Küçük bir iyilik, başkalarına bir ışık yakar

Thread Content

41 yaşındayken, Guan Minzheng “ayaklarıyla oy kullanmaya” karar verdi. O ve arkadaşları arasında bir iddiaya girildi: Eğer Chongming Adası’nda 50 kilometre yürüyebilirse, iddianın şartlarına göre her biri güneybatıdaki yoksul bölgelerdeki çocuklar için belirli miktarda yumurta bağışlayacaktı. 　　Sadece birkaç ay önce, bu Şanghaylı avukat da çoğu insan gibi hayırseverliğin başlangıç noktasındaydı. Büyük felaketlerde “para toplamaya katılıyordu”, ancak parasının nereye gittiğini bilmiyordu; bu durum ona “çok uzak” geliyordu. Ta ki medyada “Guo Meimei” adını görene kadar. Öfkelenmesinin ardından, Guan Minzheng gözlerini sivil hayır kuruluşlarına çevirdi. 　　Bir Yumurtanın Isyanı “Bir Yumurtanın Isyanı”, Şanghay Kamu Yararı Geliştirme Vakfı tarafından, yoksul bölgelerdeki çocukların her gün bir yumurta yiyebilmeleri için düzenlenen bir bağış kampanyasıdır. Her yumurta 0,8 yuan; 176 yuan ile bir çocuk bir eğitim yılı boyunca yumurta yiyebilir. “Onların dünyasına biraz renk katmak için çok fazlasına gerek yok, sadece her gün bir yumurta yeterli. ” 　　61 kişi bu basit dilekten etkilendi. Oyun” kurallarına göre, yola çıkmadan önce her biri kendi arkadaşlarına bir e-posta gönderdi: “Bu e-postayı okuduğunuzda, ‘Bir Yumurta ile Yapılan Uzun Yürüyüş’e katılmaya karar vermiş olacağım… Yaşlı ve yol konusunda pek iyi olmayan biri olarak, sorun olmayacağını söylemek tamamen yalan olur… Bu yüzden, daha motive olup anlamlı bir şekilde yürüyebilmem için – eğer 50 kilometrelik bu uzun yürüyüşü başarıyla tamamlayabilirsem, biraz yumurta bağışlamaya razı olur musunuz? ” 　　Zhang Fan beklenmedik bir şekilde böyle bir e-posta aldı. Bu bahsi memnuniyetle kabul etti, ancak “bahis oynamadı”, doğrudan bir yürüyücü olarak katıldı. Başlangıçta, gönderdiği e-postaya sadece 5 kişinin yanıt vermesi nedeniyle sonuçlardan pek umutlu değildi. Kamu yararına çalışan bu genç, kişinin kendi cebinden “para çıkarmasının” kolay bir iş olmadığını çok iyi biliyor. 　　Guan Minzheng ve Zhang Fan aynı başlangıç noktasında duruyorlar. Aslında, çoğu katılımcı için ilk 20 kilometreyi kat etmek oldukça kolaydır. Yolculuk yapmanın yanı sıra, fotoğraf çekmeye, Weibo’ya paylaşım yapmaya ve hatta meraklı yoldan geçenlerle sohbet etmeye de vakit ayırabiliyorlar. 　　30 kilometre sonra, takım arkadaşlarımın mesafesi arttı ve sohbet sesleri duyulmaz hale geldi. Zhang Fan kendini “yumurta taşıyormuş gibi” hissediyordu. Herkes sadece başını eğip yürümeye odaklanmıştı, ayak tabanları yanıyordu ve Guan Minzheng’in ayak tabanlarında su topları oluşmuştu. 　　Sonunda bitişe kadar dayanamadılar. Zhang Fan, “36 kilometre” yazan tahsilat e-postasını gönderdi; Guan Min ise doğrudan 5000 yuan bağışladı. Kısa bir süre sonra, etkinlik web sitesindeki bir videoda, kırmızı fular takmış küçük bir erkek çocuğun bir eliyle annesini tuttuğunu, diğer elinin işaret parmağıyla dudaklarını göstererek gönüllülere utangaç bir şekilde “Lezzetli!” dediğini görebildiler ” 　　Zhang Fan’a göre, bu çocuklardan binlerce kilometre uzakta olsalar bile onlara yardım etmek “ulaşılamaz” değildir. 　　100 milyarlık hayır bağışları karşısında, 0,8 liralık bir yumurta neredeyse hiç önemli sayılmaz. Ancak Guan Minzheng ve Zhang Fan gibi kişilerin çabaları sayesinde, 4434 çocuk önümüzdeki eğitim yılı boyunca her gün gerçekten haşlanmış bir yumurta yiyebilecek. 　　