Beni örnek alın – Mezuniyetten 12 yıl sonra düşüncelerim

Thread Content

Bu gönderi en son 2020-9-22 18:06 tarihinde Zou Yang tarafından düzenlendi. 2008 yılında Xi’an’daki bir ikinci sınıf finans ve ekonomi alanında eğitim veren üniversiteden mezun oldum. Mezun olduğunda muhasebe mesleki yeterliliğine, ikinci seviye bilgisayar ve İngilizce Dört Seviye sertifikalarına sahip oldu. Mezun olduktan sonra büyük paralar kazanmayı düşünüyordu; bu yüzden finans alanında çalışmak yerine satış sektörünü tercih etti. İki yıl boyunca satış işinde çalıştı ve ayrıldığında hiç birikimi yoktu. 2010 yılında, kız arkadaşıyla birlikte devlete ait bir işletmeye girdi. Şirketin iki kişinin aynı bölümde bulunamayacağı kuralı nedeniyle ben üretim bölümüne, o ise finans alanında çalışmaya başladı. Burası aynı zamanda hikayenin başlangıcıdır ve bu yüzden Haichuan forumuna girip *kimya teknolojisi öğrenmeye başladım. Üretim Teknolojileri Bölümü’ne girdiğimde, şirket henüz kurulma aşamasındaydı ve bir teknoloji bölüm başkanı yoktu; bir teknoloji yardımcı genel müdürü bu görevi üstleniyordu. Daha sonra bir teknoloji bölüm başkanı geldi. Onunla *üretim öğrenmeye başladım. O, oldukça zeki bir liderdir ve ** seviyesinde ödüller almıştır. O zamanlar ona hayran kalmıştım; kendim profesyonel olmamama rağmen bu işi iyi yapacağıma büyük güvenim vardı. Yarım yıl boyunca birlikte çalıştık, yöneticim beni fena bulmadı. Bu yüzden, görev değiştirme fırsatını bir kez reddettim ve onunla birlikte burada kendi işimi kurmaya karar verdim. 2011 yılında olağanüstü performans göstererek örnek birey olarak aday gösterildi ve partiye üye olma fırsatı elde etti. Ancak çeşitli nedenlerden dolayı sonunda partiye katıldı, fakat onur kazanamadı. 2012 yılında da büyük çaba göstererek örnek birey unvanını aldı. Başka hiçbir şey yok, maaş arttı. Yılın başında yönetici pozisyonundan ayrıldı ve başka bir şirkete geçti. 2013 yılında yeni lider göreve başladı. O sırada biraz tereddüt ettim, devam edip etmemem gerektiğini bilmiyordum. Birçok kez tereddüt ettim ama yine de kaldım. 2014 yılında liderlik değişti, o sırada departmanın işlerini tamamen kavramıştım. Ancak kişilik, insan ilişkileri ve diğer çeşitli nedenler yüzünden fırsatım olmadı. Orta seviye ekonomist sınavına başlıyoruz. O yıl kabul edildi. 2015 yılında hayat devam etti, özgeçmişler gönderdim, uygun bir iş bulamadım; mesleki uzmanlığım çok yüksekti. Kariyer değiştirmeye hazırlanıyorum, ikinci seviye inşaat mühendisi sertifikasını almak için sınava girdim ve aynı yıl başarılı oldum. Bunun üzerine birinci seviye inşaat mühendisi sınavına girdim ve o yıl iki dersten geçtim. Eşimle birlikte başka bir şirkete özgeçmiş gönderdik; iş deneyimim gereklilikleri karşılıyordu, ancak alanım dışı olması nedeniyle sonunda mülakat fırsatı elde edemedik. O an aniden fark ettim, her şey geçiciydi. Burada hayatımın en güzel 6 yılını boşa harcadım, bir daha hata yapamam. Yıl sonunda eşim şirketten ayrıldı. Yeni bir iş planlamaya başladım. 2016 yılında kendimi kanıtlamak için muhasebe mesleki yeterlilik sınavını tekrar verdim, aynı yıl şirketten ayrılıp muhasebeci olarak çalışmaya başladım. Günümüzde gelirler ve şirket büyüklükleri eskisinden daha iyi. Tek pişmanlığım, eğer mezuniyetimden itibaren muhasebecilik yapmaya başlamış olsaydım, şu ankinden kesinlikle daha iyi bir hayatım olurdu. Şu anki şirket finans müdürümüz de bu alana geç başlamış; finans alanında çalışmaya otuz yaşından sonra başladı. Aslında, herkese sadece kendi hayatınızı iyi planlamanız gerektiğini söylemek istiyorum. Her şey sadece bir başlangıçtı; Ekim 2016’da Birinci Seviye İnşaat Mühendisi sınavına girdim, bir dersi geçtim ancak belediye mühendisliği dersinden geçemedim, biraz üzüldüm... Bir bakmışsınız 2017 gelmiş. 