【Güvenlik Kısa Hikayesi】“Özel” Bir Ders

Thread Content

Her zaman meşgulüm, oğlumu nadiren dışarıya çıkarırım. Nihayet boş zaman buldum ve onu bisikletle dışarıya götürdüm. Kavşağa vardığımızda tam yeşil ışık sarıya dönüyordu; gazı artırarak ilerledim. Oğlum yüksek sesle bağırdı: “Baba, ışık sarı oldu, neden beklemiyorsun?” “Eh… unuttum, bir dahaki sefere,” diye kendime bir bahane uydurdum. Oğlum ise kısık sesle “Yalancı!” diye mırıldandı. Bir sonraki kavşağa vardığımda tam da yeşil ışık sarıya dönüyordu, mecburen fren yaparak çizgi üzerinde durdum. “Baba, çizginin ötesine geçtin, hemen geri çekil,” “Ah, şu teyze kırmızı ışıkta geçti,” diye oğlum durmadan konuştu. ““Kırmızı ışıkta durulur, yeşil ışıkta gidilir, sarı ışık yandığında beklenir, güvenli sürüş yapılır ve kurallara uyulur, değil mi?” diye bağırdı oğlum. “Büyükler hep yalancıdır, sadece çocukları kandırırlar.” Altı yaşındaki oğlumun böyle şeyler söylemesine çok şaşırdım; bir anda ne diyeceğimi bilemedim. 　　Çocuklara öğrettiğimiz prensipleri neden kendimiz uygulayamıyoruz? Acaba meşgul olmamızdan ve zaman kaybetmek istememizden mi? Çocuklara güvenlik kurallarını öğretirken onların güvende olmasını isteriz, ancak bizler kendimiz risk alarak onlara kuralları ihlal edebileceklerini gösteriyoruz. Ben de genellikle kimse ve araba olmadığında kırmızı ışıkta geçerim; ayrıca çocuklarıyla birlikte kırmızı ışıkta geçen insanları da sık sık görürüm. Meğerse çocukların gözünde yetişkinler, sözleriyle davranışları uyuşmayan “aldatıcılar”mış. 　　Bugün oğlum bana bir ders verdi; bu dersin iki bölümü vardı: Birincisi, kurallara aykırı araç kullanmam; ikincisi ise sözümde durmayan, bir “aldatıcı” olmamdır. Aniden kendimi çok başarısız bir baba olarak hissettim, ancak aynı zamanda şanslıydım; oğlumu suçlamak bir yana, ona minnettar olmalıyım; bu yetersiz babaya sahip olduğum için ve bana “özel” bir ders verdiği için ona teşekkür etmeliyim.