Eski telefonunla ne yaptın?

Thread Content

İstatistiklere göre, 2 milyar akıllı telefon kullanıcısı ortalama her 11 ayda bir elindeki eski cihazını yeniliyor. Bu da, kullanımdan kalkan eski telefonların ya çekmecenin bir köşesine atılıp unutulduğu ya da doğrudan çöpe atıldığı anlamına geliyor. Bunların sadece %10’undan azı geri dönüştürülür ve içindeki değerli metaller çıkarılıp yeniden kullanılır. Sadece bir telefonun içindeki kaynak miktarına bakıldığında bunun pek önemli olmadığı düşünülebilir, ancak elden çıkarılan telefonların sayısı belirli bir seviyeye ulaştığında, bunlarda bulunan kaynaklar oldukça önemli hale gelir. 1 milyon cep telefonu 16 ton bakır, 350 kg gümüş, 34 kg altın ve 15 kg paladyum sağlayabilir. Bu değerli metallerin geri kazanılması ve kullanılması söz konusu olduğunda karşılaşılan zorluk ise, bu elementlerin ve malzemelerin nasıl güvenli ve ekonomik bir şekilde işlenmesidir. Elektronik atıkların büyük bir kısmı (cep telefonları da dahil) Çin gibi bazı gelişmekte olan ülkelere ihraç ediliyor veya orada terk ediliyor. Yabancı medya, Çin’in bazı köylerini derinlemesine haberleştirmiştir. Örneğin güneydoğudaki Guiyu Kasabası, dünyanın en büyük elektronik atık bertaraf alanı olarak bilinmektedir. Kasaba sakinleri uzun süredir devre kartlarındaki altını geri dönüştürerek geçimlerini sağlamaktadır. Bu süreçte devre kartlarının parçalanması, yüksek aşındırıcı asitlerle ayrıştırılması gibi kirlilik yaratan işlemler yapılmaktadır. Kasabadaki 6 yaş altındaki çocukların %81,8’i kurşun zehirlenmesi hastalığına yakalanmıştır. Ayrıca bu yüksek aşındırıcı asitler yakındaki nehirlere karışarak “yüz yılda iyileşmeyen” bir kirliliğe neden olmuştur. Bu atıkları keyfi olarak ortaya atmasak bile, bu elektronik atıkların üretildiği yerde onları oracıkta geri dönüştürmek de kolay bir iş değildir. Avustralya örneğinde, elektronik atıkların geri dönüştürülmesi için gerekli olan endüstriyel eritme işlemi yüksek maliyet gerektirir ve çevre dostu değildir.