2016’nın sonunda alkol tüketimi ve diğer çeşitli nedenlerden dolayı Xi’an’a dönüp ameliyat oldum ve 3 ay dinlendim. 2017 yılında yılbaşı sonrası tekrar şirkete döndüm. Bir ay sonra yöneticisi maaşına zam yaptı, hayatı dolu doluydu ve işi harikaydı. Zaten muhasebe alanında çalıştığım için, muhasebe uzmanlık sınavları göz önünde bulundurularak ve ikinci seviye inşaat mühendisi unvanının zaten başkasına ait olması nedeniyle, birinci seviye inşaat mühendisi unvanından vazgeçmeye karar verdim. Sonuçta ileride inşaat sektöründe çalışmayacağım ve ayrıca birinci seviye inşaat mühendisi unvanını başkasına devretmenin riski, ikinci seviye inşaat mühendisine kıyasla çok daha yüksektir. Daha önce iş dünyasının sahada uzun süre çalıştığım için, şirketlerin üretim ve yönetim süreçleri hakkında oldukça bilgiliyim. Bu yüzden finans alanında yöneticinin güvenini kazanmıştır ve iş bilgisi ile katılım düzeyi sıradan muhasebecilerden daha yüksektir. Kendimi oldukça hızlı ilerliyor hissediyorum. Bazı iyileştirme önerileri de sunuldu ve bunlardan bazıları kabul edildi. İş, büyük bir tatmin duygusu sağlıyor. Mayıs ayında başlangıç seviyesi muhasebeci sınavını geçtim, çok kendime güveniyorum. İçgüdüsel olarak orta düzey muhasebeci sınavına başvurdum, ancak iş ve kişisel nedenlerden dolayı ciddi şekilde hazırlanmadım. Sonuç olarak Eylül’deki orta düzey muhasebeci sınavında üç dersten sadece birinden geçebildim. Diğer iki dersin notları ise muhtemelen geçme barajından 10 puan eksik. Çok sinirlendim, sayısız varsayım yaptım... Aslında biraz daha çaba gösterilirse, belki geçilir. Sonuçta, orta düzey unvanlar maaş artışı için önemli bir araçtır. Daha sonra şirket halka arzı planladı ve ben de ilgili toplantılara ve çalışmalara katılma şansına sahip oldum. Birdenbire, yılın başında belirttiğim ve düzeltilmesi gereken birçok sorunun muhasebecinin görüşlerinde de yer aldığını fark ettim. Aslında önceki iş deneyimlerim şimdiki işime çok yardımcı oluyor. Daha sonra şirketin ilgili yönetim sistemlerini ve görev standartlarını hazırlamaktan sorumlu oldu. Daha önce iş yerimde ISO90001 sertifikasyonu için iç denetim çalışmaları yaptım; sistem belgelerini düzenlemek de artık benim için alışılmış bir iş. Gelecek yıl orta düzey muhasebeci sertifikası almayı ve aynı zamanda serbest muhasebeci sınavına girmeyi planlıyorum. Yılın sonunda şirkette değişiklikler oldu; grup bir finans müdürü atadı. Yeni gelen yönetici hemen işe koyuldu. Mevcut müdürün bana gösterdiği iyilikler nedeniyle, şirketin durumunu göz önünde bulundurarak aniden ayrılma fikri aklıma geldi. Ama yine de beklemeye karar verdik. Ancak yıl sonunda yine yeni muhasebe sisteminin kurulması konusunda tamamen sorumluluk aldım; hesaplama yaklaşımından somut hesapların belirlenmesine kadar her şeyde benim görüşlerim esas alındı, yöneticiler basit değişiklikler yaptıktan sonra uygulamaya başlandı... Daha önceki arkadaşlarımı, dostlarımı ve şu anki iş ortaklarımı buldum; çeşitli kuruluşların muhasebe uygulamalarını ve muhasebe hesaplarını inceledim. Yeni muhasebe dosyasının aktif hale getirilmesi işlemi başarıyla tamamlandı. 