تقسیم موارد آسیب ناشی از کار، شماره ۳۱: آیا آسیب دیدن در اثر سقوط هنگام بردن دوچرخه قبل از پایان کار، جزو آسیب‌های ناشی از کار محسوب می‌شود؟

Thread Content

توضیحات پرونده: مائو چین، کارمند زن شرکت کتابفروشی جیانشان در شهر چوژو (که در ادامه به عنوان «شرکت» شناخته می‌شود) است. حدود ساعت ۵:۵۰ بعدازظهر روز ۱۲ اوت ۲۰۰۷، مائوچین در نزدیکی پایان ساعات کاری، دوچرخه‌اش را از پارکینگ پشت فروشگاه کتاب شرکت بیرون آورد تا با دوچرخه به فروشگاه لوازم التحریر و محصولات صوتی-تصویری که در آنجا کار می‌کرد، برود و مراسم تحویل واحد کاری را انجام داده و سپس به خانه برگردد. به دلیل باران در آن روز و لغزنده بودن جاده، مائوچین در حین رانندگی دوچرخه به طور تصادفی افتاد و مجروح شد؛ بعداً بیمارستان مردمی تشخیص داد که استخوان ساق پای راست او شکسته است. با مصدومیت کارمند، مدیر شرکت طبیعتاً نگران شد. پس از آنکه وضعیت سلامتی مائوچین پس از درمان تا حد زیادی پایدار شد، شرکت در تاریخ ۲۸ اوت ۲۰۰۷، درخواستی برای تشخیص آسیب مائوچین به عنوان حادثه کاری، نزد اداره کار و تأمین اجتماعی جیانگشان (که در ادامه «اداره تأمین اجتماعی» نامیده می‌شود) ارائه داد. پس از دریافت درخواست، اداره بیمه‌های اجتماعی تحقیقاتی درباره علت آسیب دیدن مائو چین انجام داد. سپس، اداره بیمه‌های اجتماعی نتیجه گرفت که مائو چین در ساعات کاری، محل کار خود را ترک کرده و به سمت پارکینگ دوچرخه‌ها رفته است؛ قصد او این بود که دوچرخه را به فروشگاه لوازم التحریر و محصولات صوتی و تصویری شرکت ببرد، سپس روند تحویل وظایف را انجام دهد و به خانه برگردد. اقدامات و اهداف مذکور مائو چین هیچ ارتباطی با وظایف شغلی او نداشت؛ بنابراین، آسیبی که او در حین رانندگی دوچرخه دید، مطابق با مواد ۱۴ و ۱۵ «آیین‌نامه بیمه حوادث کاری» جزو موارد بیمه‌پذیر محسوب نمی‌شود. در تاریخ ۲۶ اکتبر ۲۰۰۷، اداره بیمه اجتماعی تصمیم شماره جیانگ‌رن‌لاوشه (۲۰۰۷)، مورد شماره ۲۶۹ را صادر کرد و آسیب‌های وارد شده به مائوچین را جزو آسیب‌های ناشی از کار ندانست. شرکت با این تصمیم مخالفت کرد و در تاریخ ۲۱ دسامبر، درخواست بررسی مجدد را نزد اداره بیمه اجتماعی شهر چوژو ارائه داد. اداره بیمه اجتماعی شهر چوژو در تاریخ ۲۳ ژانویه ۲۰۰۸، تصمیمی در خصوص بررسی مجدد صادر کرد و تصمیم اداره بیمه اجتماعی شهر جیانگشان مبنی بر عدم پذیرش آن حادثه به عنوان حادثه کاری را تأیید کرد. تحلیل پرونده: شرکت همچنان از تصمیم مربوط به بازبینی راضی نبود و در تاریخ ۹ آوریل ۲۰۰۸، به عنوان شاکی، اداره بیمه اجتماعی جیانگشان را به عنوان متهم در دادگاه اداری جیانگشان معرفی کرد. مائوچین نیز به عنوان طرف سوم در دادگاه حضور یافت. دادگاه پس از برگزاری جلسه علنی، معتقد شد که اقدام مائوچین در زمان نزدیک به پایان ساعات کاری، برای بردن دوچرخه‌اش به پارکینگ تا مراحل تحویل وظایف را