در محل حادثه آتش‌سوزی، علاوه بر آتش‌نشانان، کسانی نیز هستند که می‌توانند جان شما را نجات دهند……

Thread Content

آتش‌سوزی هم یک حادثه ناگهانی است و هم یک فاجعه که جان و اموال مردم را در معرض خطر قرار می‌دهد. حوادث ناگهانی مانند آتش‌سوزی، اغلب باعث ایجاد وضعیت‌های روانی غیرطبیعی در افراد حاضر می‌شود که به نوبه خود بر فرآیندهای تخلیه و فرار تأثیر می‌گذارد. از این منظر، داشتن دانش پایه‌ای در زمینه آتش‌نشانی، تعیین‌کننده زندگی یا مرگ یک فرد است. امروز، وب‌سایت ما رفتارهای اشتباه در فرار از آتش‌سوزی را برمی‌شمارد: ۰۱ *رویهٔ عادتی، یعنی فرار از همان مسیر. این رایج‌ترین الگوی رفتاری برای فرار از آتش‌سوزی است. مسافران، مشتریان و گردشگرانی که به مکان‌های عمومی می‌روند، با محیط آنجا آشنا نیستند و از مسیرهای فرار اطلاعی ندارند؛ بنابراین در هنگام وقوع آتش‌سوزی، اکثر آن‌ها از همان مسیری که آمده‌اند، برای فرار استفاده می‌کنند. اگر این مسیر توسط آتش‌بازی مسدود شد، سپس به دنبال ورودی دیگری بگردید. نمی‌دانستند که در این لحظه، بهترین زمان برای فرار از دست رفته است. بنابراین، هنگام ورود به مکان‌های عمومی، باید آشنایی لازم را با محیط اطراف، خروجی‌های ایمنی و مسیرهای فرار داشته باشیم تا در صورت وقوع آتش‌سوزی، بتوانیم به سرعت از خطر نجات یابیم. بدون بررسی از پیش محل خروج ایمن نزدیک به خود، و صرفاً بر اساس عادت به مسیر قبلی بازگشت، چنین رویکردی که از راه نزدیک صرف‌نظر می‌کند، می‌تواند باعث شود فرصت بهتر برای فرار را از دست بدهید و در مشکل گرفتار شوید. ۰۲ روانشناسی جهت‌گیری به سمت نور: در شرایط اضطراری و خطرناک، غریزه، ویژگی‌های فیزیولوژیکی و روانی انسان باعث می‌شود که او همواره به سمت جایی که نور و روشنایی وجود دارد، فرار کند. در چنین شرایطی، در محل آتش‌سوزی، احتمالاً ۹۰ درصد موارد، منبع تغذیه قطع شده است یا باعث ایجاد کوتاه‌مدت در مدار، قطع برق و غیره شده است؛ جایی که نور و روشنایی وجود دارد، همان جایی است که شیطان آتش به راحتی می‌تواند قدرت خود را نشان دهد. به طور کورکورانه برای فرار به سمت نور حرکت نکنید، بلکه با راهنمایی علائم روشن نشان‌دهنده «خروجی ایمن»، به سمت نزدیک‌ترین خروجی ایمن فرار کنید. ۰۳ روانشناسی تقلید: وقتی زندگی انسان ناگهان در معرض خطر قرار می‌گیرد، به راحتی ممکن است به دلیل وحشت، توانایی قضاوت و تفکر منطقی خود را از دست بدهد. هنگامی که می‌بیند یا می‌شنود که کسی در جلو در حال دویدن است، واکنش اولیه او این است که به طور کورکورانه و با شدت از پشت سر آن شخص دنبال کند. الگوهای رایج پیروی کورکورانه شامل پریدن از پنجره یا ساختمان، فرار به دستشویی، حمام، گوشه‌های در و غیره است. روش غلبه بر پیروی کورکورانه، آگاهی و تسلط بیشتر بر دانش‌های