سه ابزار امنیتی | تنبلی · کندی · نادانی

Thread Content

اگر بخواهیم به ناظران ایمنی «عنوان» دهیم، واقعاً زیاد خواهد بود: آن‌ها مانند زنبورهای کوچک و سخت‌کوش هستند که تمام روز مشغول چیدن عسل می‌باشند； یک کارآگاه بسیار دقیق است که می‌تواند تمام عوامل ناامنی را به وضوح ببیند و هر رفتار غیرقانونی یا نقض قوانین را در یک نگاه تشخیص دهد ； یک دایره‌المعارف جامع و همه‌کاره است؛ در زمینه فناوری مهارت دارد، در مدیریت تسلط دارد، در تبلیغات ماهر است و در مدیریت مالی نیز تواناست ； مشاور امنیتی، مربی امنیتی و راهنمای امنیتی شرکت است ； دوباره یک متخصص روابط عمومی برای پذیرایی از بازرسان... در واقع، شغل ناظر ایمنی کار آسانی نیست و برای انجام خوب آن، نیاز به تلاش زیادی است. اما بودن یک ناظر ایمنی خوب به معنای توانایی در همه زمینه‌ها نیست، به‌ویژه در دوران کنونی که نیاز به پذیرش مسئولیت اصلی ایمنی توسط تمام افراد وجود دارد. در فعالیت‌های مدیریت ایمنی در شرکت‌ها، ناظر ایمنی باید نوع دیگری از هوش را نشان دهد؛ یعنی «تنبلی»، «احمقانه بودن» و «کندی». این مقاله به ما خواهد گفت که ناظران ایمنی چگونه می‌توانند از این سه کلمه به شیوه‌ای ظریف و مناسب استفاده کنند. “کلمه «تنبلی»، «تنبل». کارهای هر بخش باید توسط خود آن بخش انجام شود؛ ناظران ایمنی نباید بیش از حد فعال باشند. هدف این است که هر بخش مسئولیت‌های ایمنی خود را درک کرده و آن را بر عهده بگیرد. به نظر من، ناظران ایمنی هیچ دلیلی برای سلب حق بخش‌ها و پست‌های مختلف در پذیرفتن مسئولیت‌های ایمنی ندارند. بر اساس مشاهدات، تمام بخش‌ها و پست‌ها از اهمیت ایمنی آگاه هستند و در عین حال، بهترین درک را از شرایط واقعی پست خود دارند. آنچه کم است، از یک سو تفکر تخصصی در زمینه ایمنی و از سوی دیگر، انگیزه برای غلبه بر انواع روانشناسی‌های ناامنی است. اگر مسئول ایمنی همه کارها را خودش انجام دهد، کارکنان چگونه می‌توانند دانش ایمنی که دارند را به کار ببرند؟ چگونه می‌توان سطح آگاهی امنیتی خود را به طور واقعی ارتقا داد؟ “رمز «احمق»، «احمق». مشکلات ایمنی در بخش‌های مستقیم وجود دارد؛ لازم است خود این بخش‌ها ابتدا فکر کنند، و ناظران ایمنی نباید همیشه نقش معلم را ایفا کنند. تصور کنید، اگر هر بار که مشکلی پیش می‌آید، ناظر ایمنی به راحتی و مستقیماً پاسخ را ارائه دهد، چگونه می‌تواند بخش‌های مختلف عادت به استفاده از ذهن و دست خود برای حل مشکلات را پیدا کنند؟ هنگام بروز مشکل، ابتدا باید از واحدهای مختلف خواسته شود که خودشان فکر کرده و اقدام کنند و راه‌های رفع خطرات را به طور کامل در نظر بگیرند؛ این همان خرد کارشناسان ایمنی در آموزش دادن روش‌های مناسب برای مقابله با مشکلات است. من اغلب به شرکت‌ها در رفع نواقص ایمنی کمک می‌کنم؛ بخش‌های مسئول خودشان محتوای اقدامات لازم برای رفع نواقص را طراحی می‌کنند، خودشان مواد مورد نیاز را تهیه می‌کنند و خودشان این کارها را انجام می‌دهند. من معمولاً فقط الزامات ایمنی مربوط به استانداردهای GB و معیارهای تطابق را فراهم می‌کنم. تصور کنید، اگر ناظر ایمنی بخواهد در طراحی سپرهای حفاظتی کمک کند، همراه برقکاران برای خرید لوازم مورد نیاز برای رفع مشکلات برود، یا حتی خودش نقش برقکار را نیز بر عهده بگیرد و مشکلات را خودش برطرف کرده و سپس بازرسی‌ها را انجام دهد، نه تنها ناظر ایمنی