با پایداری، می‌توان به دوردست‌ها رسید!

Thread Content

با پایداری، می‌توان به دوردست‌ها رسید! نقدکننده اینترنتی: وو یانگ‌یون می‌گوید: در گذشته آموزه‌های روشنی وجود داشت: از عجله پرهیز کن و صبور باش؛ با رفتار محتاطانه می‌توان به اهداف دوردست ر در مسیر طولانی، صعودها، نزول‌ها، زمین‌های هموار، کوه‌های بلند، آب‌های عمیق، مسیرهای مستقیم و پیچیده وجود دارد؛ شرایط جاده بسته به محیط متفاوت است. اگر می‌خواهید مسافت طولانی را طی کنید، باید همواره تغییرات محیط اطراف را درک کرده و روش‌های مختلفی برای حرکت به کار ببرید. ثبات به معنای حرکت آهسته و بی‌وقفه نیست، بلکه زمانی که می‌توان سریع رفت، باید سریع حرکت کرد ； وقتی باید آهسته رفت، باید سرعت را کم کرد. سرعت مناسب، بدون عجله و هیجان، بدون نفس‌نفس زدن و شتاب، و قدم به قدم رفتن، تنها راه برای داشتن انرژی کافی برای پیمودن مسافت‌های طولانی است تا خطری پیش نیاید؛ این است که واقعاً پایدار باشد. همین موضوع در زمینه ایمنی تولید نیز صادق است؛ ما نمی‌توانیم به دلیل فشار زمانی، وظایف سنگین و محدودیت‌های زمانی، از مدیریت ایمنی غفلت کنیم، عوامل خطر را نادیده بگیریم یا در پیشگیری از حوادث کوتاهی کنیم. درس حادثه فروپاشی برج خنک‌کن نیروگاه فنگچنگ در جیانگشی در تاریخ ۲۴ نوامبر به ما می‌آموزد که باید در همه چیز از قوانین پیروی کرد؛ نمی‌توان به طور کورکورانه به دنبال کارایی و رسیدن به زمان مشخص بود، و ادعا کرد که پروژه‌های مهم باید در عرض ۱۰۰ روز به پایان برسند، در حالی که به این واقعیت که خشک شدن سیمان نیازمند زمان است، توجه نمی‌شود. علاوه بر این، نمی‌توان در تناقض با قوانین عینی عمل کرد؛ یعنی در حالی که بتن کاملاً خشک نشده، به طور خودسرانه الگوهای ساختمانی را جدا کرد، که منجر به فروپاشی تمام تجهیزات مورد استفاده در ساخت پل و مسیرهای مربوط به بتن شد و حادثه‌ای بسیار جدی رخ داد که نباید رخ می‌داد. بلکه باید پیش از آن، تحقیقات دقیقی انجام شود و استدلال‌های علمی ارائه گردد؛ اهداف مدیریتی علمی تعیین شوند، و با توجه به عواملی مانند زمان مناسب، موقعیت جغرافیایی مناسب و همکاری افراد، کیفیت مدیریت ایمنی تقویت شود. همچنین، سرعت پیشرفت کارها افزایش یابد تا در چارچوب تضمین ایمنی و کیفیت، کارها به طور کامل انجام شوند. مدیریت کسب‌وکار نیز همین‌گونه است. در مدیریت یک سازمان، اولویت اصلی، فعالیت پایدار است؛ رشد مستحکم تنها راه درست بوده و نشان‌دهنده نگرش مسئولانه نسبت به سازمان، کارکنان و جامعه است. فزونی و کاهش موقتی فعالیت‌های یک واحد، اهمیت مطلقی ندارد؛ آنچه اهمیت دارد این است که در دوران رونق، بداند چگونه فروتن باشد و در دوران رکود، بداند چگونه پنهان شود تا بتواند به توسعه‌ی بعدی خود بپردازد. بادهای شدید زودگذر و باران‌های ناگهانی طولانی‌مدت نیستند؛ تنها به این ترتیب است که موسسه می‌تواند به طور پایدار رشد کند. اگر تنها با هدف دستیابی به رشد بالا، بدون توجه به تغییرات محیط خارجی، پایداری را فدا کنیم، هنگامی که محیط خارجی تغییر کند، خود واحد به دلیل کمبود پایداری، در معرض بحران‌هایی قرار خواهد گرفت که کنترل آن‌ها دشوار خواهد بود. به‌عکس، اگر تنها به دنبال ثبات باشیم و رشد بلندمدت شرکت را نادیده بگیریم، فرصت‌ها از دست خواهد رفت، سهم بازار کاهش خواهد یافت و در نهایت منجر به بروز بحران در عملیات شرکت خواهد شد. درست مانند اینکه هنگام راه رفتن در جاده‌ای صاف، باید به حرکت با سرعت کامل فکر کرد؛ زیرا اگر به آرامی حرکت کنیم، رقبا فرصت پیدا خواهند کرد تا به ما برسند و از ما پیشی بگیرند ； و در میان کوه‌ها و تپه‌های بلند، باید گام به گام و با آرامش حرکت کرد تا به طور ایمن به دشت برسید؛ اگر عجله کرده و با سرعت پیش رویم، قطعاً به دره‌ها سقوط خواهیم کرد. برنامه‌ریزی برای مسیر زندگی یک فرد نیز همین‌گونه است؛ یک شرکت و هر سازمان دیگری نیز باید چنین باشد. تنها با دانستن نقاط پیشروی، عقب‌نشینی، شتاب و تأخیر است که می‌توان مسیری پایدار و بلندمدت را طی کرد؛ همچنین تنها با درک اهمیت صبر و خویشتن‌داری می‌توان به موفقیت رسید. ۲۶ نوامبر ۲۰۱۶