درباره مسئله صفحات آزمایشی متریال اصلی در فرآیندهای حرارتی

Thread Content

می‌خواهم درباره مسئله نمونه‌های آزمایشی متریال اصلی برای فرآیندهای حرارتی، با دوستان گفتگو کنم: یک واحد، مخزنی از جنس ماده ۱۳MnNiMoR تولید کرده است؛ وضعیت حرارتی مواد در هنگام ورود، «گرم‌کردن + خنک‌کردن» بوده است. سر مخزن نیز با روش فشار حرارتی شکل داده شده، بنابراین نیاز به فرآیند حرارتی برای بازگرداندن وضعیت اولیه مواد وجود دارد. پس از شکل‌دادن سر مخزن، دوباره فرآیند «گرم‌کردن + خنک‌کردن» انجام شد. پس از جوشکاری کل تجهیزات، نیاز به فرآیند حرارتی برای کاهش تنش‌ها (در دمای ۶۲۰ درجه سانتی‌گراد) وجود دارد. نمونه‌های آزمایشی متریال اصلی، تمام فرآیندهای حرارتی مربوط به مواد را ثبت می‌کنند؛ نتایج نشان داد که پس از فشار حرارتی و فرآیند «گرم‌کردن + خنک‌کردن»، ما ویژگی‌های مکانیکی نمونه‌ها را بررسی کردیم و مشخص شد که استحکام آن‌ها مطابق استانداردها است؛ اما پس از فرآیند حرارتی برای کاهش تنش‌ها، دوباره نمونه‌ها را بررسی کردیم و متوجه شدیم که استحکام کششی آن‌ها ۱۰۰ مگاپاسکال کاهش یافته است. سؤال اول: به نظر من، نقش این صفحه آزمایشی برای فرآیندهای حرارتی، تنها بررسی این است که آیا مواد مورد استفاده با وضعیت اولیه‌اش یکسان هستند یا خیر. یعنی پس از شکل‌دهی به قسمت‌های مربوطه و انجام فرآیندهای حرارتی «مثبت+منفی»، در صورتی که آزمایش‌های مکانیکی روی صفحه آزمایشی نتیجه مثبت دهد، وظیفه آن به پایان می‌رسد؛ لازم نیست که فرآیندهای حرارتی بعدی آن را ردیابی کنیم (زیرا فرآیندهای حرارتی برای کاهش تنش، وضعیت اولیه مواد را تخریب نمی‌کنند). یعنی نیازی نیست پس از عملیات حرارتی برای کاهش کامل تنش‌ها، نمونه را مورد آزمایش قرار دهیم. سؤال دوم: چرا پس از عملیات حرارتی «مثبت+منفی» بر روی سرپوش، استحکام کششی ماده تغییر چندانی نمی‌کند، در حالی که پس از عملیات حرارتی برای رفع تنش در کل جسم (۶۲۰ درجه سانتی‌گراد)، استحکام کششی آن بیش از ۱۰۰ MPa کاهش می‌یابد؟ سؤال سوم: وقتی که تمام پارامترهای فرآیندی مشکلی ندارند، چرا استحکام کششی ماده بیش از ۱۰۰ مگاپاسکال کاهش می‌یابد؟ آیا می‌توان از آن به طور عادی استفاده کرد؟ اگر نه، چگونه می‌توان آن را بازیابی کرد؟