Yüksek klorlu maddelerin yakılması ve hidroklorik asidin geri kazanımı süreçleri hakkında bilgi rica ediyorum

Yüksek klorlu maddeiniz nedir? ? En azından bileşenlerini falan söyleyin, yoksa kim size cevap verebilir? ? Genellikle tıbbi atıkların yakılması sırasında yüksek kalsiyum ve klor içeriğiyle karşılaşılır, ancak hidroklorik asit geri kazanılmaz. Klor içeren atıkların yakılmasında kullanılacak işlem, çoğunlukla klorürlerdeki metal elementlerine bağlıdır. Yakımdan sonra elde edilen madde metal oksit tozudur; hangi tip fırın kullanılacağı ve fırın sıcaklığının ne olacağı da bu klorürler ve oksitlerle ilgilidir. Bu konuda uzman olmayan kimse size yardım edemez.

Bileşenlerin çoğu trikloroetilen, tetrakloro karbon ve trikloroetan olup, ayrıca brom ve flor içeren dibromoetan, bromofenol gibi maddeler de bulunmaktadır

Püskürtmeli pişirme işlemi kullanılarak bu atıklar işlenebilir. Bileşim açısından bakıldığında atıklarda metal iyonları bulunmadığından birçok zahmetten kaçınılmış olur; halojenli organik maddeler doğrudan yüksek sıcaklıkta pişirilerek hidroklorik asit su ile geri kazanılabilir, organik maddeler yanarken halojenler su ile tamamen emilebilir. Ancak dikkat edilmelidir ki, eğer atıklarda az miktarda metal iyonu bulunuyorsa ve bunlar göz ardı edilirse, bu durum işleme büyük ölçüde zarar verir; metal oksitler nedeniyle pişirme fırını tıkanır ve fırının uzun vadeli stabil çalışması etkilenir. Sadece şunu söyleyebilirim ki, bu tür atıkların işlenmesi oldukça zordur. Zorluk, işlem parametreleri ve süreçlerinde değil; ekipman seçimi ve hareketli cihazların belirlenmesinde yatmaktadır. Yani zorluk mekanik sistemlerde ve ekipmanlardadır. Absorpsiyon kulesinin alt kısmında elde edilen üründeki hidroklorik asit, hidroflorik asit ve hidrobromik asit içeriği çok yüksektir ve sıcaklık 80–90°C civarındadır. Pompalar, fanlar gibi ekipmanlar özel malzemelerden yapılmış olup son derece pahalıdır ve yatırım maliyeti de düşük değildir. Bildiğim kadarıyla ülkemizde bu tür işlemler için olgunlaşmış bir tedarikçi bulunmamaktadır; yurt dışında da muhtemelen yoktur. Konu sahibi bu konuda araştırma yapabilir. . Çelik metalurji işletmelerindeki karbon çeliği pas giderme hatlarında hidroklorik asidin geri kazanım süreci ve paslanmaz çelik pas giderme hatlarında hidroflorik asidin geri kazanım süreci esas alınarak, ~5 t/s kapasiteli atıkların işlenmesi durumunda tesisin toplam yatırım maliyeti 0,6–1,0 milyar yuan arasındadır; işletme maliyeti ise ton başına 200–500 yuan’dır (bu miktar, gaz yakıt maliyetlerine, örneğin doğalgaz veya gazyağı maliyetlerine bağlıdır). Hem yatırım hem de işletme açısından maliyetler oldukça yüksektir; bu nedenle ayrıntılı bir fizibilite çalışması yapılması önerilmektedir. . .

Büyük kahraman! Özel işlem şemaları ve her kesimdeki sıcaklık kontrol parametreleri sağlanabilir mi? ! Minnettarım!

Sağlayamayız, çünkü sizin bu tür malzemeler için uygun bir püskürtmeli pişirme işlemine sahip hiçbir şirket yok. İnternette asit yıkama hatlarından elde edilen atık hidroklorik asidin geri dönüştürülmesiyle ilgili bol miktarda bilgi bulunuyor; PPT’lerden çizimlere kadar her şey mevcut, bunlara bakabilirsiniz.