انجام دهد، قبل از پایان ساعات کاری رخ داده است؛ لذا این اقدام و آسیب وارد شده مرتبط با کار است. دیدگاه اداره بیمه اجتماعی مبنی بر عدم ارتباط آسیب وارد شده به مائوچین با کار، با مفهوم ماده ۱۴ «آیین‌نامه بیمه حوادث کاری» سازگار نیست. اقدام اداره بیمه اجتماعی در عدم تأیید آسیب وارد شده به مائوچین به عنوان حادثه کاری، نوعی سوءاستفاده از قدرت است و باید طبق قانون لغو شود. بنابراین، درخواست شاکی برای لغو تصمیم اداره بیمه اجتماعی مبنی بر عدم تأیید آسیب وارد شده به عنوان حادثه کاری، موجه بوده و باید مورد پذیرش قرار گیرد. بنابراین، دادگاه طبق ماده ۵۴، بند (۲)، مورد ۵ «قانون دعاوی اداری جمهوری خلق چین»، حکم اولیه خود را صادر کرد: لغو تصمیم اداره بیمه اجتماعی متهم با شماره جیانگ‌رن‌لاوشه (۲۰۰۷)، شماره ۲۶۹، مبنی بر عدم پذیرش حادثه کاری؛ و متهم را موظف کرد تا ظرف یک ماه پس از اجرای این حکم، تصمیم جدیدی اتخاذ کند. ارتباط با مواد قانونی: ۱. ماده پنجاه و چهارم «قانون دادرسی اداری جمهوری خلق چین»: دادگاه‌های عمومی، پس از بررسی، بسته به شرایط مختلف، حکم‌های زیر را صادر می‌کنند: (الف) در صورتی که شواهد مربوط به یک اقدام اداری مشخص قطعی باشد، قوانین و مقررات مربوطه به درستی اعمال شده باشند و رویه‌های قانونی نیز رعایت شده باشد، حکم به تأیید آن اقدام اداری صادر می‌شود. (۲) در صورت وجود یکی از شرایط زیر در یک اقدام اداری مشخص، حکم لغو یا بخشی لغو آن صادر می‌شود و می‌توان به پاسخگو دستور داد تا اقدام اداری مشخص را مجدداً انجام دهد: ۱. کمبود شواهد اساسی ； ۲. استفاده از قوانین و مقررات نادرست ； ۳. نقض رویه‌های قانونی ； ۴. فراتر از صلاحیت‌ها ； ۵. سوءاستفاده از قدرت. (۳) در صورتی که متهم وظایف قانونی خود را انجام ندهد یا در انجام آن‌ها تأخیر کند، دادگاه او را ملزم می‌کند تا در مدت زمان مشخصی آن وظایف را انجام دهد. (۴) در صورتی که مجازات اداری به طور آشکار ناعادلانه باشد، می‌توان حکم تغییر آن را صادر کرد. ۲. ماده چهاردهم «آیین‌نامه بیمه حوادث کاری»: در صورتی که کارمند دچار یکی از شرایط زیر شود، باید آن را حادثه کاری تلقی کرد: (الف) در زمان کار و در محل کار، به دلیل عوامل مربوط به کار، دچار آسیب شود ； (۲) دچار آسیب ناشی از حادثه در محل کار، قبل یا بعد از ساعات کاری، در انجام کارهای پیش‌بینی‌شده یا پایانی مرتبط با کار ； (۳) در ساعات کاری و در محل کار، به دلیل انجام وظایف شغلی، دچار آسیب‌های تصادفی مانند ضربه شدن ； (۴) مبتلایان به بیماری‌های شغلی ； ۵. در طول سفرهای کاری، در اثر مشکلات مربوط به کار دچار آسیب شدن یا در پی وقوع یک حادثه ناپدید شدن ； (۶) در مسیر رفت و آمد از خانه به محل کار، دچار تصادف با وسیله نقلیه شده باشد ； (هفت) سایر مواردی که طبق قوانین و مقررات اداری، باید به عنوان حادثه کاری شناخته شوند. نتیجه: به عنوان حادثه کاری شناخته شد