18 yılın ardından yılbaşını geçirip şirkete döndüğümde her şey eskisi gibi değildi; yeni yöneticinin kendi fikirleri vardı ve ben de bir üst seviye altındaki bir çalışan olarak kendi fikirlerime sahiptim. Aslında gitmek istemiyorum, ne de olsa şirkette sadece iki yıldan az bir süre kaldım. Ama mutsuz bir şekilde yapmak ne anlamı var? Diğer birimlerle iletişime geçmeye başladım; teklifleri genellikle 10 bin civarındaydı. Fikirlerimi müdürle paylaştım—kalırsam maaşımın artırılmasını istedim. Müdür karar veremeyeceğini, yeni yöneticinin kendi fikirlerinin olduğunu söyledi. Sakinleşerek ona söyledim, gerçekten olmuyorsa giderim... Her şey hazır olduğunda, yeni işim de bulundu. Lider bir gece benimle uzun bir görüşme yaptı. Maaşım artmazsa ayrılacağımı söyledim; belki de yanında kimse yoktu, belki de deneyimime güveniyordu. O da hemen kabul etti ve bu aydan itibaren maaşımı artırarak talebimi yerine getireceğini söyledi. İş deneyimim konusundaki endişelerim yüzünden sonunda kalmaya karar verdim. Ertesi ay, maliyet işlerinden sorumlu baş muhasebeci olma onuruna eriştim. Aslında içimden bile geçirmedim, 2 yıldan az iş deneyimiyle nasıl bir baş muhasebeci olunabilir ki. Sakin düşünme ve geçmişteki saha deneyimlerim, müzakere etmek için bana güç kazandırdı. Üretim birimlerinin sorunlarını iletişim yoluyla koordine etmek çok kolay; onların ne düşündüğünü biliyorum, iletişim kurmak çok basit. Bu, birkaç yıl muhasebecilik yaparak edinilebilecek bir deneyim değil. Daha sonra maliyetleri düzenlemeye başladık, ayarlamalar için hazırlık yaptık; departmanda da kademeli olarak birçok kişi eklendi, işler daha ayrıntılı hale geldi ve ben de tamamen maliyet çalışmalarına odaklandım. UFO rapor tasarımı, formül veri alımı; sayısız gece boyunca UFIDA U8’in kullanım kılavuzunu inceledim. Zamanla eski çalışanların hepsi ayrıldı. Ben işimi sürdürürken aynı zamanda orta seviye sınavlarına tekrar girmeye devam ettim; ancak enerjim yetersiz kaldığı için CPA sınavlarına hazırlanmayı bıraktım... Orta seviye sınavları Eylül’de, CPA sınavları ise Ekim’de. Belirtmekte fayda var ki, CPA sınavlarında tekrar yapma şansım olmasa da oldukça iyi hissettim; içindeki birçok konu ders kitaplarının dışındaydı. Bunlar arasında inşaat sözleşmeleriyle ilgili konular da vardı. CPA ders kitaplarını okumamış olsam da, 1. derece inşaat mühendisliği sınavında bu konulara rastlamıştım ve sonunda 1. derece inşaat mühendisliği bilgilerimi kullanarak CPA sorularını çözebildim... Daha fazla öğrenmenin faydası var... 19 Ekim 2018, önemli bir gündü; orta seviye muhasebe sınavlarının son iki dersinden de başarıyla geçtim. Derin düşüncelerden sonra fikrimi müdüre anlattım: Çocuklar büyüdü, ebeveynlerim yaşlandı. Şirkette kalmama rağmen, orta seviye unvanım sayesinde kariyerim pek kötü gitmeyecekti, ancak bu süreç kesinlikle zorlu olacaktı. Bu yüzden her şeye yeniden başlamaya karar verdim... Yıl sonunda işten ayrılıp Xi’an’a dönerek kendi hayatımı sürdüreceğim. Bu iki yıl boyunca, sürekli çaba gösteren kendime çok teşekkür ederim. Son olarak, küçük bir hikayeyle özetleyeyim. Bir eşek, çok derin ve terk edilmiş bir tuzağa düştü. Ana kişi bir kez daha düşündü ve onu kurtarmakın mantıklı olmadığına karar verdi; gitti ve onu yalnız başına bıraktı. Her gün, hâlâ insanlar