نمی‌تواند کارها را انجام دهد، بلکه مهم‌تر از آن این است که تمام مسئولیت‌ها بر دوش خودش می‌افتد؛ یعنی او هم مربی است و هم داور، و گاهی حتی خودش ورزشکار نیز می‌شود. وقتی با مشکلی روبرو می‌شوید، حتی اگر دهانتان پر از کلمات باشد، نمی‌توانید چیزی بگویید. بنابراین، ناظر ایمنی باید کمی «احمق» به نظر برسد. می‌توان از چنین ساختار جمله‌ای به طور مکرر استفاده کرد: «شما در این زمینه تخصص بیشتری دارید، ابتدا یک راهکار ارائه می‌دهید؟» ”“این هم یک نقص دارد، بیایید با هم راهی پیدا کنیم؟ ”شکل‌های مختلفی دارد، اما هدف یکسان است: تشویق بخش‌های مختلف به فکر کردن و یافتن راه‌حل. “کلمه کلیدی «آهسته». «آهسته». وقتی با مشکلی روبرو شدید، عجله نکنید تا نظر خود را ابراز کنید یا برای انجام کارهای مختلف ترتیباتی بگیرید. به یاد داشته باشید که این کار وظیفه رئیس یا مسئول بخش مربوطه است؛ اگر آن‌ها عجله نمی‌کنند، شما چرا باید عجله کنید؟ بسیاری از مردم حادثه‌ی بلعیده شدن انسان توسط آسانسور در جینگچو در تاریخ ۲۶ ژوئیه‌ی ۲۰۱۵ را به یاد دارند، در تاریخ ۲۷ ژوئیه ساعت ۲۱:۳۰، شهر جینگچو کنفرانس خبری برگزار کرد و رئیس اداره‌ی نظارت بر ایمنی اعلام کرد که این یک حادثه‌ی ناشی از بی‌توجهی بوده است. استاد وان به نظر خود معتقد است که رئیس اداره نظارت بر ایمنی، بیش از حد سریع عمل کرده و از اداره مسئول، یعنی اداره نظارت بر بازار، پیشی گرفته است. ما می‌دانیم که «هیچ چیز شادتر از پدر واقعی نیست، و هیچ غمی عمیق‌تر از غم فرزند وفادار نیست»؛ اجداد ما از دیرباز روابط ترتیبی و نزدیکی/دوری انواع نقش‌ها در جامعه را درک کرده بودند، و این جمله خلاصه‌ای بسیار مختصر از آن است. اما در واقعیت، بسیاری از مسئولان ایمنی اغلب نمی‌توانند خویشتن را کنترل کنند؛ بدون اینکه کسی آن‌ها را تشویق کند، خودشان گام به گام به مراکز پرخطر می‌روند تا مصاحبه کنند، موضع‌گیری کنند و... اگر مسئولان ایمنی کمی «تنبل» باشند و همه کارها را به جای دیگران انجام ندهند، بخش‌ها و پست‌های مختلف فرصت پیدا می‌کنند تا مسئولیت‌های ایمنی را خودشان بر عهده بگیرند ； اگر ناظر ایمنی کمی «کم‌هوش» باشد و در همه چیز متخصص نباشد، بخش‌ها و پست‌های مختلف فرصت تفکر خواهند داشت ； ناظر ایمنی، «آهسته» عمل کند و با عجله بیرون نپرد؛ در آن صورت، هر بخش و هر پست فرصتی برای تجربه کردن خواهد داشت. البته، پشت ویژگی‌های «تنبلی»، «احمقانه بودن» و «کندی»، به یک ناظر ایمنی باهوش نیاز است؛ کسی که صبور، آرام، قوی نباشد و بداند چگونه انگیزه کار ایمن افراد اطراف را تقویت کند. برای نشان دادن ضعف در برابر بخش مربوطه و عقب‌نشینی، باید میزان آن را به خوبی کنترل کرد؛ تا بخش مذکور فرصتی برای ارتقای سطح ایمنی داشته باشد. در غیر این صورت، افرادی که در زمینه ایمنی تنبل، ناتوان یا کند عمل می‌کنند، فقط باعث هرج و مرج در مدیریت ایمنی شرکت خواهند شد و خودشان کاملاً بی‌فایده خواهند بود. در چنین شرایطی، این افراد نیز به زودی از شغل خود برکنار خواهند شد. “نیکوترین چیز مانند آب است؛ آب نیز در خدمت همه چیز است و درگیری ندارد. ”ناظر ایمنی باید بدون درگیری، مانند آب، الزامات مربوط به رعایت اصول ایمنی را به بخش‌های مختلف ابلاغ کرده و نقش داوری را ایفا کند؛ تنها در این صورت است که مسئولیت‌های ایمنی در شرکت واقعاً در تمامی پست‌ها اجرایی خواهد شد.