Kendi eylemleri: 6 ay sonra, Guan Minzheng yine Şanghay’ın Chongming Adası’ndaki yürüyüşe katıldı. Bu sefer toplam 1000’den fazla beyaz yakalı genç katıldı. Nihayet toplanan 670 bin yuan büyük bir miktar sayılmasa da, toplamın %77’sinin halktan yapılan bağışlardan gelmesi organizatörleri çok mutlu etti. Yurt içinde, hayır kurumlarına yapılan bağışların ana kaynağı hâlâ şirketler ve kuruluşlardır; sivil toplum henüz olgunlaşmamıştır ve halktan bağış toplamak, şirketlerden bağış toplamaktan çok daha zordur. 　　Bu zorluk, bu yılın Haziran ayından sonra daha da belirgin hale geldi. Bir medya kuruluşu, zayıf durumdaki kesimlerin yoksulluktan kurtulmasına yardımcı olmak amacıyla halkın sürekli ve küçük miktarlarda katılımıyla “aylık bağış” kampanyası yürüten bir vakfı kaydetmişti. Ancak gönüllüler sokaklarda bağış toplamaya çalışırken, yoldan geçenler onlara ilgisiz bir tavırla yaklaştı; hatta bazıları doğrudan Guo Meimei’nin bu işle bir ilgisi olup olmadığını sordu 　　Tianya Topluluğu’nun kamu yararı direktörü Liang Shuxin’e göre ise “Guo Meimei olayı”, mikro-kamu yararı alanına bir fırsat sundu. “Bu, mikro hayırseverliğin gelişim yılıdır. ”Dedi. 　　Liang Shuxin, daha önce “kalem karşılığında okul binaları” adlı bir kampanya başlatmıştı. Guangxi’deki yoksul bir ilkokuldan aldığı bir kalemle Weibo üzerinden 120.000 yuan değerinde eşyalar elde etti. Bu eşyalar açık artırmayla satılarak okulun duvarları, tuvaletleri ve spor alanları yeniden inşa edildi. 　　Değişimde yer alan ilk kişi, “Sıradan Kullanıcı” adlı bir internet kullanıcısıydı ve onun değiştirdiği eşya da oldukça sıradandı: bir parça Meiji çikolatası. Sonra çikolata pirinç pişiriciye dönüştü, pirinç pişirici de yazıcıya… Bir hafta içinde Liang Shuxin hedefini aşarak tamamladı. 　　Liang Shuxin’e göre, hayırseverliğin sadece bir havale formu doldurmak şeklinde olması gereken dönem artık geçmişte kaldı. “Eskiden, hayırseverlik sadece iki biçimde gerçekleşirdi: ya sistem öncelikliydi ve **seferberlik yoluyla ； Ya elitler üstün gelir; zengin toplumun üst tabakası sayesinde, moda partileri, ünlülerin açık artırmaları, perde gibi şeylerde sıradan insanların hiçbir şekilde katılması mümkün değildir. Ancak günümüzdeki mikro hayırseverlik, geleneksel yardım modellerini değiştirdi; internet platformları sayesinde neredeyse sıfır engelle gerçekleştirilebiliyor. Ayrıca mutlaka bağış yapılması vurgulanmaz; bir yardım mesajını paylaşmak bile çok iyi bir mikro hayırseverlik eylemidir. ”Dedi. 　　Parmaklarınızı hareket ettirerek hayır işi yapabilirsiniz; bu tür eylemler artık özel bir isme sahip: “Tembel Aktivistler”. Onlar “az, çok demektir” felsefesine inanırlar. Sıkça anlatılan bir “tembel” hikayesi şudur: Yabancı bir çevrimiçi oyun şirketi, oyuncuları soruları yanıtlamaya davet eden bir sayfa tasarlamıştır. Her doğru cevap için site, Birleşmiş Milletler Gıda Programı için 10 tane pirinç bağışlayacak. İki yıl sonra, tembel adamlar aç insanlara 22 milyon kase gıda “bağışladı”. 　　Hayır işi yapmak yemek ısmarlamak da olabilir. Hayır kuruluşu güven krizi yaşarken, Liang Shuxin ve arkadaşları Guizhou’daki dağlık bölgelerde ücretsiz öğle yemeği projesine devam ettiler. Taobao mağazasında sadece “Hemen satın al”a tıklayıp 5 yuan ödeyerek, yoksul bölgelerdeki öğrencilere pirinç, haşlanmış bir yumurta ve bir çorba yemeği içeren bir öğle yemeği sağlayabilirsiniz; ayrıca haftada iki kez et de verilmektedir. 　　Liang Shuxin, herkesin aslında iyi niyetli olduğunu ve önemli olanın onun iyi niyetini ortaya çıkaracak yolun bulunması olduğunu iyimser bir şekilde düşünüyor. 5 yuan ile işlem yapmak oldukça kolaydır ve kişide büyük bir baskı yaratmaz. 　　Bir şeyler yapılması gerekmiyor mu? Hayır kurumlarında güven krizi yaşandıktan sonra toplumda aynı anda iki tür insan ortaya çıktı. 　　