مربوط به خودنجات و فرار در مواقع حریق است؛ تا در لحظات حساس، فاقد تصمیم شخصی باشیم و تحت تأثیر جمع حرکت نکنیم. مثلاً در آتش‌سوزی بازار عمده‌فروشی کالاهای خرد ییوو در هویدونگ، هویژو در سال ۲۰۱۵، حدود ده نفر از مردم برای پناه گرفتن، به طور گروهی در سرویس‌های بهداشتی طبقه چهارم که در آن آتش شعله‌ور بود، جمع شدند. با گسترش آتش، این محل نیز تحت تأثیر دود و شعله‌ها قرار گرفت؛ اگر آن‌ها می‌توانستند به موقع از طریق پله‌ها به پایین فرار کنند، این آتش‌سوزی به فاجعه‌ای که منجر به مرگ ۱۷ نفر شد، تبدیل نمی‌شد. ۰۴ از بالا به پایین: همان‌طور که می‌گویند: انسان به سمت بالا می‌رود و شعله نیز به سمت بالا می‌لغزد. وقتی آتش‌سوزی در ساختمان‌های بلند رخ می‌دهد، به‌ویژه در ساختمان‌های بسیار بلند، مردم همواره به‌طور غریزی فکر می‌کنند که آتش از پایین به بالا شعله‌ور می‌شود؛ هرچه سطح بالاتر باشد، خطر بیشتر و هرچه سطح پایین‌تر باشد، امنیت بیشتر. تنها راه نجات، فرار سریع به طبقه اول و خروج به بیرون است. نمی‌دانند که در این هنگام، طبقات پایین ممکن است در آتش فرو رفته باشند؛ فرار کورکورانه به سمت پایین، آیا نه همان رفتن به دل آتش است؟ به‌ویژه در خانه‌های قدیمی که تنها یک پله فرار دارند و از قابلیت‌های مقاومت در برابر آتش و دود برخوردار نیستند، نباید به طور ناخواسته از طریق پله‌ها فرار کرد؛ می‌توان در داخل اتاق، از دستمال مرطوب برای پوشاندن دهان و بینی استفاده کرد، روی در آب ریخت تا سرد شود، یا به بالکنی که هوای تازه دارد پناه برد. همچنین باید موقعیت دقیق خود را به شماره ۱۱۹ اطلاع داد و منتظر کمک نیروهای آتش‌نشانی باقی ماند. ۰۵ پریدن خطرناک از بالا: وقتی مردم متوجه آتش‌سوزی می‌شوند، بلافاصله واکنش اولیه خود را نشان می‌دهند. در این مقطع، واکنش‌ها عمدتاً تحلیل و قضاوتی منطقی هستند. اما وقتی مسیر انتخاب‌شده برای فرار ناموفق می‌شود، آتش شدیدتر می‌گردد و دود غلیظ‌تر می‌شود، انسان‌ها به راحتی عقل خود را از دست می‌دهند. در چنین شرایطی، مردم هرگز نباید به طور ناخواسته رفتارهای پرخطری انجام دهند تا از سقوط به جهنم، بدون اینکه وارد دردسر شوند، جلوگیری کنند. پریدن از طبقات بالاتر از چهارم برای فرار، منجر به مرگ یا مجروحیت می‌شود. اگر مجبور به انتخاب پریدن از بالای ساختمان برای فرار شدید، باید نحوه پریدن را نیز بدانید. هنگام پریدن از بالا، سعی کنید در وسط تشک نجات بپرید یا به سمت مکان‌هایی مانند استخر، سقف نرم یا چمنزار بپرید تا شدت ضربه کاهش یابد. اگر قرار است بدون استفاده از وسیله‌ای از بالای ساختمان پرید، باید از لبه پنجره یا بالکن استفاده کرد تا بدن به طور طبیعی پایین بیفتد و فاصله عمودی کاهش یابد. قبل از برخورد به زمین، باید دست‌ها را دور سر گذاشت و بدن را خم