelince, ona bunu nasıl yapacağını öğretmek için ileride daha fazla fırsat olacağını, bunu bir dahaki sefere anlatabileceğimizi söyledi. ” İlham: İnsan bir anda sadece bir şey yapabilir; öncelikleri belirleyebilmek, gerçek bir yetenektir.