Bu yıl ülke genelinde kayıtlı vakıflar 300’den fazla arttığı için, geleneksel hayır kurumlarına güvenmeyen birçok kişi kendi başlarına harekete geçti. “Vakıf sayısı giderek arttıkça, toplumun seçim yapması için bir temel oluşur. İnsanlar artık paralarını resmi statüye sahip birkaç büyük kuruluşun elinde toplamıyor. ”Dedi. 　　Körler için sesli kitaplar kaydeden bir kütüphane, ikinci el kıyafetleri düşük fiyata çevrimiçi satan bir hayır kurumu, her biri insanların iyilik göstermesi için bir platform olabilir. 　2006 yılında, Pekin’e iş bulmak için gelen birkaç genç, Pekin’in kırsal ve kentsel alanlarının kesiştiği bölgedeki Pi Köyü’nde “Birlikte Yardımlaşma Kamu Yararı Mağazası” adında böyle bir mekan kurdu. Bu mağaza toplumdan gelen giysileri kabul ediyor; farkı ise giysileri satarak her birinden sadece birkaç lira kazanmasıdır. Gerekli giderler düşüldükten sonra, gelir diğer kamu yararına projelere ayrılır. Hatta dükkan için dört dörtlük bir melodiyle bir şarkı bile yazdılar; ancak şarkının ilk sözleri oldukça sadeydi: “Burada verilen kıyafetler var…” Bu hayır amaçlı dükkanın kurucuları, İşçi Gençlik Sanat Topluluğu’ndan Sun Heng ve diğerleri. Bu sanat grubu Pekin’de biraz ün kazandıktan sonra, çeşitli kuruluşlardan büyük miktarda kıyafet bağışı almaya başladı. Başlangıçta, ikinci el kıyafetleri doğrudan inşaat alanına götürüp işçilere dağıttılar, ancak orada büyük bir karmaşa yaşandı. Bazıları kıyafetin uygun olup olmadığına bakmadan çılgınca kapışıyor ； Bazıları ise soğuk bir şekilde kenarda durdu ve bu tür yardımın onurlarını zedelediğini düşündü. 　　Bunun üzerine, kar amacı gütmeyen mağaza modelini düşündüler. 5 yıl sonra, Pi Köyü yakınlarında 10 şube bulunuyordu ve Pekin’de 6 ödeme noktası vardı. 　　Saat 18:00’den sonra işçilerin çoğu işten ayrılır; bu, dükkanın gün içinde en yoğun olduğu zamandır. En çok satanlar her zaman erkek pantolonları; parça başına 6 ila 10 yuan arasında değişiyor ve her zaman talep, arzdan fazla. Haftada 4 gün, mağaza çalışanları minibüsle Pekin’de eski kıyafetleri toplamak için evlere gidiyorlar. Birkaç yıl öncesine kıyasla, günümüzdeki bağış miktarı birkaç kat arttı. 　　Ancak Tao Chuanjin, başka bir tür insanın da aktif olduğunu fark etti. “Başkalarına güvenmiyorum, kendim de yapmıyorum, üstüne bir de insanları azarlıyorum. Sadece, başkalarından şikayet eden kişilerin kendilerinin de düşünmesi gerekir; acaba benim de bir şeyler yapmam gerekiyor mu diye. ” 　　Çoğu zaman, iyi niyetin yer bulamadığı bir durum yoktur. Belki de küçük bir ikinci el çocuk ayakkabısının içindedir. 　　Ağustos 2011’in ortalarında bir öğlen vakti, Pekin’de yaşayan sıradan bir bağışçının telefonuna aniden şu mesaj geldi: “Siz Zi Xuan’ın ebeveyni misiniz?” Size çok teşekkür ederim. Bir hayır kurumundan Zixuan adının yazılı olduğu bir kıyafet ve birkaç çift IKEA ayakkabısı aldık. Kızım onları giydikten sonra çıkarmak istemedi; bu kadar güzel ayakkabılar giymemişti daha önce. Biz dışarıdan gelen işçileriz, her ay masraflarımızdan sonra iki kız kardeşe güzel ayakkabı alacak fazla paramız kalmıyor. Mutlu görünen kızıma bakınca çok duygulandım. Zixuan kesinlikle çok güzeldir, bunu ayakkabılarından ve kıyafetlerinden anladım. ” 　　Bağışçılar, yardım alan kişinin kıyafetlerdeki ipuçları sayesinde onlara ulaşacağını hiç düşünmemişlerdi; bu işaret aslında kızlarının anaokulu öğretmeninin kıyafetlere yazılmasını istediği bir şeydi. Kendi küçük iyiliğinin, başka bir yabancı kız için mutluluk ışığı yakacağını hiç düşünmemişti.