Almanların işletme yönetimindeki zekasını anlayın!

Thread Content

En fazla “görünmeyen şampiyon”a sahip ülkelerden biri olan Almanya’da işletmelerin büyük çoğunluğu özel şirketlerdir ve bu şirketler tüm işletmelerin %95’inden fazlasını oluşturmaktadır. Sadece çok az sayıda işletmenin, örneğin Almanya Federal Demiryolları gibi, hisse senetleri vardır. Federal Demiryolları’nın **hisse sahipliği neden var? Sebep çok basit: Bu şirket para kazanmıyor. Neden para kazanmıyoruz? Almanya’da hava taşımacılığı gelişmiş olup karayolu ulaşımı da sorunsuz ve rahattır; hız sınırlaması ve ücret yoktur, bu yüzden insanlar seyahat ederken çoğunlukla araba kullanmayı tercih ederler. Ama bu durumda neden demiryolu işletimine devam edilmeli? İşte bu toplumsal adalettir. Bir toplumda, araba kullanamayan, araba kullanmayı bilmeyen veya araba sahibi olmayan insanlar mutlaka vardır; onlar uzun yolculuklarını çoğunlukla demiryoluyla yaparlar. Bu nedenle, **zarar edilse bile trenin çalıştırılması gerekir; bu, sağlanması zorunlu olan bir kamu hizmetidir.** Almanya’daki şirketler gerçekten çok güçlü. Nereden anlaşılıyor? Öncelikle, Almanya’nın ekonomisine bakalım. 2008’deki küresel ekonomik krizin patlak vermesinden bu yana Avrupa ekonomisi iyi bir şekilde toparlanamadı. Buna rağmen Almanya ekonomisi sürekli iyi bir performans gösterdi: 2010 yılında %3,6, 2011’de %3 oranında büyüdü; en zorlu dönem olan 2012’de bile Almanya ekonomisi %0,8 oranında büyüdü ve 2013 yılında ise ekonominin %1,8 oranında toparlanması bekleniyor. Almanya’nın ekonomik büyüme oranını hafife almayın; görünüşte rakamlar yüksek değil, ancak kalitesi göz ardı edilemez. Almanya’nın %3’lük büyüme oranı, en azından Çin’in ekonomik büyümesinin %10’una eşdeğerdir. Bu nedenle, Almanya’nın destekleyici rolü olmazsa Avrupa borç krizi daha da yayılacaktır. Alman ekonomisinin bu kadar iyi olmasının sebebi elbette Alman şirketlerinin güçlü olmasıdır. İkincisi, Almanya dünyadaki en çok “gizli şampiyon”a sahip şirketlere ev sahipliği yapan **ülkelerden biridir. Gizli şampiyonlar nedir? Üç standart vardır: Birincisi, ürünün pazar payı dünya genelinde birinci veya ikinci, ya da Avrupa’da birinci olmalıdır ； İkincisi, yıllık ciro 50 milyon ile 1 milyar dolar arasındadır ； Üçüncüsü, tanınmamış. Almanya’da sadece 2006 yılında bu tür işletmelerin sayısı 1130’du. Alman şirketlerinin güçlü olduğunu söylerken başka bir kriter daha vardır: şirket ömrü. Çin anakarasında küçük ve orta ölçekli işletmelerin ömrü yaklaşık 2,5-3 yıl arasındadır, oysa Almanya’daki işletmeler en az 12 yıl yaşamaktadır; bu yüzden Almanya’da her yerde yüz yıllık eski dükkanlar bulunmaktadır. İşte fark bu. Daha da korkutucu olanı ise Alman şirketlerinin fiyat belirleme gücüdür. Fiyatlandırma hakkı nedir? Bu, benim belirlediğim fiyat; alıcı pazarlık yapamaz. İstatistiklere göre, dünya çapında üç binin üzerinde Alman ürünü, pazarda belirleyici bir fiyat gücüne sahip olup yüksek karlar elde edebilmektedir. Ayrıca bu ürünler satın alınmazsa olmaz; çünkü Alman ürünleri “başkalarında olmayan, olanlarda ise daha üstün olan” özelliklere sahiptir. Ne kaliteyi ne de fiyatı düşürmüyorlar. Alman şirketleri bu kadar güçlüyse, içsel motivasyonları nedir? Yüksek kalite ve yüksek fiyat stratejisinden asla vazgeçilmeyecek. Alman ürünleri yüksek kaliteli olduğu kadar aynı zamanda yüksek fiyatlıdır. Bunu başarmak aslında kolay değil, çünkü ürün kalitesi ne kadar iyi olursa olsun birçok alıcı yüksek fiyatlardan çekiniyor; ancak Alman şirketleri ürünlerin yüksek kalitesi ve yüksek fiyatları konusunda hiçbir zaman taviz vermiyor. Sadece Almanya’daki Bosch şirketini örnek alacak olursak, bu firma otomobil yedek parçaları ve elektrikli matkap gibi otomobil bakım araçları üretmektedir. Herkesin bildiği gibi, eğer araç yedek parçaları