کرد تا آسیب کمتری وارد شود. ویژگی‌های رفتاری انسان در حین آتش‌سوزی، ارتباط تنگاتنگی با ویژگی‌های روانی دارد و ویژگی‌های روانی نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا می‌کنند. افرادی که دارای وضعیت روانی خوبی هستند و با دانش اولیه‌ی نحوه‌ی فرار در هنگام آتش‌سوزی آشنا‌اند، معمولاً می‌توانند به راحتی فرار کرده و به سلامت از محل خارج شوند. پس، همگی بیایید «هفت روش برای فرار از آتش‌سوزی» را یاد بگیریم! ۱. روش خروج سریع: هنگام ورود به فضاهای عمومی، باید به علائم راهنمای خروج مانند «خروج ایمن»، «خروج اضطراری» و «مسیر ایمن» که روی دیوارها، سقف‌ها، درها و نقاط پیچ و خم قرار دارند، توجه کرد. در صورت بروز آتش‌سوزی، باید مطابق با جهت علائم راهنما، به سرعت از آنجا خارج شد. ۲. روش حرکت با خم شدن به سمت پایین: از آنجایی که در هنگام آتش‌سوزی، دود عمدتاً در بخش‌های بالایی فضا جمع می‌شود، برای فرار باید تا حد امکان بدن را نزدیک به زمین نگه داشت و به صورت خزیدنی یا با خم شدن حرکت کرد. ۳. روش استفاده از حوله برای پوشاندن بینی: دمای دود در محل‌های آتش‌سوزی بالا و سمیت آن زیاد است؛ استنشاق آن می‌تواند به راحتی باعث سوختگی دستگاه تنفسی یا مسمومیت بدن شود. در هنگام تخلیه، باید از حوله‌های خیس و ماسک برای پوشاندن دهان و بینی استفاده کرد تا باعث کاهش دما و فیلتر کردن هوا شود. ۴. پس از تعیین مسیر فرار، می‌توان با استفاده از لحاف یا پتوی خیس یا کت پنبه‌ای، بدن را بپوشانید تا با سرعت بیشتری از میان آتش عبور کرده و به منطقه امن برسید. نمی‌توان از موادی مانند پلاستیک یا الیاف شیمیایی برای محافظت از بدن استفاده کرد، زیرا این کار نتیجه‌ای معکوس خواهد داشت. ۵. روش نجات خود با طناب: اگر در خانه طناب دارید (یا می‌توانید ملافه، پتو، پرده و غیره را به نوارهایی تقسیم کرده و آن‌ها را به شکل حلزونی بپیچید)، می‌توانید یک سر آن را مستقیماً به در، قاب پنجره یا یک جسم سنگین ببندید و از سر دیگر آن پایین بروید. در حین فرار، پاها باید طوری دور طناب پیچیده شوند که آن را محکم نگه دارند؛ همچنین باید با دست‌ها به تناوب به سمت پایین بالا رفت و سعی کرد تا از دستکش‌ها و حوله برای محافظت از دست‌ها استفاده کرد. ۶. روش فرار با استفاده از تجهیزات: خانواده‌هایی که شرایط لازم را دارند، می‌توانند از تجهیزات نجات ویژه مانند نردبان‌های فرود خانگی که از قبل آماده کرده‌اند، برای فرار استفاده کنند. ۷. روش سیگنال‌دهی برای درخواست کمک: در حین انتظار برای دریافت کمک، باید با فریاد زدن، تکان دادن پارچه‌ها، ضربه زدن به اشیاء فلزی و پرتاب اشیاء نرم، توجه نجات‌دهندگان را جلب کرد ； در شب می‌توان از وسایلی که نور تولید می‌کنند مانند چراغ قوه و چراغ اضطراری برای ارسال سیگنال استفاده کرد.