tuzağın içine çöp döküyordu; eşek çok öfkeliydi: Ne kadar da talihsizdi, bir tuzağa düşmüştü, sahibi onu artık istemiyordu, rahatça ölmesine bile izin vermiyordu, üstelik her gün yanına o kadar çok çöp atılıyordu. Fakat bir gün düşüncesi değişti ve yaşam tarzını (daha doğrusu eşek tarzını) değiştirmeye karar verdi. Artık her gün çöpleri ayaklarının altında eziyordu, onların altında kalmıyordu ve vücudunun enerjisini sürdürebilmek için çöpler arasından artıklar arıyordu. Sonunda bir gün, çöp onun basamak taşı oldu ve onu tekrar yeryüzüne döndürdü. Belki de ben o eşeğimdir... 2019 yılında Xi’an’dan başlayarak kendime oldukça yüksek bir hedef koydum; bir halka açık şirkete girmeyi veya orada çalışmayı umuyordum. Özgeçmişlerimi gönderdim ve geri dönüşler aldım, ancak mülakat aşamasında, sektöre girdiğimden beri sürekli maliyet konularıyla ilgilendiğimi ve vergilendirme konusundaki bilgimin hâlâ yeni başladığım seviyede kaldığını fark ettim. Bu durum da kariyer gelişimimi ciddi şekilde engelliyordu. Sonunda ulusal çapta şubeleri olan ve halka açılması kaçınılmaz olan bir eğitim kurumuyla çalışmaya karar verdim. Ancak sağlık raporunu teslim ettiğim gece başka bir imalat şirketinden iş teklifi aldım. Maaş ve sektörü uzun uzun değerlendirdikten sonra imalat sektöründe çalışmaya karar verdim. İşe başlamadan önce her şey çok güzel görünüyordu, ancak işe başladıktan sonra gerçekliğin hayal ettiğimden çok farklı olduğunu gördüm. 3 ay sonra sakin bir şekilde işten ayrıldı. Nedenleri özetlersek, eski işletmelerdeki iç ilişkiler oldukça karmaşıktır ve özel sektör iş insanları, paranın çözemeyeceği hiçbir şey olmadığını düşünür. Mayıs ayında bir inşaat şirketine girerek finans alanında çalışmaya başladım; iş yerimiz çok küçüktü, sadece bir muhasebeci ve bir kasa görevlisi vardı. Ama karmaşık insan ilişkileri yoktu; göreve başlar başlamaz KDV ödeme sorunuyla karşılaştık, 1 aydan fazla bir süre uğraştık ve KDV raporlarını baştan sona iyice inceledik. Bu deneyim benim için çok değerli. Bir bakmışız 1 yıldan fazla zaman geçmiş, kendime karşı biraz tembellik ettiğimi hissediyorum; mevcut durumla yetinmeye başladım, muhasebe sınavlarını da ihmal ettim, sonucu tahmin etmek zor değil... 2020 yılında bir pandemi hayatı eski haline getirdi; iş yerimiz pek etkilenmedi ve pandemi süresince maaşlar düzenli ödendi. Ama birçok insanı ve birçok şeyi sınadı... Sadece bir kişi olduğum için, şirketin finans işlerinde para dışındaki her şeyi kendim hallettim; çok hızlı geliştiğimi hissettim ve yaygın muhasebe ve vergi işlemlerini tamamen kendi başıma halledebiliyorum. Büyüyen çocuğuma ve artan fiyatlara bakınca, bir kez daha çaba göstermem gerektiğini hissediyorum ve aynı zamanda kendi geleceğim için planlar yapıyorum. ①Şirketin finans işlerinde çalışmaya devam ediyorum, yaşımdan dolayı bir engel hissediyorum; iyi şirketler 35 yaşın altını tercih ediyor ve müdür olmak için yeterli karizmaya sahip olmadığımı düşünüyorum. ②Muhasebe danışmanlığı alanında çalışıyorum, ileride serbest meslek sahibi olmayı hedefliyorum. Genel bir işletmenin kayıt aşamasından itibaren şirketin normal tüm işlemlerini bağımsız olarak tamamladım, ancak bazı iş modüllerine hâlâ pek aşina değilim. Muhasebe konusunda deneyim kazanmak için bir muhasebe firmasında çalışmalı mıyım? Vergi danışmanları ve kayıtlı muhasebeciler önce bir seçim yapmalı, hâlâ tereddüt ediyorlar……