ve tamir aletlerinin kalitesi çok yüksekse, bu, araç parçalarının ve tamir aletlerinin değiştirilmesinin zor olacağı anlamına gelir. Örneğin, Bosch firmasının ürettiği elektrikli matkap uçları uzun süre kullanılabilirken, diğer firmaların ürettiği uçlar çabucak bozulabilir. Ürünlerin aşırı dayanıklı olması, Bosch için aslında iyi bir şey değildi; bu yüzden şirket bir süreliğine işletme zorluklarıyla karşı karşıya kaldı. Çözüm ya kaliteyi düşürmek, ya da fiyatı düşürmektir. Bu sırada yönetim kurulu şirketin stratejisini tartışır. Tartışmanın sonucunda, tüm yöneticiler ürün kalitesinin düşürülmesine karşı çıktı ve çoğunluk fiyatların düşürülmesine karşı çıktı. Ne yapmalı? Şirket, ne kaliteyi ne de fiyatı düşürmeye karar verdi; bunun yerine yeni pazarlar aramaya karar verdi. Bu pazar Amerika Birleşik Devletleri'dir. Neden? Çünkü Amerikan arabaları hem iri hem de beceriksizdir ve kolayca bozulurlar. Bosch, odak noktasını ABD’ye kaydırdı ve kısa sürede toparlanarak yeniden canlandı. Daha sonra Çin otomobil pazarı gelişti ve Bosch’un daha büyük bir pazar alanı oldu. Alman şirketlerinin güçlü olmasının temel nedeni yeteneklerdir. Bir şirkette en önemli kişi liderdir. Alman liderlerinin birçok mükemmel özelliği vardır ve bunlar arasında tehdit bilinci göz ardı edilir. Örneğin, Almanya’da Singke Global Freight adında dünya çapında ilk 500 şirket arasında yer alan bir firma bulunmaktadır. Şirketin yönetim kurulu başkanı Bay Portatius, ABD’de subprime mortgage krizi henüz başladığında tüm hisselerini sattı; çünkü ekonomik kriz nedeniyle nakliye hacmi kesinlikle azalacaktı. Şu anda Almanya’nın en büyük eğitim grubunu satın aldı; bu grup 66 mesleki okula, üç **tanınmış üniversiteye ve 3 yüksek lisans enstitüsüne sahip. Şu anki duruma bakıldığında, Bay Portatius’un yaptıkları pek bir şey gibi görünmüyor, ancak dikkatlice incelendiğinde kararı oldukça olağanüstü. Neden? Amerika’daki ikincil konut kredisi krizi, bir finansal krize dönüştü ve ardından küresel bir finansal krize evrildi. Ama o zaman kim bunu öngörebilir ve mantıksal çıkarımlarla anlayabilirdi ki? Bu endişe bilinci aslında öngörülü bir bakış açısıdır. Alman liderlerin endişe duygusu, başka alanlarda da kendini göstermektedir. Örneğin, geçen yüzyılın 60’lı yıllarının sonundan 70’li yılların başına kadar Ruhr Sanayi Bölgesi’nin geleceği konusunda endişeler vardı; hatta bazıları “Ruhr Bölgesi ölüyor” diye bağırdı. Neden? Çünkü Ruhr bölgesinin var oluşu kömür ve çelik endüstrisine bağlıdır ve kömür ile demir madenleri neredeyse tükenmek üzere. Ne yapmalı? Bunun üzerine işletme liderleri, işletmelerin dönüşümü ve yükseltilmesi konusunu düşünmeye başladılar. Krupp gibi büyük şirketler, çelikin ham işlenmesini bırakıp yerine yüksek katma değerli çelik ürünleri üretmeye karar verdiler. Örneğin, Krupp’un dikişsiz çelik boruları dünyanın en iyisidir; taklitte usta olan Japonlar bile bu kalitede ürünler üretemez. Büyük şirketler böyleyse, küçük şirketler ne olacak? Aynı şekilde, destekleyici rol üstlenen birçok küçük ve orta ölçekli işletme de dönüşüm ve gelişim sürecinde. Bunlar, ürün ve teknolojileri üzerine yoğunlaşarak dünyada ya eşsiz ürünler ya da en ileri teknolojiler yaratmaya çalışıyorlar. İşte Alman şirketlerinin temel rekabet gücü budur. Bugün Ruhr Bölgesi sadece hayatta kalmakla kalmadı, aksine çok iyi durumda; çok sayıda küçük ve orta ölçekli işletme canlılıkla faaliyet gösteriyor. Ayrıca, Almanya eğitime büyük önem verir; bu da Alman şirketlerinin sürekli başarılı olmasının temel nedenidir. Almanya’daki yükseköğretim büyük ölçüde ücretsizdir ve iş dünyasına sürekli olarak yüksek kaliteli yönetim ve pazarlama uzmanları sağlar. Ayrıca Almanya’nın benzersiz mesleki eğitim sistemi, ülkenin teknik uzmanlarına en güvenilir korumayı sunmaktadır. Kaynak: İnternet