{:3_55:} Flor var. . . Hiçbir şeyi halletmek zor olmalı

Soruyorum, eğer atık sıvılarda Mo, Cu, Cr gibi metal maddeler varsa bunlar nasıl işlenir?

Atık sıvıdaki metal iyonları, fırının oksidasyon ortamında metal oksitlere dönüştürülerek fırın tabanından atılır. Bu işlemin en büyük zorluğu, öncelikle fırın içindeki oksidasyon ortamını kontrol etmektir. Metal iyonlarının oksitleri farklı değerliklere sahiptir; örneğin karbon çeliğinin asit yıkama atıklarında bulunan Fe2+, Fe2O3 oluşturur ki bu tam oksidasyondur ve Fe’nin değerliği +3’tür. Eğer oksidasyon yeterli olmazsa FeO veya Fe3O4 oluşur ve burada Fe’nin değerliği +2’dir. Diğer metal iyonlarının da az ya da çok farklı değerlikte oksitleri vardır. Bu nedenle uygun bir oksidasyon ortamı seçmek çok önemlidir ve bu, yabancı patent sahiplerinin gizli tuttuğu teknik sırlardan biridir. İkincisi, farklı tuzlar (örneğin NaCl, FeCl) farklı erime noktalarına sahiptir ve erime noktalarının farklı olması nedeniyle kolayca duvarlara yapışırlar. Örneğin FeCl2’nin erime noktası 670°C iken (NaCl’de bu değer binlerce derecededir), fırın sıcaklığı iyi kontrol edilmezse FeCl2, Fe2O3’e dönüşmeden önce erir. Fırın içinde ise büyük miktarda oksit tozu bulunur; bu da unun su buharıyla karşılaşması gibi bir durumdur; ıslak olan kuru olanla birleşir ve mutlaka duvarlara yapışır. Ağırlığı fazla olursa fırın tabanına düşer ve oradaki bir şeyleri hasar verebilir. Bu yüzden topaklanmayı önlemek için fırın sıcaklığı, en düşük erime noktasına sahip tuza göre belirlenir. Ancak bu sıcaklık çok düşük olursa bazı tuzlar parçalanmaz. Bu yüzden bu tür atık sıvıların işlenmesi son derece zordur; çok sayıda ön hesaplama ve karşılaştırma yapılması gerekir. Birçok şey hesaplanabilir; örneğin fırın sıcaklığı 650°C olarak belirlenirse, NaCl bu sıcaklıkta parçalanamaz ve böylece Na2O oluşmaz. Toz halindeki üründe Fe2O3 ve NaCl bulunur. Bu durum, farklı oksidasyon durumlarındaki maddelerin kontrolünden daha zordur. Hesaplamalarda küçük bir hata veya tasarımda/operasyonda bir dikkatsizlik büyük sorunlara yol açabilir. . Yurtdışında yaygın olarak kullanılan işleme yöntemi, atık sıvıların önceden işlenmesini içeren kombine bir işleme yöntemidir; flokülant ekleyerek, çökeltme ve filtreleme gibi yöntemlerle önce bazı metal iyonları uzaklaştırılır (sorduğunuz bu üç iyon da bu şekilde önceden işlenebilir). Daha sonra ise pişirme yöntemiyle işlem yapılır. Tek başına bir işleme yöntemi bazen yeterli olmayabilir; bu yüzden bu tür yöntemler genellikle çok gizli tutulur ve teknik bilgilerin kamuoyuna açıklanması oldukça zordur. Bu yüzden dünya çapında çok sayıda metal iyonu içeren atık asit sıvılarının işlenmesine ilişkin olgunlaşmış yöntemler pek fazla değildir; bu yöntemler yalnızca birkaç özel atık asit ve atık sıvı için geçerlidir ve nihayetinde yüzlerce endüstriyel tesisin testleri sonucunda olgunlaşmıştır.