Meslek okulu günlerinden notlar

Thread Content

Bugün gösterilen çaba, yarının sonucudur. İnsan kendisi için hareket etmezse, gökler onu cezalandırır, yer onu yok eder. Bu oldukça açık bir ifade olsa da, gerçeklik o kadar acımasızdır. Memnun olmak her zaman mutluluktur, bu bir gerçektir. Ama gerçekten anlayan kaç asil insan var ki, hele benim gibi küçük bir güvenlik görevlisiyim. Uzun nöbet vardiyasına başladınız, hem uzun nöbet vardiyasında kalmak istiyorsunuz hem de daha az iş yapmak istiyorsunuz (başçavuş alay komutanına, alay komutanı ise tümen komutanına eşdeğer). Sizi bekleyen böyle iyi şeyler olabilir mi? Gündüz hayali mi? Ba Yu öğretmenimden ayrılmış olsam da, usta-çırak ilişkimiz hâlâ çok sıkı; neredeyse her seferinde o saat dörtte işe çıktığında (gündüz vardiyasında yapılacak çok iş oluyor, saat beşten sonra serbest kalıyor), ben de hizmetçi gibi koşturup akşam yemeği hazırlamakla meşgul oluyorum. Biberli et kavurması + biraz Yimeng Lao Baigan, hayat ne kadar da mutlu, haha! Gerçekten, o zaman ben de böyle geldim. Aslında 2000 yıl önce ne kadar az azotlu gübre vardı ki, o da bizimki gibi değil miydi? Ancak dört büyük sınıf arasında, ikinci sınıfımız neredeyse her ay birinci oldu; üretim ve tüketim açısından ikinci sınıf gerçekten çok iyiydi. Daha sonra yönetici pozisyonlarında da ikinci sınıftan gelenler diğer sınıflardakilere kıyasla çok daha fazlaydı; ana departmanlardan bahsetmeye bile gerek yok. Bay Yu öğretmenden ayrıldıktan sonra, Gang adlı öğretmenle tanıştım (öğretmenin lakabıydı; kendisine Gang diye hitap edilmesinden çok rahatsız olurdu). O da benimle aynı soydan geliyordu ve en iyi koruma uzmanını öğretmen olarak bulabildiğim için çok şanslıydım. Aynı dönemde gelen mezunlar çok kıskandı; hem vardiya hayatından kurtulmuş olmalarına, hem de böyle iyi bir usta tanımış olmalarına… Ama asıl kıskandıkları şey herhalde ilkiydi! Çelik, pozitif bir kişiliğe sahip, işinde oldukça başarılı, nazik ve düşünceli bir ustadır. İlk tanıştığımda böyle düşünmüyordum, şimdi geriye dönüp baktığımda, aslında değerli bir insanla karşılaştığımı anlıyorum. Gerçekten de değerli insanlar size çok para vermez mi? Bunun yerine iş becerilerinizi ve insan ilişkileri bilginizi size bırakıyoruz. İşe başladığımda, okulda tamamladığım bilimsel bilgileri öğrenmiştim; ancak topluma adım attığımda gerçek anlamda insan olmayı öğrenmeye başladım. En ufak bir dikkatsizlik bile beni uçuruma sürükleyebilir; bunda hiçbir şaka yok. Ailenin sevgisinden ayrılıp yalnız başına topluma adım atmak, her şeyi geride bırakmak gerçekten zorlu bir süreç. Hayatınızı doğru yönlendirecek bir rehber yoktur; tıpkı küçük bir ağaç gibi, büyük bir ağacın bakımı olmadan eğri büğrü büyüyebilir. Sürekli olarak, boş zamanlarınızda daha fazla çizim yapmanızı, yetişkinler için açılan kurslara katılmanızı ve işleriniz olsun ya da olmasın atölye ve ilgili birimlerin yöneticilerinden sık sık tavsiye isteyip iş durumunuzu bildirmenizi söyler. Başlangıçta yüzümün ince olması yüzünden cesaret edemedim; atalarımızın geleneği böyle, yüzü ince olanın ekmeği olmaz. Eğer sen yapmazsan, diğer kardeşler belki senden daha iyi yapar? Neden çaba göstermiyorum! Ancak onun rehberliği sayesinde iş konularında adım adım bilgi edindi ve aynı zamanda atölye ve ilgili departmanların yöneticileriyle kardeş gibi oldular (herkesin arzuları vardır, kendi pozisyonunuzu korurken emekli olamazsınız ki!) İşte onun etkisi sayesinde, hem hayatımda hem de işimde nispeten hızlı bir ilerleme kaydettim. Aynı zamanda kendinizi de son derece odaklı tutmalısınız; gözleriniz ve elleriniz hızlı olmalı. Tıpkı baş cerrah elini uzattığında size hangi aleti vermesi gerektiğini anlamanız gibi. Sadece bu şekilde daha iyi ilerleyebilirsiniz. Aslında ben yalakalık yaparak övgüde bulunmak için söylemiyorum bunu; günümüz toplumu da zaten öyle değil mi? Ama aynı zamanda kendini güçlendirmen de gerekiyor; ayakta kalamayan Ah Dou gibi olmamalısın. Çaba gösterenlerin emekleri boşa gitmez; bu da hayattaki küçük bir ilerleme sayılır. 2005 yılında şirket yeni bir proje başlattı ve ben de bulunduğum atölyedeki bu yeni projenin ekipmanlarından sorumlu oldum. Proje inşası gerçekten insanı geliştiriyor; proje departmanına vardığımda herkes bize tepeden bakıyor. Bir meslek lisesi mezunu olarak ne anlarım ki, en temel CAD bilgisine bile sahip değilim. Üstelik proje inşasına katılıyorum ve atölye ekipmanlarıyla ilgili tüm işlerden sorumlu oluyorum, lanet olsun. Tamam, öğreniriz işte. Ne var bunda? Lisans ya da yüksek lisansın ne kadar harika ki? Gece vardiyasında onların bilgisayarlarını çalıp öğrenin! Zaten kendi paramı harcamıyorum, bilgisayar bozulursa o da benim değil. Bir hafta içinde basit çizimler yapılabilir; aslında CAD de o kadar karmaşık değil, dikkat edilirse hızla öğrenilebilir. Oldukça sorunsuz oldu; düşük zekâlı biri olarak bir yıl süren çabalar sonucunda nihayet araba kullanmayı başardım. Bu süreçte bir sürü zorlukla karşılaştım, gerçekten de çok sinir bozucuydu. Zamanın çoğu anlaşmazlıklarla geçti. Sanırım insanların olduğu her yerde anlaşmazlık yaşamak kaçınılmaz bir durum; bununla nasıl başa çıkıldığına bağlı. Ciddiye alanlar içinse kaçınılamaz olan şeyler var ve sorumluluk da büyük oluyor. Yollar dolambaçlıdır; dün ne kadar büyük bir mesele olursa olsun, bugün artık önemli sayılmaz. Önemli olan ona nasıl yaklaştığınız, nasıl ele aldığınız ve Tek Başına Dokuz Kılıcı nasıl daha iyi kullanacağınızdır.